Grieks voetbalelftal

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Griekenland
Flag of Greece.svg
Bijnaam Piratenschip
(Το Πειρατικό, To Piratiko)
Kledingsponsor Nike
FIFA-ranglijst 47 Gedaald 9 (september 2017)
Hoogste ranking 8e (apr-jun 2008, okt 2011)
Laagste ranking 66e (september 1998)
Associatie Elliniki Podosferiki Omospondia
Bondscoach Vlag van Duitsland Michael Skibbe
Stadion Olympisch Stadion, Athene
Meeste interlands Giorgos Karagounis (139)
Topscorer Nikolaos Anastopoulos (29)
Wedstrijden
Eerste interland:
Vlag van Griekenland (1822-1978) Griekenland 0–9 Zweden Vlag van Zweden
(Antwerpen, België; 28 oktober 1920)
Grootste overwinning:
Vlag van Griekenland (1822-1978) Griekenland 8–0 Syrië Vlag van Syrië (1932-1958 en 1961-1963)
(Athene, Griekenland; 25 november 1949)
Grootste nederlaag:
Vlag van Hongarije (1920-1946) Hongarije 11–1 Griekenland Vlag van Griekenland (1822-1978)
(Boedapest, Hongarije; 25 maart 1938)
Wereldkampioenschap
Optredens 3 (eerste keer: 1994)
Beste resultaat Tweede ronde, 2014
Europees kampioenschap
Optredens 4 (eerste keer: 1980)
Beste resultaat Winnaar, 2004
Confederations Cup
Optredens 1 (eerste keer: 2005)
Beste resultaat Groepsfase, 2005
Thuis
Uit

Het Grieks voetbalelftal is een team van voetballers dat Griekenland vertegenwoordigt in internationale wedstrijden.

De Grieken wonnen verrassend het Europees kampioenschap voetbal 2004 in Portugal. Twee jaar later ontbraken ze op het WK en op het volgende EK werden alle groepswedstrijden verloren.

Geschiedenis[bewerken]

1920 - 1978 De beginjaren, geen hoogvlieger[bewerken]

Voor de tweede wereldoorlog[bewerken]

Het Griekse speelde zijn eerste officiële interland in 1920 op de Olympische Spelen in Antwerpen, een succes werd het niet, er werd met 9-0 van Zweden verloren. Voor de tweede wereldoorlog waren de resultaten van het Griekse team mager, er werd nooit meer deelgenomen aan de Olympische Spelen en in de voorronde voor het WK van 1934 en 1938 werden kansloze nederlagen geleden. Italië won in 1934 met 4-0 de eerste wedstrijd, zou het toernooi ook organiseren en had geen zin meer in de return in Griekenland. Het kocht het Griekse team om door een bondsgebouw in Athene te kopen, waarna het Griekse team zich terugtrok[1]. Voor het WK van 1938 leed het Griekse team zijn grootste nederlaag in zijn historie, 11-1 tegen Hongarije.

1945 - 1978[bewerken]

Het elftal op 17 november 2010

Mede door de politieke onrust slaagde het Griekse team na de tweede wereldoorlog geen opvallende resultaten te boeken. In de jaren zestig werden incidentele overwinningen behaald op Noord-Ierland (WK 1962), Wales (WK 1966) en Oostenrijk (EK 1968). Voor kwalificatie voor het WK van 1970 werd na een nederlaag tegen Zwitserland zes punten uit vier wedstrijden behaald met een 4-2 overwinning op het Portugal van Eusebio en een 4-1 zege op Zwitserland als hoogtepunten. Enige concurrent was Roemenië dat een voorsprong van één punt had voor de laatste wedstrijd in Boekarest. Griekenland kwam niet verder dan een 1-1 gelijkspel en in de jaren zeventig liepen de prestaties weer terug. Voor het EK van 1972 werd alleen punten tegen het nietige Malta behaald en voor het WK van 1974 werden alle wedstrijden verloren. In 1976 werd twee keer gelijkgespeeld tegen wereldkampioen West-Duitsland, maar door een nederlaag tegen Malta (2-0) kwam de ploeg twee punten tekort om de wereldkampioen uit te schakelen. Voor het WK van 1978 presteerde het team sterk in de thuiswedstrijden door gelijk te spelen tegen Hongarije en te winnen van de Sovjet-Unie, maar in de uitwedstrijden was de ploeg kansloos.

