Escortservice

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
In Engeland en de Verenigde Staten adverteren call girls met zogenaamde Tart cards in telefooncellen

Een escortservice, letterlijk "begeleidingsdienst", is veelal een eufemisme voor prostitutie. In principe bestaat de dienst uit het leveren gezelschap en/of begeleiding tegen betaling, maar vaak gaat het mede om seksuele handelingen met de klant. Het eufemisme wordt bewust gebruikt om juridische en/of morele redenen.

In de Model-APV[1] van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten staat "prostitutie" overigens wel expliciet in de definitie:

  • escortbedrijf: de natuurlijke persoon, groep van personen of rechtspersoon die bedrijfsmatig of in een omvang alsof zij bedrijfsmatig was prostitutie aanbiedt die op een andere plaats dan in de bedrijfsruimte wordt uitgeoefend

Escort is een relatief dure vorm van prostitutie die de klant meer privacy biedt. De ontmoeting vindt bijvoorbeeld plaats bij de klant thuis of in zijn hotel, of in een door het bureau voorgesteld hotel (hotelprostitutie).

De meeste escortbureaus adverteren op internet en de meeste klanten zoeken hier naar het juiste aanbod. Meestal is er een foto beschikbaar van de prostituee en soms ook een beschrijving van de seksuele diensten die ze wil verlenen.

Vergunningenstelsel[bewerken]

Sinds de opheffing van het bordeelverbod in 2000 is het in Nederland niet meer verboden om prostitutie te exploiteren. Het staat gemeenten vrij om al of niet een vergunning verplicht te stellen (de sector te "vergunnen"), en zo de escort te reguleren en te controleren. De meeste gemeenten hebben wel de bordelen en seksclubs gereguleerd, maar niet de escortbranche. Uitzonderingen zijn de gemeenten Den Haag, Eindhoven en Rotterdam waar de escort wel vergund is.

Gemeenten die escort niet vergunnen zijn meestal van mening dat de sector zich niet leent voor een gemeentelijke regulering. Bedrijven kunnen zich immers vestigen in een andere gemeente dan waar de prostituees werken of waar ze adverteren. Vaak verwijzen advertenties naar een Informatienummer en in die gevallen is het niet duidelijk in welke gemeente het bedrijf gevestigd is. Bedrijven die alleen via een website werken, zijn nog moeilijker aan een bepaalde gemeente te koppelen.

Aanhangig is het wetsvoorstel Wet regulering prostitutie en bestrijding misstanden seksbranche, met o.a. de volgende bepalingen. Een escortbedrijf is een soort seksbedrijf. Het is verboden een seksbedrijf uit te oefenen zonder vergunning van de gemeente. Een vast (niet-mobiel) telefoonnummer is verplicht. In advertenties moet het vaste telefoonnummer en het nummer van de vergunning worden vermeld. Er is een landelijk register van vergunningen voor escortbedrijven, gevoed door informatie die de gemeenten doorgeven.


Literair[bewerken]

  • Jeannette Angell: Callgirl. Meine lukrative Exkursion in das älteste Gewerbe der Welt (= Goldmann 15300 Original). Goldmann Verlag, München 2004, ISBN 3-442-15300-X.
  • Martin Auer: Hurentaxi. Aus dem Leben der Callgirls (= Feldforschung. Bd. 3). Lit, Wien/Berlin/Münster 2006, ISBN 3-8258-9939-X.
  • Belle de Jour: Die intimen Aufzeichnungen eines Londoner Callgirls (= Goldmann 46069). Goldmann Verlag, München 2006, ISBN 3-442-46069-7.
  • Amanda Brooks: The Internet Escort's Handbook. Book 1: The Foundation. Basic mental, emotional and physical Considerations in Escort Work. Golden Girl Press, West Vancouver 2006, ISBN 0-9780944-0-9.
  • Amanda Brooks: The Internet Escort's Handbook. Book 2: Advertising and Marketing. Golden Girl Press, West Vancouver 2009, ISBN 978-0-9780944-1-6.

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties