Ecomuseum

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Ecomusea zijn ontstaan ​​in Frankrijk. De term "eco" is een verkorte vorm voor "ecologie", maar het verwijst vooral naar een nieuw idee van holistische interpretatie van cultureel erfgoed, in tegenstelling tot de focus op specifieke items en objecten, uitgevoerd door de traditionele musea.[1]

Vechtehof Nordhorn, Duitsland.

Herkomst[bewerken]

Het concept is ontwikkeld door Georges Henri Rivière en Hugues de Varine, die de term 'Ecomusée' bedacht in 1971.[2]

Functie van een ecomuseum[bewerken]

Een ecomuseum is een museum gericht op de identiteit van een plaats, grotendeels op basis van de lokale participatie en gericht op het welzijn en de ontwikkeling van lokale gemeenschappen te verbeteren.

Verspreiding[bewerken]

Er zijn momenteel ongeveer 300 operationele ecomusea in de wereld, ongeveer 200 hiervan bevinden zich in Europa, vooral in Frankrijk, Italië, Spanje, en Polen.[3][4]

Referenties[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Peter Davis, 1999, Ecomuseums: a sense of place, Leicester University Press. Summary Lesson 5: New Museology, Communities, Ecomuseums by Prof. Peter Davis, Newcastle University, UK
  2. Marie-Odile de Bary, André Desvalles, Françoise Wasserman (editors), 1994, Vagues: une anthologie de la nouvelle muséologie, Mâcon; Savigny-le Temple (77), Editions W ; M.N.E.S.
  3. ICOM News n. 3/2005
  4. MINOM-ICOM-lijst van ecomusea