Dudley Pound

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Admiraal Dudley Pound

Alfred Dudley Pickman Rogers Pound (Isle of Wight, 29 augustus 187721 oktober 1943) was een Britse marineofficier die van juni 1939 tot september 1943 de First Sea Lord was.

Biografie[bewerken]

In 1891 trad Pound als cadet toe tot de Royal Navy. Hij steeg snel in de rangen en was in 1916 een kapitein en voerde het bevel over het slagschip HMS Colossus. Hij was betrokken bij de Zeeslag bij Jutland en liet twee Duitse kruisers tot zinken brengen, versloeg twee torpedojagers en vermeed vijf torpedo’s.

Pound werd na de oorlog gestationeerd bij de marineplanning en werd in 1922 directeur van de planningsdivisie. In de latere jaren twintig toen Roger Keyes de opperbevelhebber was van de Mediterranean Fleet was Pound zijn stafchef. Hij was van 1936 tot 1939 opperbevelhebber van de Mediterranean Fleet.

Op 31 juli 1939 werd Sir Dudley Pound benoemd tot First Sea Lord. Zijn gezondheid was twijfelachtig, op dat moment, maar ook andere ervaren admiraals hadden zelfs een minder goede gezondheid. Een marine-arts was op de hoogte van een beginnende hersentumor, maar informeerde niet de Admiralty. Pound had ook last van heupdegeneratie, waardoor hij niet kon slapen en hij indommelde tijdens vergaderingen. [1]

De meningen zijn verdeeld over Pound in die tijd. Zijn medewerkers op de Admiralty vonden het gemakkelijk om met hem te werken. Maar admiraal en kapiteins op zee beschuldigde hem van "sturen vanaf de achterbank” en andere fouten. Hij had verder enkele fikse botsingen met admiraal John Tovey, de bevelhebber van de Home Fleet. [2] Winston Churchill met wie Pound vanaf september 1939 samenwerkte vond hem gemakkelijk te domineren. Hij werd echter beschreven als een “sluwe oude das” die bedrog had gebruikt om Churchills dramatisch idee te frustreren om vroeg in de oorlog de oorlogsvloot naar de Oostzee te zenden. [3]

Misschien wel de grootse prestatie van Pound was zijn succesvolle campagne tegen de Duitse U-boten en de Slag om de Atlantische Oceaan (1939-1945) te winnen. Zijn meest bekritiseerde beslissing was dat hij beval het Arctische Convoy PQ-17 te verspreiden.

In juli 1943 overleed de vrouw van Pound, deze keer was het duidelijk dat zijn gezondheid tanende was en na twee beroertes diende hij op 5 oktober 1943 zijn ontslag in. Pound werd op 3 september 1943 benoemd in de Order of Merit. Pound stierf op 21 oktober 1943 en na een dienst in Westminster Abbey werd zijn as en die van zijn vrouw uitgestrooid boven zee.

Decoraties[bewerken]