Helios-sondes

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
De Helios I bovenop een Titan III.

De Helios-sondes waren twee onbemande ruimtesondes, respectievelijk Helios I en Helios II genoemd. Beide werden in een heliocentrische baan gebracht, net binnen de baan van planeet Mercurius, om de zon te kunnen bestuderen. Het Helios-programma was een samenwerkingsproject van West-Duitsland en de NASA.

Beide Helios-sondes werden gelanceerd vanaf de Kennedy Space Center op Cape Canaveral, Florida, op respectievelijk 10 december 1974 en 15 januari 1976. De sondes hadden een topsnelheid van 70 kilometer per seconde (252.792 kilometer per uur, 0,0002 x de lichtsnelheid), waarmee het destijds de snelste machines ooit door een mens gemaakt waren. Helios II vloog drie miljoen kilometer dichter naar de zon dan Helios I.

De Helios-sondes bereikten vroeg in de jaren '80 het eind van hun aanvankelijke missies, maar bleven tot in 1985 gegevens versturen. Ze zijn niet langer functioneel, maar blijven nog altijd in hun baan rondom de zon.

De naam Helios is ook gebruikt voor een experimenteel vliegtuig van NASA, de Helios, en een reeks Franse militaire satellieten, Helios 1B en Helios 2A.

Externe links[bewerken]