Ductus pneumaticus

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Zijaanzicht bij een ruisvoorn (Scardinius erythrophthalmus) met een goed zichtbare ductus pneumaticus (Dp, Sb - Zwemblaas, Ov - Eierstok, Da - Slokdarm met leverkwabben, St - Septum transversum, He - Hart, Ki - Kieuwen

De Ductus pneumaticus (In latijn ductus = gang, kanaal en in Grieks πνεῦμα = lucht), ook wel zwemblaasgang genoemd, is een verbinding tussen de zwemblaas en de slokdarm bij de beenvisachtigen. Omdat de zwemblaas tijdens de embryonale ontwikkeling ontstaat als een uitstulping van de slokdarm hebben alle vissen in het embryonale stadium een ductus pneumaticus.

Bij de Physostomen blijft de ductus pneumaticus ook in het volwassen stadium aanwezig.

Bij de Physoclisten is de ductus pneumaticus in het volwassen stadium echter gesloten.

Literatuur[bewerken]

  • Wilfried Westheide, Gunde Rieger, Reinhard Rieger, Spezielle Zoologie: Teil 2: Wirbel- oder Schadeltiere, 279, 2, Springer, 2009, ISBN=9783827420398
  • Winfried Ahne, Hans-Georg Liebich, Manfred Stohrer, Horst Erich König, Eckhard Wolf, Zoologie, 250, Schattauer, 2000, ISBN=9783794517640