Engels voetbalelftal

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Engeland
Engeland
Bijnaam (The) Three Lions
Kledingsponsor Nike
FIFA-ranglijst (maart 2017)
Hoogste ranking 3e (aug-sep 2012)
Laagste ranking 27e (februari 1996)
Associatie FA
Bondscoach Vlag van Engeland Gareth Southgate
Stadion Wembley, Londen
Meeste interlands Peter Shilton (125)
Topscorer Wayne Rooney (53)
Wedstrijden
Eerste interland:
Vlag van Schotland Schotland 0–0 Engeland Vlag van Engeland
(Glasgow, Schotland; 30 november 1872)
Grootste overwinning:
St Patrick's saltire.svg Ierland 0–13 Engeland Vlag van Engeland
(Belfast, Ierland; 18 februari 1882)
Grootste nederlaag:
Vlag van Hongarije Hongarije 7–1 Engeland Vlag van Engeland
(Boedapest, Hongarije; 23 mei 1954)
Wereldkampioenschap
Optredens 14 (eerste keer: 1950)
Beste resultaat Winnaar (1966)
Europees kampioenschap
Optredens 8 (eerste keer: 1968)
Beste resultaat Derde plaats (1968)
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Thuis
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Uit
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Het Engels voetbalelftal vertegenwoordigt Engeland, en niet het gehele Verenigd Koninkrijk in internationale voetbalcompetities, zoals het WK en het EK.

Elk van de vier Home Nations (Engeland, Schotland, Wales en Noord-Ierland) heeft een eigen voetbalbond, een eigen competitie en een eigen nationaal elftal. Engeland is van de vier veruit de succesvolste.

In 1966 werd Engeland wereldkampioen in eigen land. Het haalde nog drie keer de halve fnales van een groot internationaal toernooi (EK 1968, WK 1990, EK 1996).

Geschiedenis[bewerken]

De beginjaren[bewerken]

Het Engels voetbalelftal is samen met dat van Schotland het oudste van de wereld. Zij speelden de eerste interland ter wereld in 1872, de wedstrijd eindigde in een 0-0 gelijkspel. In het seizoen 1883/1884 vond de eerste interland-competitie plaats, het British Home Championship met als tegenstanders Schotland, Wales en in eerste instantie Ierland. De competitie duurde voort tot het seizoen 1983/1984, Schotland won de titel 54 keer, waarvan 20 keer een gedeelde plaats. De eerste interland buiten het Verenigd Koninkrijk vond in 1908 plaats tijdens een toernooi in Centraal-Europa. In 1900, 1908 en 1912 won Engeland onder de naam Groot-Britannië de Olympische Spelen. De FA-bond leefde in onmin met de FIFA over het toelaten van profspelers in internationale toernooien en daarom kon Engeland zich niet inschrijven voor de eerste drie WK's in de jaren dertig.

1948 - 1964 geen succes op eerste vier WK's[bewerken]

In 1946 sloot Engeland zich weer aan bij de FIFA en schreef zich in voor het WK van 1950 in Brazilië. Engeland was ingedeeld in een poule met alle Britse ploegen en won alle wedstrijden. Bekende spelers waren de inmiddels 35-jarige vleugelspeler Stanley Matthews en aanvoerder Billy Wright. Voor het WK leed Engeland zijn eerste nederlaag tegen een niet-Brits team, het verloor met 0-2 van Ierland. De voorbereiding op het toernooi was niet professioneel, het hotel had geen trainingsfaciliteiten en Matthews miste de eerste wedsrijd, omdat hij op een toernooi speelde met een ander Brits team. Engeland begon het toernooi met een 2-0 zege op Chili en moest aantreden tegen de Verenigde Staten, Matthews was weer beschikbaar, maar werd gespaard voor de belangrijke wedstrijden. Het Amerikaanse team bestond vooral uit semi-profs, spits Gaetjens was een oorspronkelijk Haïtiaan en kreeg vlak voor het WK een Amerikaans paspoort. In Belo Horizonte schoten de Engelsen vier keer op paal en lat, waarna Gaetjens de score opende voor de Amerikanen. In de tweede helft kwam Engeland niet verder dan een niet gegeven strafschop en een afgekeurd doelpunt. De Verenigde Staten hield de 1-0 voorsprong vast en zorgde voor de grootste verrassing van het toernooi [1]. Engeland kreeg nog een kans om zich te plaatsen voor de finale-poule, maar met Matthews leed Engeland in het Maracanã stadion een tweede nederlaag tegen Spanje. Spanje won met 1-0 door een doelpunt van Telmo Zarra en plaatste zich voor de finale-poule.