1978 - 2002 Eerste EK en WK-deelname[bewerken]

EK 1980[bewerken]

Om zich te plaatsen voor het EK van 1980 waren opnieuw Hongarije en de Sovjet-Unie de tegenstanders, aangevuld met Finland. De start was desastreus met kansloze uitnederlagen tegen Finland (3-0) en de Sovjet-Unie (2-0). Griekenland kwam terug in de strijd door duidelijke overwinningen op Finland (8-1) en Hongarije (4-1) en omdat alle andere landen onderling punten verspeelden. Na een belangrijk gelijkspel in Boedapest moest de Sovjet-Unie in de laatste wedstrijden verslagen worden . Na negen minuten scoorde Nikoloudis het winnende doelpunt en plaatste Griekenland zich voor de eerste keer voor een groot internationaal toernooi. Op het EK in Italië verweerde Griekenland zich kranig, van Nederland werd verloren door een omstreden strafschop, van Tsjecho-Slowakije werd met 3-1 verloren en tegen de latere Europees kampioen West-Duitsland werd met 0-0 gelijk gespeeld. Tegen de Tsjechen scoorde Nikos Anastopoulos het eerste Griekse doelpunt op een internationaal toernooi.

1980 - 1992[bewerken]

Het succes was slechts incidenteel, de volgende campangnes leverde geen nieuwe uitzichten op deelnames toe, noemenswaardig waren een gelijkspel in de uitwedstrijd tegen de latere wereldkampioen Italië (WK 1982), een doelpuntloos gelijkspel op Wembley tegen Engeland en een uitzege op Hongarije (beiden EK 1984). Voor het EK van 1988 was Griekenland in de race met Nederland om een EK-ticket dankzij thuiszeges op Hongarije en Polen en een gelijkspel in Rotterdam. In de voorlaatste wedstrijd tegen Hongarije werd met 3-0 verloren en had Nederland genoeg aan een zege op Cyprus om zich te plaatsen. Nederland won met 8-0, maar de wedstrijd was na één minuut was de wedstrijd gestaakt, omdat een bom gegooid werd op de Cypriotische doelman, die daardoor de wedstrijd niet kon vervolgen. De UEFA strafte Nederland met een 0-3 nederlaag en Griekenland had nu alle kansen zich te plaatsen in de laatste wedstrijd tegen Nederland. In hoger beroep werd de straf omgezet in een nieuwe wedstrijd tussen Nederland en Cyprus in een leeg stadion, die Nederland met 4-0 won. Griekenland was verbolgen over en besloot de laatste wedstrijd te verplaatsen naar Rhodos. Nederland won met 0-3 en zou later Europees kampioen worden. Ook de campanes voor het WK van 1990 en EK 1992 waren weinig succesvol, dieptepunt was een 7-1 nederlaag tegen Denemarken.

WK 1994[bewerken]

De loting voor het WK van 1994 voorspelde weinig goeds met de Sovjet-Unie en het individuele sterke Joegoslavië als tegenstanders. Door politieke omstandigheden veranderde de situatie, de Sovjet-Unie hield op te bestaan, waardoor Rusland de plaats overnam en Joegoslavië werd geschorst vanwege een reeks burgeroorlogen. Hongarije leek de voornaamste concurrent, maar dat land viel ver terug en zowel Rusland als Griekenland plaatsten zich met een ruime voorsprong. In de laatste wedstrijd werd Rusland met 1-0 verslagen door een doelpunt van de later bij Vitesse en Ajax spelende Nikos Machlas en werd Griekenland zelfs groepswinnaar. Het WK in de Verenigde Staten werd een grote flop, Griekenland verloor alle wedstrijden met grote cijfers zonder zelf te scoren, 4-0 tegen Argentinië, 4-0 tegen Bulgarije en 2-0 tegen Nigeria.

1994 - 2002[bewerken]

Otto Rehhagel

Vervolgens kwam er weer een lange periode zonder internationale toernooien, de start van het EK van 1996 was goed met vier overwinningen, maar na drie nederlagen op rij was de ploeg kansloos. Voor het WK van 1998 was de laatste wedstrijd beslissend, Griekenland moest winnen van Denemarken om zich te plaatsen, bij een gelijkspel zou de ploeg ook nog Kroatië achter zich dulden. Griekenland viel hartstochtelijk aan, kreeg veel kansen, maar doelman Peter Schmeichel redde zijn ploeg, Griekenland was uitgeschakeld. Voor het EK van 2000 waren vooraf perspectieven met alleen Noorwegen als voornaam voetballand als tegenstander, maar mede door puntverlies tegen Letland (1-1 in Riga, 1-2 thuisnederlaag in Athene) moest het naast Noorwegen ook Slovenië achter zich dulden.Kwalificatie voor het WK van 2002 was helemaal een flop, met vier nederlagen in zes wedstrijden, coach Vassilis Daniil werd ontslagen en opgevolgd door de Duitser Otto Rehhagel. Na een nieuw dieptepunt (5-1 tegen Finland) dreigde Griekenland Engeland een afgang te bezorgen, door in blessure-tijd met 1-2 voor te staan. In de "dying seconds" redde David Beckham zijn team door een vrije trap te benutten.

