Naar inhoud springen

Henryk Wieniawski

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Henryk Wieniawski
Henryk Wieniawski
Persoonsgegevens
Geboortedatum 10 juli 1835Bewerken op Wikidata
Geboorteplaats LublinBewerken op Wikidata
Overlijdensdatum 31 maart 1880Bewerken op Wikidata
Overlijdensplaats MoskouBewerken op Wikidata
Opleiding en beroep
Beroep(en) componist, muziekpedagoog, violist, muzikantBewerken op Wikidata
Opleiding gevolgd aan Conservatoire national supérieur de musique et de danse de ParisBewerken op Wikidata
Leermeester(s) Lambert MassartBewerken op Wikidata
Oriënterende gegevens
Stijl(en) klassieke muziekBewerken op Wikidata
Instrument(en) vioolBewerken op Wikidata
Afbeeldingen
Henryk Wieniawski
Links
(en) IMDb-profiel
(en) Allmusic-profiel
(en) Discogs-profiel
(en) MusicBrainz-profiel
Portaal  Portaalicoon   Klassieke muziek
Powązki begraafplaats, Warschau

Henryk Wieniawski (Lublin, 10 juli 1835 - Moskou, 31 maart 1880) was een Pools componist en violist.

Wieniawski was van Pools-Joodse afkomst. Zijn vader Tobiasz Pietruszka bekeerde zich tot het katholicisme. Wieniawski's talent voor het bespelen van de viool werd vroeg ontdekt en in 1843 ging hij reeds als achtjarige naar het Conservatoire de Paris, waar Lambert Massart zijn viooldocent was. Nadat hij in 1848 geslaagd was, voltooide hij in 1850 ook de studierichting compositie. Daarna ging hij op tournee. Bij veel recitals werd hij begeleid door zijn broer, de pianist Józef Wieniawski. In 1847 publiceerde Wieniawski zijn eerste werk, de Grand Caprice Fantastique.

Op uitnodiging van Anton Rubinstein verhuisde Wieniawski naar Sint-Petersburg waar hij woonde van 1860 tot 1872. Hier onderwees hij vele vioolstudenten, leidde hij het orkest en speelde mee in het strijkkwartet van het 'Russisch Muzikaal Genootschap'. Van 1872 tot 1874 toerde Wieniawski door de Verenigde Staten met Rubinstein. In 1875 verving hij Henri Vieuxtemps als docent viool aan het Koninklijk Conservatorium Brussel. Tot zijn eerste pupillen aldaar behoorde Eugène Ysaÿe, die later verklaarde dat de twaalf lessen van Wieniawski zijn leven hadden veranderd.

In Brussel ging Wieniawski's gezondheid sterk achteruit, waardoor hij vaak genoodzaakt was om midden in een concert te stoppen met spelen. Hij gaf een afscheidsconcert in Odessa in april 1879. Bijna een jaar later overleed hij in Moskou aan een hartaanval. Zijn lichaam werd bijgezet op de Powązki begraafplaats te Warschau; de lijkstoet werd gevolgd door een enorme menigte van 40.000 mensen.

Wieniawski was van 1860 tot zijn dood getrouwd met de Britse Isabelle Bessie-Hampton. Hun dochter Régine Wieniawski (1879-1932) werd in Elsene (Brussel) geboren, een maand na zijn afscheidsconcert en een klein jaar voor zijn dood. Zij bracht een groot deel van haar leven door in Engeland. Zij was een begaafd componiste, vooral van liederen op Frans- en Engelstalige poëzie in een door Debussy geïnspireerde stijl. Ze staat bekend onder verschillende namen, zoals Irène Wieniawska en Lady Dean Paul (na huwelijk met een Britse edelman), maar vooral onder het pseudoniem (Madame) Poldowski.

Wieniawski was een vioolvirtuoos met een fenomenale techniek, maar werd ook gewaardeerd als componist. In zijn werk combineert hij virtuositeit en lyriek, waardoor hij invloed uitoefende op de befaamde Belgische vioolschool, in het bijzonder via zijn vriend Henri Vieuxtemps en de jonge Eugène Ysaÿe. Hij creëerde muziek voor zijn eigen optredens. Wat Chopin deed voor de Poolse pianomuziek, deed Wieniawski voor de viool. Hij stileerde de polonaise, waarvan opus 4 en opus 21 een vaste plaats in het repertoire kregen, evenals de twee mazurka's opus 19. Veel miniaturen, meestal uit het begin van de jaren 1850, behoren tot de salonmuziek, vaak met populaire dansritmes.

Zijn populairste vioolconcert is het tweede opus 22 met aansprekende melodieën. Het idee ontstond in de winter van 1855, maar werd pas zeven jaar later gerealiseerd. De meest uitgevoerde virtuozenwerken zijn de Scherzo-tarantella en variaties en fantasieën op buitenlandse, algemeen bekende thema's, waaronder de Faustiaanse Fantasia, gecomponeerd zes jaar na de première van Faust (Gounod). De lyriek in Wieniawski's werk is belichaamd in Légende voor viool met orkest of piano, gecomponeerd als liefdesverklaring voor Isabella Hampton, Wieniawski's toekomstige vrouw.

Gepubliceerde opusnummers

[bewerken | brontekst bewerken]
  1. Grand Caprice Fantastique (1847)
  2. Allegro de Sonate (1848, samen met broer Józef)
  3. Souvenir de Posen, mazurka
  4. Polonaise de Concert nr. 1 (1852)
  5. Adagio Élegiaque(1852)
  6. Souvenir de Moscou (deux airs russes), voor viool en piano (1852)
  7. Capriccio-Valse
  8. Grand Duo Polonaise voor viool en piano (1852, samen met broer Józef)
  9. Romance sans Paroles et Rondo Élégant (1852)
  10. L'École Moderne, 10 Études-Caprices voor soloviool (1854)
  11. Le Carnaval Russe, improvisaties en variaties (1853)
  12. 2 Mazurkas de Salon (1850/1853)
  13. Fantaisie Pastorale (1853, verloren gegaan)
  14. Vioolconcert nr. 1 in fis-mineur (1853)
  15. Théme original varié (1854)
  16. Scherzo-Tarantelle (1848)
  17. Légende (1860)
  18. Études-Caprices Na Dwoje Skrzypiec (1862)
  19. 2 Mazurkas characteristiques: "Obertasse" & "Le Menetrier" (1860)
  20. Fantaisie Brillante sur Gounod's "Faust" (1865)
  21. Polonaise Brillante (1870)
  22. Vioolconcert nr. 2 in d-mineur (1870)
  23. Gigue in e-mineur
  24. Fantaisie Orientale

Andere composities (selectie)

[bewerken | brontekst bewerken]
Zie de categorie Henryk Wieniawski van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.