Engeland plaatste zich opnieuw voor het WK door alle wedstrijden te winnen in een volledig Britse groep. De verwachtingen het WK te winnen waren nu veel gereserveerder door twee duidelijke nederlagen tegen Olympisch kampioen Hongarije bijgenaamd de "Magische Magyaren". Engeland verloor met 3-6 in het Wembley Stadium en de return in Boedapest leverde een 7-1 nederlaag op, tot op heden de grootste nederlaag van het Engelse team. Engeland was ingedeeld in een groep met Italië, Zwitserland en België, het schema bepaalde dat Engeland en Italië geplaatst waren en niet tegen elkaar speelden, bij een gelijk aantal punten moest een beslissingswedstrijd gespeeld worden. De eerste wedstrijd tegen België eindigde in een 3-3 gelijkspel, er moest verlengd worden. In de verlengingen kwam Engeland op een 4-3 voorsprong, maar België kwam langszij door een eigen doelpunt van Jimmy Dickinson: 4-4. De tweede wedstrijd tegen gastland Zwitserland werd met 2-0 gewonnen en Engeland plaatste zich voor de kwartfinales. In de kwartfinales werd met 4-2 verloren van regerend wereldkampioen Uruguay. De inmiddels 39-jarige Stanley Matthews was opnieuw gespaard in de groepswedstrijden en speelde wel mee, maar kon de nederlaag niet verhinderen.

Matthews nam nog deel aan de kwalificatie-wedstrijden voor het WK van 1958 en nam op 42-jarige leeftijd afscheid van het Britse team, hij zou stoppen met zijn profcarrière op 50-jarige leeftijd. Een 1-1 gelijkspel tegen Ierland was genoeg om zich te plaatsen, John Atyeo voorkwam met zijn doelpunt een nederlaag en een beslissingswedstrijd tegen Ierland. Engeland nam ernstig verzwakt deel aan het WK, internationals van Manchester United kwamen om het leven bij de vliegramp van München. De 20-jarige Bobby Charlton overleefde de ramp wel en nam deel aan de selectie, hij zou nog niet spelen. Engeland was ingedeeld in een sterke poule met de nummer drie van het laatste WK Oostenrijk, Olympisch kampioen de Sovjet-Unie en Brazilië. Het begon het WK in Zweden met twee gelijke spelen tegen de Sovjet-Unie (2-2 na een 2-0 achterstand) en Brazilië. Een zege tegen het puntloze Oostenrijk zou kwalificatie opleveren voor de kwartfinales, maar men kwam niet verder dan een 2-2 gelijkspel. Engeland moest een beslissingswedstrijd spelen tegen de Sovjet-Unie en verloor met 1-0.

Engeland plaatste zich zonder problemen voor het WK in 1962, het won de beslissende wedstrijd tegen Portugal met 2-0. In de groepswedstrijden in Chili werd verloren van Hongarije (2-1), gewonnen van Argentinië (3-1) en een doelpuntloos gelijk gespeeld tegen Bulgarije. Engeland eindigde als tweede door een beter doelsaldo dan Argentinië. In de kwartfinale verloor Engeland met 3-1 van regerend wereldkampioen Brazilië mede door twee doelpunten van Garrincha in de tweede helft. De wedstrijd is beroemd geworden, doordat Jimmy Greaves een loslopende hond ving[2].

Na dit weinig succesvolle WK werd oud-international Alf Ramsey aangesteld als de nieuwe coach om het team voor te bereiken voor het WK in 1966, dat in eigen land gehouden zou worden. Zijn eerste test waren twee wedstrijden tegen Frankrijk in de eerste ronde voor het EK van 1964. Na een 1-1 gelijkspel in de thuiswedstrijd verloor Engeland de return met 5-2.

Prestaties op internationale toernooien[bewerken]

WK-historie[bewerken]

Wereldkampioenschap voetbal overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT Kwal Eindigde voor Eindigde achter
19301938 Geen deelname - -
Vlag van Brazilië 1950 Groepsfase 3 1 0 2 2 2 (Kwal.) Schotland Wales Noord-Ierland Chili Verenigde Staten Spanje
Vlag van Zwitserland 1954 Kwartfinale 3 1 1 1 8 8 (Kwal.) Schotland Noord-Ierland Wales Zwitserland Italië België Uruguay
Vlag van Zweden 1958 Groepsfase 4 0 3 1 4 5 (Kwal.) Ierland Denemarken Oostenrijk Brazilië Sovjet-Unie
Vlag van Chili 1962 Kwartfinale 4 1 1 2 5 6 (Kwal.) Portugal Luxemburg Argentinië Bulgarije Hongarije Brazilië
Vlag van Engeland 1966 Kampioen 6 5 1 0 11 3 Uruguay Mexico Frankrijk Argentiniě Portugal West-Duitsland -
Vlag van Mexico 1970 Kwartfinale 4 2 0 2 4 4 Roemenië Tsjecho-Slowakije Brazilië West-Duitsland
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland 1974 Niet gekwalificeerd Wales Polen
Vlag van Argentinië 1978 Niet gekwalificeerd Finland Luxemburg Italië
Vlag van Spanje 1982 Tweede ronde 5 3 2 0 6 1 (Kwal.) Roemenië Zwitserland Noorwegen Frankrijk Tsjecho-Slowakije Koeweit Spanje Hongarije West-Duitsland
Vlag van Mexico 1986 Kwartfinale 5 2 1 2 7 3 (Kwal.) Noord-Ierland Roemenië Finland Turkije Polen Portugal Paraguay Marokko Argentinië
Vlag van Italië 1990 Vierde 7 3 3 1 8 6 (Kwal.) Polen Turkije Ierland Nederland Egypte België Kameroen Zweden Engeland Italië
Vlag van Verenigde Staten 1994 Niet gekwalificeerd Polen Turkije San Marino Noorwegen Nederland
Vlag van Frankrijk 1998 Achtste finale 4 2 1 1 7 4 (Kwal.) Italië Polen Georgië Moldavië Colombia Tunesië Roemenië Argentinië
Vlag van Zuid-KoreaVlag van Japan 2002 Kwartfinale 5 2 2 1 6 3 (Kwal.) Duitsland Finland Griekenland Albanië Argentinië Nigeria Denemarken Zweden Brazilië
Vlag van Duitsland 2006 Kwartfinale 5 3 2 0 6 2 (Kwal.) Polen Oostenrijk Noord-Ierland Wales Azerbeidzjan Zweden Paraguay Trinidad & Tobago Ecuador Portugal
Vlag van Zuid-Afrika 2010 Achtste finale 4 1 2 1 3 5 (Kwal.) Oekraïne Kroatië Wit-Rusland Kazachstan Andorra Slovenië Algerije Verenigde Staten Duitsland
Vlag van Brazilië 2014 Groepsfase 3 0 1 2 2 4 (Kwal.) Oekraïne Montenegro Polen Moldavië San Marino Costa Rica Uruguay Italië
Vlag van Rusland 2018 Kwalificatie bezig - -

EK-historie[bewerken]

Europees kampioenschap voetbal overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT Kwal Eindigde voor Eindigde achter
Vlag van Frankrijk 1960 Geen deelname - -
Vlag van Spanje (1945-1977) 1964 Niet gekwalificeerd - Frankrijk
Vlag van Italië 1968 Derde 2 1 0 1 2 1 (Kwal.) Schotland Wales Noord-Ierland Spanje Sovjet-Unie Joegoslavië
Vlag van België 1972 Niet gekwalificeerd Zwitserland Griekenland Malta West-Duitsland
Vlag van Joegoslavië 1976 Niet gekwalificeerd Portugal Cyprus Tsjecho-Slowakije
Vlag van Italië 1980 Groepsfase 3 1 1 1 3 3 (Kwal.) Noord-Ierland Ierland Bulgarije Denemarken Spanje België Italië
Vlag van Frankrijk 1984 Niet gekwalificeerd Griekenland Hongarije Luxemburg Denemarken
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland 1988 Groepsfase 3 0 0 3 2 7 (Kwal.) Joegoslavië Noord-Ierland Turkije Sovjet-Unie Nederland Ierland
Vlag van Zweden 1992 Groepsfase 3 0 2 1 1 2 (Kwal.) Ierland Polen Turkije Zweden Denemarken Frankrijk
Vlag van Engeland 1996 Halve finale 5 2 3 0 8 3 Nederland Schotland Zwitserland Spanje Duitsland
Vlag van BelgiëVlag van Nederland 2000 Groepsfase 3 1 0 2 5 6 (Kwal.) Polen Bulgarije Luxemburg Duitsland Zweden Portugal Roemenië
Vlag van Portugal 2004 Kwartfinale 4 2 1 1 10 6 (Kwal.) Turkije Slowakije Macedonië Kroatië Zwitserland Frankrijk Portugal
Vlag van OostenrijkVlag van Zwitserland 2008 Niet gekwalificeerd Israël Macedonië Estland Andorra Kroatië Rusland
Vlag van OekraïneVlag van Polen 2012 Kwartfinale 4 2 2 0 5 3 (Kwal.) Montengro Zwitserland Bulgarije Wales Frankrijk Oekraïne Zweden Italië
Vlag van Frankrijk 2016 Achtste finale 4 1 2 1 4 4 (Kwal.) Zwitserland Slovenië Estland Litouwen San Marino Slowakije Rusland Wales IJsland

|}

Olympische Spelen[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Brits olympisch voetbalelftal

Op de Olympische Spelen worden de vier Home-Nations vertegenwoordigd door het Britse Olympische Comité, waardoor alleen het Brits voetbalelftal kan meedoen aan het Spelen en dus niet het Engelse elftal. Overigens bestaat er geen Brits voetbalelftal, waardoor het zich niet kan kwalificeren voor de Spelen en staat het IOC niet toe dat bijvoorbeeld het Engelse team uitkomt namens Groot-Brittannië. Deze situatie doet zich voor sinds 1972, waardoor er in feite nooit een Brits voetbalelftal aan de Spelen meedoet. Voor de Spelen van Londen (2012) is het Brits voetbalelftal als gastland direct geplaatst. Het Brits Olympisch Comité heeft aangekondigd dat speciaal voor de Spelen een Brits voetbalelftal wordt samengesteld.[3] De voetbalbonden van Noord-Ierland, Schotland en Wales hebben nog weinig interesse in deelname aan dit project waardoor het er vooralsnog op lijkt dat alleen Engeland spelers aan dit team levert.[4]

FIFA-wereldranglijst[5][bewerken]

1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016
Straight Line Steady.svg 11 Red Arrow Down.svg 18 Red Arrow Down.svg 21 Green Arrow Up.svg 12 Green Arrow Up.svg 4 Red Arrow Down.svg 9 Red Arrow Down.svg 12 Red Arrow Down.svg 17 Green Arrow Up.svg 10 Green Arrow Up.svg 7 Red Arrow Down.svg 8 Straight Line Steady.svg 8 Red Arrow Down.svg 9 Green Arrow Up.svg 5 Red Arrow Down.svg 12 Green Arrow Up.svg 8 Red Arrow Down.svg 9 Green Arrow Up.svg 6 Green Arrow Up.svg 5 Red Arrow Down.svg 6 Red Arrow Down.svg 13 Straight Line Steady.svg 13 Green Arrow Up.svg 9 Red Arrow Down.svg 12

Interlands[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Interlands Engels voetbalelftal 2010-2019 voor de meest actuele gespeelde en komende interlands van Engeland.

Huidige selectie[bewerken]

De volgende spelers werden opgenomen in de selectie voor het Europees kampioenschap voetbal 2016 in Frankrijk.[6]

Interlands en doelpunten bijgewerkt tot en met de achtste finale tegen Vlag van IJsland IJsland (1–2) op 27 juni 2016.

Nr. Naam Wed. Dlpnt. Club
Doel
1 Joe Hart 63 0 Vlag van Engeland Manchester City
13 Fraser Forster 6 0 Vlag van Engeland Southampton
23 Tom Heaton 1 0 Vlag van Engeland Burnley
Verdediging
5 Gary Cahill 47 3 Vlag van Engeland Chelsea
6 Chris Smalling 29 1 Vlag van Engeland Manchester United
2 Kyle Walker 18 0 Vlag van Engeland Tottenham Hotspur
12 Nathaniel Clyne 13 0 Vlag van Engeland Liverpool
16 John Stones 10 0 Vlag van Engeland Everton
21 Ryan Bertrand 9 0 Vlag van Engeland Southampton
3 Danny Rose 7 0 Vlag van Engeland Tottenham Hotspur
Middenveld
4 James Milner 60 1 Vlag van Engeland Liverpool
18 Jack Wilshere 34 2 Vlag van Engeland Arsenal
14 Jordan Henderson 27 0 Vlag van Engeland Liverpool
19 Ross Barkley 22 2 Vlag van Engeland Everton
7 Raheem Sterling 26 2 Vlag van Engeland Manchester City
8 Adam Lallana 26 0 Vlag van Engeland Liverpool
20 Dele Alli 12 1 Vlag van Engeland Tottenham Hotspur
17 Eric Dier 11 2 Vlag van Engeland Tottenham Hotspur
Aanval
10 Wayne Rooney Aanvoerder 115 53 Vlag van Engeland Manchester United
15 Daniel Sturridge 21 6 Vlag van Engeland Liverpool
9 Harry Kane 16 5 Vlag van Engeland Tottenham Hotspur
11 Jamie Vardy 11 4 Vlag van Engeland Leicester City
22 Marcus Rashford 3 1 Vlag van Engeland Manchester United

Spelersrecords[bewerken]

  • Bijgewerkt tot en met de vriendschappelijke interland tegen Vlag van Spanje Spanje (2–2) op 15 november 2016.

Meeste interlands[bewerken]

Spelers in het vet zijn nog actief.

# Speler carrière Interlands (goals)
1 Peter Shilton 1970–1990 125 (0)
2 Wayne Rooney 2003– 119 (53)
3 David Beckham 1996–2009 115 (17)
4 Steven Gerrard 2000–2014 114 (21)
5 Bobby Moore 1962–1973 108 (2)
5 Ashley Cole 2001–2014 107 (0)
7 Sir Bobby Charlton 1958–1970 106 (49)
8 Frank Lampard 1999–2014 106 (29)
9 Billy Wright 1946–1959 105 (3)
10 Bryan Robson 1980–1991 90 (26)

Topscorers[bewerken]

# Speler Carrière Goals (interlands)
1 Wayne Rooney 2003– 53 (119)
2 Sir Bobby Charlton 1958–1970 49 (106)
3 Gary Lineker 1984–1992 48 (80)
4 Jimmy Greaves 1959–1967 44 (57)
5 Michael Owen 1998–2008 40 (89)
6 Tom Finney 1946–1958 30 (76)
= Nat Lofthouse 1950–1958 30 (33)
= Alan Shearer 1992–2000 30 (63)
9 Vivian Woodward 1903–1911 29 (23)
= Frank Lampard 1999–2014 29 (105)

Bondscoaches[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Lijst van coaches van het Engels voetbalelftal voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Bekende (oud-)spelers[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Lijst van spelers van het Engelse voetbalelftal voor een lijst met spelers met minimaal dertig interlands achter hun naam


Zie ook[bewerken]

Engels voetbalelftal

FA · A-internationals · Selecties · Bondscoaches · Engels vrouwenelftal · Brits olympisch elftal · Engeland U21 · Engeland U20 · Engeland U19 · Engeland U18 · Engeland U17 · Vrouwen U17

1870 – 1879 · 1880 – 1889 · 1890 – 1899 · 1900 – 1909 · 1910 – 1919 · 1920 – 1929 · 1930 – 1939 · 1940 – 1949 · 1950 – 1959 · 1960 – 1969 · 1970 – 1979 · 1980 – 1989 · 1990 – 1999 · 2000 – 2009 · 2010 – 2019