2004 - 2016 Europees kampioen onder Rehhagel, veel internationale toernooien[bewerken]

EK 2004[bewerken]

Theodoros Zagorakis

Kwalificatie voor het EK van 2004 leek al snel een "mission impossible" met twee maal een 2-0 nederlaag (Spanje thuis en de Oekraïne uit), maar de ommekeer kwam na een 0-1 zege tegen Spanje door een doelpunt van Stelios Giannakopoulos en een identieke zege zege op de Oekraïne. De hand van de behoudende Rehhagel was goed zichtbaar, want ook de laatste twee wedstrijden werden met 1-0 geworden. Succes werd niet verwacht op het eerste EK sinds 1980, bij de wedkantoren stond het team op de vijftiende en de eena-laatste plaats, bij winst kon men 150 keer de inzet winnen. Griekenland begon het toernooi in Portugal spectaculair met een 1-2 zege op het gastland. Na een 1-1 gelijkspel tegen Spanje hoefde Griekenland alleen maar gelijk te spelen tegen het uitgeschakelde Rusland om de kwartfinales te halen. Het dreigde alsnog mis te gaan, want Rusland nam al snel een 2-0 voorsprong. Vlak voor rust scoorde Zisis Vryzas de aansluittreffer, de gelijkmaker viel niet maar omdat Spanje met 1-0 van Portugal verloor plaatste Griekenland zich door één doelpunt meer te scoren dan Spanje.In de kwartfinale was regerend Europees kampioen Frankrijk de tegenstander, Griekenland verdedigde vooral en kwam in de tweede helft voor door een kopdoelpunt van Angelos Charisteas. Frankrijk was niet bij machte het tij te keren en Griekenland bleef moeiteloos overeind. In de halve finales was Tsjechië de tegenstander, dat alle vier eerdere wedstrijden gewonnen heeft. Griekenland stond zwaar onder druk, een kentering in de wedstrijd was een blessure van de Tsjechische spelmaker Pavel Nedved, waardoor de Tsjechische motor begon te sputteren. In de eerste helft van de verlenging sloeg Griekenland toe via een kopbal van Traianos Dellas, het was de eerste en laatste keer dat een ploeg won door een "silver goal", na het doelpunt volgde geen verlenging. In de finale was Portugal opnieuw de tegenstand, het organiserende land verwachtte nu alleen maar een overwinning. Echter, Hetzelfde scenario voltrok zich zoals in de wedstrijden tegen Frankrijk en Tsjechië, Griekenland verdigde vooral, kwam voor de derde keer op voorsprong door een kopgoal (Charisteas) en Portugal was niet bij machte het tij te laten keren. Het hele land stond op zijn kop na dit onverwachte succes en Otto Rehhagel deed zijn bijnaam eer aan ("König Otto"). Opvallend waren de schaarste aan doelpunten van de kampioen, zeven doelpunten in zes wedstrijden, in de Play-Offs werden geen doelpunten geïncasseerd. Middenvelder en aanvoerder Theodoros Zagorakis werd gekozen als beste speler van het toernooi.

WK 2006[bewerken]

Angelos Charisteas

De status van het Griekse team veranderde, van outsider werd Griekenland een favoriet met de Oekraïne, Turkije en Denemarken als rivalen om zich te plaatsen voor het WK. De start was echter rampzalig, buurland Albanië versloeg de kersverse kampioen met 2-1. Vier overwinningen en drie gelijkspelen bracht de ploeg terug in de race, maar na een 0-1 thuisnederlaag tegen de Oekraïne was directe kwalificatie onmogelijk. Op de voorlaatste speeldag had Griekenland één punt en twee punten voorsprong op resectievelijk Turkije en Denemarken, maar door een 1-0 nederlaag in Kopenhagen en een zege van Turkije op het al geplaatste Oekraïne eindigde Griekenlad op de vierde plaats in zijn groep en miste de Play-Offs. Het was de derde keer in de historie dat de Europese kampioenschap zich niet wist te plaatsen voor het WK. Ook de Conferderations Cup werd geen succes, er werd alleen gelijk gespeeld tegen Mexico, de overige wedstrijden gingen verloren zonder één doelpunt gescoord te hebben.

EK 2008[bewerken]

Griekenland plaatste zich zonder veel moeite voor de eindronde, pijnlijk was de 1-4 nederlaag tegen aartsrivaal Tukije, maar in de return werd kwalificatie zeker gesteld na een 0-1 zege in Istanboel. Het EK in Oostenrijk en Zwitdserland begon tegen het eveneens behoudende Zweden, beide teams creëerden weinig en een sterke individuele actie van Zlatan Ibrahimovic brak de wedstrijd open. De wedstrijd eindigde in een 2-0 nederlaag, de tactiek waar Rehhagel veel succes had in Portugal faalde en ook de overige twee wedstrijden tegen Rusland en Spanje werden verloren.

WK 2010[bewerken]

Om zich rechtstreeks te plaatsen voor het WK van 2010 was Zwitserland de enige concurrent, de ploeg kwam één punt tekort door twee directe nederlagen tegen Zwitserland en een gelijkspel tegen nummer laatst Moldavië. In de Play-Offs was het eveneens behoudend spelende Oekraïne, een doelpunt van Dimitrios Salpigidis in de uitwedstrijd was beslissend. de start op het WK in Zuid-Afrika was vals met een kansloze 2-0 nederlaag tegen Zuid-Korea, het sterk verouderde team blonk alleen uit in defensief spel. Na een 1-0 achterstand tegen Nigeria scoorde Salpigidis het eerste Griekse doelpunt op een WK, de wedstrijd eindigde in een 2-1 overwinning. Een zege op het al geplaatste Argentinië was nu genoeg om de achtste finales te halen, maar mede door opnieuw vooral het accent op de verdediging te zetten werd de wedstrijd in de slotfase verloren: 2-0. Rehhagel nam afscheid als trainer, ondanks het feit dat hij de laatste jaren weinig succes had zal hij vooral herinnerd worden als de coach die Griekenland Europees kampioen maakte.

EK 2012[bewerken]

Giorgos Karagounis

De Portugees Fernando Santos werd zijn opvolger, aan de speelstijl veranderde weinig, alleen tegen Malta scoorde het team meer dan twee goals. Enige concurrent voor directe kwalificatie voor het EK van 2002 was Kroatië de enige concurrent, bij de laatste twee wedstrijden had Griekenland één punt achterstand. In een directe confrontatie won Griekenland met 2-0 en had in de laatste wedstrijd tegen Georgië zou genoeg hebben aan een gelijkspel. Het dreigde alsnog mis te gaan, maar in de laatste tien minuten werd een 1-0 achterstand omgebogen in een 1-2 zege, "good old" Charisteas scoorde het winnende doelpunt, hij zou niet meer geselecteerd worden voor het EK. Het EK in Polen en de Oekraïne begon slecht, in de eerste helft kwam Griekenland met 1-0 achter tegen Polen en raakte al Sokratis Papastathopoulos kwijt met twee gele kaarten. In de tweede helft kantelde de wedstrijd en na de gelijkmaker miste aanvoerder Giorgos Karagounis een strafschop. Na een 1-2 nederlaag tegen Tsjechië moest er gewonnen worden van Rusland om de kwartfinale. Karagounis scoorde vlak voor rust de winnende treffer, maar Karagounis zou de kwartfinale niet meemaken, hij kreeg een tweede gele kaart na een vermeende "Schwalbe". In de kwartfinale stond Griekenland een uur voor tijd nog gelijk tegen het zwaar favoriete Duitsland, in het laatste half uur stortte de ploeg in elkaar: 4-2.

WK 2014[bewerken]

Griekenland streed met Bosnië en Herzegovina voor directe plaatsing voor het WK, in de directe confrontaties was Bosnië sterker (0-0 in Athene, 3-1 nederlaag in Zenica). Met louter tegenstanders zonder reputatie scoorde Griekenland matig (twaalf goals in tien wedstrijden) en moest het Bosnië op doelslado voor zich te dulden. In de Play-Offs rekende Griekenland af met Roemenië en plaatste zich voor de vierde achtereenvolgende keer voor een groot toernooi. Traditoneel beleefde Griekenland een slechte start, het WK in Brazilië begon met een 3-0 nederlaag tegen Colombia. In de tweede wedstrijd tegen Japan werd Kostas Katsouranis al in de eerste helft na twee gele kaarten uit het veld gestuurd, in het restant van het wedstrijd verdedigde Griekenland alleen maar om de kansen op de achtste finales levend te houden. De derde wedstrijd moest van Ivoorkust gewonnen worden en tegen hun natuur in koos Griekenland voor de aanval en kwam met 1-0 voor. Griekenland kon de voorsprong niet vasthouden, maar in de derde minuut van de verlenging werd een licht vergrijp op ex-Heerenveenspeler Georgios Samaras werd beloond met een strafschop, die hij zelf benutte.[2] In de achtste finales was het verrassend goed presterende Costa Rica de tegenstander. Na een 1-0 achterstand waren de Grieken veel sterker, zeker nadat ze tegen tien man speelden en opnieuw scoorde Griekenland in de laatste minuut (1-1). In de verlenging kon Griekenland Costa Rica de genadeklap niet geven en in de strafschoppenserie miste Theofanis Gekas als enige speler.[3] Een hele generatie nam afscheid van het nationale team waaronder recordinternational Karagounis (138 interlands).

2014 - heden Terug naar af[bewerken]

EK 2016[bewerken]

Claudio Ranieri werd de nieuwe trainer, maar werd al na vier wedstrijden ontslagen, na eerdere thuisnederlagen tegen Roemenië en Noord-Ierland volgde een ontluisterende thuisnederlagen tegen de Faeröer Eilanden (0-1). Zijn opvolger Sergio Markarián werd na een volgende nederlaag tegen dezelfde Eilandengroep ontslagen. Alleen de laatste wedstrijd tegen Hongarije werd gewonnen en Griekenland eindigde op de laatste plaats in zijn groep, het verloor zes van de tien wedstrijden, zelfs een oefenduel tegen Luxemburg ging verloren.