WK 1950 · WK 1954 · WK 1958 · WK 1962 · WK 1966 · EK 1968 · WK 1970 · EK 1980 · WK 1982 · WK 1986 · EK 1988 · WK 1990 · EK 1992 · EK 1996 · WK 1998 · EK 2000 · WK 2002 · EK 2004 · WK 2006 · EK 2008 · WK 2010 · EK 2012 · WK 2014 · EK 2016

1872 · 1873 · 1874 · 1875 · 1876 · 1877 · 1878 · 1879 · 1880 · 1881 · 1882 · 1883 · 1884 · 1885 · 1886 · 1887 · 1888 · 1889 · 1890 · 1891 · 1892 · 1893 · 1894 · 1895 · 1896 · 1897 · 1898 · 1899 · 1900 · 1901 · 1902 · 1903 · 1904 · 1905 · 1906 · 1907 · 1908 · 1909 · 1910 · 1911 · 1912 · 1913 · 1914 · 1915 · 1916 · 1917 · 1918 · 1919 · 1920 · 1921 · 1922 · 1923 · 1924 · 1925 · 1926 · 1927 · 1928 · 1929 · 1930 · 1931 · 1932 · 1933 · 1934 · 1935 · 1936 · 1937 · 1938 · 1939 · 1940 · 1941 · 1942 · 1943 · 1944 · 1945 · 1946 · 1947 · 1948 · 1949 · 1950 · 1951 · 1952 · 1953 · 1954 · 1955 · 1956 · 1957 · 1958 · 1959 · 1960 · 1961 · 1962 · 1963 · 1964 · 1965 · 1966 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016

Albanië · Algerije · Andorra · Argentinië · Australië · Azerbeidzjan · België · Brazilië · Bulgarije · Canada · Chili · China · Colombia · Costa Rica · Cyprus · Denemarken · DDR · Duitsland · Ecuador · Egypte · Estland · Finland · Frankrijk · Georgië · Ghana · GOS · Griekenland · Honduras · Hongarije · Ierland · IJsland · Israël · Italië · Jamaica · Joegoslavië · Kameroen · Kazachstan · Koeweit · Kroatië · Liechtenstein · Litouwen · Luxemburg · Macedonië · Maleisië · Malta · Marokko · Mexico · Moldavië · Montenegro · Nederland · Nieuw-Zeeland · Nigeria · Noord-Ierland · Noorwegen · Oekraïne · Oostenrijk · Paraguay · Peru · Polen · Portugal · Roemenië · Rusland · Saoedi-Arabië · San Marino · Schotland · Servië en Montenegro · Slovenië · Slowakije · Sovjet-Unie · Spanje · Trinidad en Tobago · Tsjechië · Tsjecho-Slowakije · Tunesië · Turkije · Uruguay · Verenigde Staten · Wales · Wit-Rusland · Zuid-Afrika · Zuid-Korea · Zweden · Zwitserland

Algerije (2010) · Argentinië (1986) · Argentinië (1998) · Argentinië (2002) · België (1990) · Brazilië (2002) · Colombia (1998) · Costa Rica (2014) · Denemarken (2002) · Duitsland (1966) · Duitsland (2000) · Duitsland (2010) · Ecuador (2006) · Egypte (1990) · Frankrijk (1982) · Frankrijk (2012) · Ierland (1990) · Italië (1990) · Italië (2012) · Italië (2014) · Kameroen (1990) · Koeweit (1982) · Marokko (1986) · Nederland (1990) · Nigeria (2002) · Oekraïne (2012) · Paraguay (1986) · Paraguay (2006) · Polen (1986) · Portugal (1986) · Portugal (2000) · Portugal (2006) · Roemenië (1998) · Roemenië (2000) · Rusland (2016) · Slovenië (2010) · Spanje (1982) · Trinidad en Tobago (2006) · Tsjecho-Slowakije (1982) · Tunesië (1998) · Uruguay (2014) · Verenigde Staten (2010) · Wales (2016) · West-Duitsland (1982) · West-Duitsland (1990) · Zweden (2002) · Zweden (2006) · Zweden (2012)