WK 2018[bewerken]

Griekenland streed met België en Bosnië en Herzegovina om een WK-plek. Griekenland stuntte bijna in Brussel door vlak voor tijd met 0-1 voor te staan, maar door een doelpunt van Romelu Lukaku voorkwam een zege. Na een serie gelijke spelen werd België onbereikbaar en in de achtste wedstrijd plaatste België na een 1-2 zege in Athene. De laatste wedstrijden werden gewonnen en met twee punten voorsprong op Bosnië werden de Play-Off wedstrijden gehaald. De eerste wedstrijd tegen Kroatië werd met ruime cijfers verloren (4-1), waardoor de return een formaliteit werd (0-0).

Deelnames aan internationale toernooien[bewerken]

WK voetbal[bewerken]

Wereldkampioenschap voetbal overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT Kwal Tegenstanders[4]
Vlag van Italië (1861-1946) 1934 Niet gekwalificeerd Italië
Vlag van Frankrijk 1938 Niet gekwalificeerd Palestina, Hongarije
Vlag van Brazilië 1950 Geen deelname -
Vlag van Zwitserland 1954 Niet gekwalificeerd Joegoslavië, Israël
Vlag van Zweden 1958 Niet gekwalificeerd Joegoslavië, Roemenië
Vlag van Chili 1962 Niet gekwalificeerd West-Duitsland, Noord-Ierland
Vlag van Engeland 1966 Niet gekwalificeerd Sovjet-Unie, Wales, Denemarken
Vlag van Mexico 1970 Niet gekwalificeerd Roemenië, Zwitserland, Portugal
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland 1974 Niet gekwalificeerd Joegoslavië, Spanje
Vlag van Argentinië 1978 Niet gekwalificeerd Hongarije, Sovjet-Unie
Vlag van Spanje 1982 Niet gekwalificeerd Joegoslavië, Italië, Denemarken, Luxemburg
Vlag van Mexico 1986 Niet gekwalificeerd Polen, België, Albanië
Vlag van Italië 1990 Niet gekwalificeerd Roemenië, Denemarken, Bulgarije
Vlag van Verenigde Staten 1994 Groepsfase 3 0 0 3 0 10 (Kwal.) Rusland, IJsland, Hongarije, Luxemburg, Nigeria, Bulgarije, Argentinië
Vlag van Frankrijk 1998 Niet gekwalificeerd Denemarken, Kroatië, Bosnië en Herzegovina, Slovenië
Vlag van Zuid-KoreaVlag van Japan 2002 Niet gekwalificeerd Engeland, Duitsland, Finland, Albanië
Vlag van Duitsland 2006 Niet gekwalificeerd Oekraïne, Turkije, Denemarken, Albanië, Georgië, Kazachstan
Vlag van Zuid-Afrika 2010 Groepsfase 3 1 0 2 2 5 (Kwal.) Zwitserland, Letland, Israël, Luxemburg, Moldavië, Oekraïne, Argentinië, Zuid-Korea, Nigeria
Vlag van Brazilië 2014 Achtste finale 4 1 2 1 3 5 (Kwal.) Bosnië en Herzegovina, Slowakije, Litouwen, Letland, Liechtenstein, Roemenië, Colombia, Ivoorkust, Japan, Costa-Rica
Vlag van Rusland 2018 Niet gekwalificeerd België, Bosnië en Herzegovina, Estland, Cyprus, Gilbraltar, Kroatië

Confederations Cup[bewerken]

Confederations Cup overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT
Vlag van Duitsland 2005 Groepsfase 3 0 1 2 0 4

Europees kampioenschap voetbal[bewerken]

Europees kampioenschap voetbal mannen overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT Kwal Tegenstanders[4]
Vlag van Frankrijk 1960 Niet gekwalificeerd Frankrijk
Vlag van Spanje (1945-1977) 1964 Teruggetrokken -
Vlag van Italië 1968 Niet gekwalificeerd Sovjet-Unie, Oostenrijk, Finland
Vlag van België 1972 Niet gekwalificeerd Engeland, Zwitserland, Malta
Vlag van Joegoslavië 1976 Niet gekwalificeerd West-Duitsland, Bulgarije, Malta
Vlag van Italië 1980 Groepsfase 3 0 1 2 1 4 (Kwal.) Hongarije, Finland, Sovjet-Unie, West-Duitsland, Tsjecho-Slowakije, Nederland
Vlag van Frankrijk 1984 Niet gekwalificeerd Denemarken, Engeland, Hongarije, Luxemburg
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland 1988 Niet gekwalificeerd Nederland, Hongarije, Polen, Cyprus
Vlag van Zweden 1992 Niet gekwalificeerd Nederland, Portugal, Finland, Malta
Vlag van Engeland 1996 Niet gekwalificeerd Rusland, Schotland, Finland, Faeröer, San Marino
Vlag van BelgiëVlag van Nederland 2000 Niet gekwalificeerd Noorwegen, Slovenië, Letland, Albanië, Georgië
Vlag van Portugal 2004 Kampioen 6 4 1 1 7 4 (Kwal.) Spanje(kw.), Oekraïne, Noord-Ierland, Armenië, Noord-Ierland, Portugal (1e r.), Spanje(ER.), Rusland, Frankrijk, Tsjechië, Portugal (fin.)
Vlag van OostenrijkVlag van Zwitserland 2008 Groepsfase 3 0 0 3 1 5 (Kwal.) Turkije, Noorwegen, Bosnië en Herzegovina, Moldavië, Hongarije, Malta, Spanje, Rusland, Zweden
Vlag van OekraïneVlag van Polen 2012 Kwartfinale 4 1 1 2 5 7 (Kwal.) Kroatië, Israël, Letland, Georgië, Malta, Tsjechië, Rusland, Polen, Duitsland
Vlag van Frankrijk 2016 Niet gekwalificeerd Noord-Ierland, Roemenië, Hongarije, Finland, Faeröer

UEFA Nations League[bewerken]

UEFA Nations League overzicht
Jaar Div. Gr. Wed. W G V DV DT Res.
2018–19 C 2 Red Arrow Down.svg Straight Line Steady.svg Green Arrow Up.svg

Interlands[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Interlands Grieks voetbalelftal 2010-2019 voor de meest actuele gespeelde en komende interlands van Griekenland.

Huidige selectie[bewerken]

De volgende spelers werden opgeroepen voor de vriendschappelijke interland tegen Vlag van Nederland Nederland op 1 september en de WK-kwalificatiewedstrijd tegen Vlag van Gibraltar Gibraltar op 6 september 2016.

Interlands en doelpunten bijgewerkt tot en met de oefeninterland tegen Vlag van Australië Australië (2–1) op 7 juni 2016.

Naam Wed. Dlpnt. Club
Doel
Orestis Karnezis 36 0 Vlag van Italië Udinese
Stefanos Kapino 7 0 Vlag van Griekenland Olympiakos
Panagiotis Glykos 4 0 Vlag van Griekenland PAOK
Verdediging
Vasilis Torosidis Aanvoerder 83 7 Vlag van Italië AS Roma
Sokratis Papastathopoulos 65 2 Vlag van Duitsland Arsenal FC
José Holebas 38 1 Vlag van Engeland Watford
Kostas Manolas 23 0 Vlag van Italië AS Roma
Kyriakos Papadopoulos 20 4 Vlag van Duitsland Bayer Leverkusen
Giorgos Tzavellas 18 1 Vlag van Griekenland PAOK
Konstantinos Stafylidis 10 1 Vlag van Duitsland Augsburg
Marios Ikonomou 3 0 Vlag van Italië Bologna
Middenveld
Alexandros Tziolis 59 1 Vlag van Griekenland PAOK
Giannis Maniatis 40 1 Vlag van Griekenland Olympiakos
Andreas Samaris 24 1 Vlag van Portugal Benfica
Kostas Fortounis 19 2 Vlag van Griekenland Olympiakos
Petros Mantalos 7 1 Vlag van Griekenland AEK Athene
Athanasios Petsos 4 0 Vlag van Duitsland Werder Bremen
Giannis Gianniotas 2 0 Vlag van Cyprus APOEL Nicosia
Aanval
Konstantinos Mitroglou 47 9 Vlag van Portugal Benfica
Nikos Karelis 12 2 Vlag van België Racing Genk
Dimitris Diamantakos 3 0 Vlag van Duitsland Karlsruher
Apostolos Vellios 3 0 Vlag van Engeland Nottingham Forest
Tasos Bakasetas 2 0 Vlag van Griekenland AEK Athene

Statistieken[bewerken]

  • Bijgewerkt tot en met het WK-kwalificatieduel tegen Vlag van Gibraltar Gibraltar (4–0) op 10 oktober 2016.

Tegenstanders[bewerken]

Tegenstander Wed. W G V DV DT WP
Vlag van Albanië Albanië 13 6 3 4 13 10 1.154
Vlag van Argentinië Argentinië 2 0 0 2 0 6 0.000
Vlag van Armenië Armenië 4 3 1 0 4 0 1.750
Vlag van Australië Australië 11 4 3 4 14 14 1.000
Vlag van België België 9 3 3 3 9 10 1.000
Vlag van Bolivia Bolivia 2 1 1 0 2 1 1.500
Vlag van Bosnië en Herzegovina Bosnië en Her. 9 4 4 1 13 6 1.333
Vlag van Brazilië Brazilië 2 0 1 1 0 3 0.500
Vlag van Bulgarije Bulgarije 24 6 6 12 31 43 0.750
Vlag van Canada Canada 4 3 1 0 5 0 1.750
Vlag van Chili Chili 1 1 0 0 1 0 2.000
Vlag van Colombia Colombia 2 0 0 2 0 5 0.000
Vlag van Costa Rica Costa Rica 1 0 0 1 1 1 0.000
Vlag van Cyprus Cyprus 26 17 6 3 50 25 1.538
Vlag van Duitse Democratische Republiek DDR 8 2 0 6 7 12 0.500
Vlag van Denemarken Denemarken 16 3 4 9 18 34 0.625
Vlag van Duitsland Duitsland 9 0 3 6 9 21 0.333
Vlag van Ecuador Ecuador 1 0 1 0 1 1 1.000
Vlag van Egypte Egypte 9 4 2 3 17 12 1.111
Vlag van El Salvador El Salvador 2 2 0 0 6 1 2.000
Vlag van Engeland Engeland 9 0 2 7 3 23 0.222
Vlag van Estland Estland 4 2 2 0 8 4 1.500
Vlag van Ethiopië Ethiopië 3 3 0 0 7 3 2.000
Vlag van Faeröer Faeröer 4 2 0 2 11 5 1.000
Vlag van Finland Finland 14 7 3 4 26 18 1.214
Vlag van Frankrijk Frankrijk 8 1 1 6 7 23 0.375
Vlag van Georgië Georgië 7 6 1 0 14 5 1.857
Vlag van Gibraltar Gibraltar 2 2 0 0 8 1 2.000
Vlag van Ghana Ghana 1 0 1 0 1 1 1.000
Vlag van Hongarije Hongarije 19 9 6 4 30 33 1.263
Vlag van Ierland Ierland 3 2 1 0 2 0 1.667
Vlag van IJsland IJsland 3 2 0 1 4 3 1.333
Vlag van Israël Israël 19 11 5 3 30 21 1.421
Vlag van Italië Italië 9 1 3 5 6 17 0.556
Vlag van Ivoorkust Ivoorkust 1 1 0 0 2 1 2.000
Vlag van Japan Japan 2 0 1 1 0 1 0.500
Vlag van Joegoslavië Joegoslavië 18 2 2 14 17 53 0.333
Vlag van Kameroen Kameroen 1 0 0 1 0 3 0.000
Vlag van Kazachstan Kazachstan 3 3 0 0 7 2 2.000
Vlag van Kroatië Kroatië 6 2 3 1 8 6 1.167
Vlag van Letland Letland 8 5 2 1 13 6 1.500
Vlag van Libië Libië 1 1 0 0 4 0 2.000
Vlag van Liechtenstein Liechtenstein 3 3 0 0 5 0 2.000
Vlag van Litouwen Litouwen 3 2 0 1 4 2 1.333
Vlag van Luxemburg Luxemburg 9 8 0 1 17 3 1.778
Vlag van Malta Malta 10 7 2 1 22 5 1.600
Vlag van Mexico Mexico 4 1 2 1 4 4 1.000
Vlag van Marokko Marokko 1 0 1 0 0 0 1.000
Vlag van Montenegro Montenegro 1 1 0 0 2 1 2.000
Vlag van Moldavië Moldavië 5 4 1 0 9 2 1.800
Vlag van Nederland Nederland 9 1 1 7 3 20 0.125
Vlag van Nigeria Nigeria 4 2 1 1 4 3 1.250
Vlag van Noord-Ierland Noord-Ierland 7 4 0 3 9 10 1.143
Vlag van Noord-Korea Noord-Korea 1 0 1 0 2 2 1.000
Vlag van Noorwegen Noorwegen 8 4 2 2 11 9 1.250
Vlag van Oostenrijk Oostenrijk 12 4 5 3 19 16 1.083
Vlag van Paraguay Paraguay 1 0 0 1 0 2 0.000
Vlag van Polen Polen 17 3 4 10 12 30 0.588
Vlag van Portugal Portugal 14 5 5 4 18 16 1.071
Vlag van Qatar Qatar 1 1 0 0 1 0 2.000
Vlag van Roemenië Roemenië 34 6 10 18 35 70 0.647
Vlag van Rusland Rusland 22 4 5 13 14 39 0.591
Vlag van San Marino San Marino 2 2 0 0 6 0 2.000
Vlag van Saoedi-Arabië Saoedi-Arabië 2 1 1 0 6 2 1.500
Vlag van Schotland Schotland 2 1 0 1 1 1 1.000
Vlag van Senegal Senegal 1 0 0 1 0 2 0.000
Vlag van Servië Servië 2 1 0 1 1 2 1.000
Vlag van Slovenië Slovenië 5 3 2 0 11 3 1.600
Vlag van Slowakije Slowakije 5 3 1 1 6 4 1.400
Vlag van Spanje Spanje 10 1 2 7 10 19 0.400
Vlag van Syrië Syrië 2 2 0 0 12 0 2.000
Vlag van Tsjechië Tsjechië 4 1 2 1 2 2 1.000
Vlag van Tsjecho-Slowakije Tsjecho-Slowakije 5 0 0 5 2 11 0.000
Vlag van Turkije Turkije 10 1 3 6 6 15 0.500
Vlag van Oekraïne Oekraïne 6 2 2 2 3 4 1.000
Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten 1 0 1 0 1 1 1.000
Vlag van Wales Wales 2 1 0 1 3 4 1.000
Vlag van Wit-Rusland Wit-Rusland 2 1 0 1 1 1 1.000
Vlag van Zuid-Korea Zuid-Korea 4 0 1 3 1 6 0.250
Vlag van Zweden Zweden 6 2 3 1 8 8 1.167
Vlag van Zwitserland Zwitserland 13 2 4 7 11 17 0.615

FIFA-wereldranglijst[5][bewerken]

1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017
Straight Line Steady.svg 34 Green Arrow Up.svg 28 Red Arrow Down.svg 34 Red Arrow Down.svg 35 Red Arrow Down.svg 42 Red Arrow Down.svg 53 Green Arrow Up.svg 34 Red Arrow Down.svg 42 Red Arrow Down.svg 57 Green Arrow Up.svg 48 Green Arrow Up.svg 30 Green Arrow Up.svg 18 Green Arrow Up.svg 16 Straight Line Steady.svg 16 Green Arrow Up.svg 11 Red Arrow Down.svg 20 Green Arrow Up.svg 13 Green Arrow Up.svg 11 Red Arrow Down.svg 14 Green Arrow Up.svg 11 Red Arrow Down.svg 13 Red Arrow Down.svg 24 Red Arrow Down.svg 41 Red Arrow Down.svg 42 Red Arrow Down.svg 47

Bekende spelers[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Lijst van spelers van het Griekse voetbalelftal voor een overzicht van spelers met minimaal dertig interlands

Angelos Charisteas

Traianos Dellas

Nikos Machlas

Theodoros Zagorakis

Kostas Manolas

Sokratis Papastathopoulos

Selecties[bewerken]

Europees kampioenschap[bewerken]

FIFA Confederations Cup[bewerken]

EPO · A-internationals · Bondscoaches · Selecties · Grieks vrouwenelftal · Olympisch elftal · Griekenland U21 · Griekenland U20 · Griekenland U19 · Griekenland U18 · Griekenland U17

1920 – 1929 · 1930 – 1939 · 1940 – 1949 · 1950 – 1959 · 1960 – 1969 · 1970 – 1979 · 1980 – 1989 · 1990 – 1999 · 2000 – 2009 · 2010 – 2019

OS 1920 · OS 1952 · EK 1980 · WK 1994 · EK 2004 · OS 2004 · EK 2008 · WK 2010 · EK 2012 · WK 2014

1920 · 1921–1928 · 1929 · 1930 · 1931 · 1932 · 1933 · 1934 · 1935 · 1936 · 1937 · 1938 · 1939–1947 · 1948 · 1949 · 1950 · 1952 · 1952 · 1953 · 1954 · 1955 · 1956 · 1957 · 1958 · 1959 · 1960 · 1961 · 1962 · 1963 · 1964 · 1965 · 1966 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018

Albanië · Argentinië · Armenië · Australië · België · Bolivia · Bosnië en Herzegovina · Brazilië · Bulgarije · Canada · Colombia · Costa Rica · Cyprus · Denemarken · DDR · Duitsland · Ecuador · Egypte · El Salvador · Engeland · Estland · Ethiopië · Faeröer · Finland · Frankrijk · Georgië · Ghana · Gibraltar · Hongarije · Ierland · IJsland · Israël · Italië · Ivoorkust · Japan · Joegoslavië · Kazachstan · Kroatië · Letland · Libië · Liechtenstein · Litouwen · Luxemburg · Malta · Marokko · Moldavië · Montenegro · Nederland · Nigeria · Noord-Ierland · Noord-Korea · Noorwegen · Oekraïne · Oostenrijk · Palestina · Paraguay · Polen · Portugal · Qatar · Roemenië · Rusland · San Marino · Saoedi-Arabië · Schotland · Senegal · Servië · Slovenië · Slowakije · Sovjet-Unie · Spanje · Syrië · Tsjechië · Tsjecho-Slowakije · Turkije · Wales · Wit-Rusland · Zuid-Korea · Zweden · Zwitserland

Colombia (2014) · Costa Rica (2014) · Duitsland (2012) · Ivoorkust (2014) · Japan (2014) · Polen (2012) · Portugal (2004, 2) · Rusland (2008) · Rusland (2012) · Spanje (2008) · Tsjechië (2012) · Zuid-Korea (2010) · Zweden (2008)