I Muvrini

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

I Muvrini is een Corsicaanse muziekgroep.

Jean-François en Alain Bernardini zijn geboren in een dorp in de Castagniccia, Tagliu-Isulacciu. Op zeer jonge leeftijd begonnen zij te zingen, samen met hun vader,Ghjuliu, die dichter/zanger was. De eerste single die werd opgenomen was met hun vader in samenwerking met de groep "Canta u Populu Corsu". (Ghjuliu Bernardini stierf in december 1977). I Muvrini ... ti ringrazianu, hun debuutalbum, verschenen in 1979, was opgedragen aan hun vader.

De begin jaren tachtig waren moeilijk, sommige dorpen verboden de concerten van I Muvrini omdat zij de 'openbare orde' zouden verstoren. I Muvrini bleef echter zingen in de Corsicaanse taal. Zij schiepen hun eigen stijl door traditionele muziek te combineren met hun eigen composities. De Corsicaanse identiteit kenmerkte hun eigen geluid. Intussen was de groep razend populair op het eiland en daarbuiten. Vele concerten volgden zowel in Frankrijk als in Duitsland, Spanje, Nederland en België.

I Muvrini werd een van de toonaangevende groepen in de Corsicaanse muziekscene. Een concert van I Muvrini werd een belevenis, voor Corsicanen maar ook voor toeristen, want naast de concerten in het buitenland toert de band ieder jaar in de zomer een maand op het eiland zelf, de zogenaamde "Giru". Een openluchtconcert in een klein Corsicaans dorp is toch een heel andere ervaring dan een optreden in een grote concertzaal. In 1985 kwam I Muvrini '85 uit, een jaar later A l'Encre Rouge.

De I Muvrini-stijl kwam in zijn perfectie tot uiting in het album Lacrime, dat onmiddellijk een groot succes was. Na dit succes richtten zij hun eigen platenmerk op: AGFB. Pè l'amore di tè,opgenomen in Parijs in 1988, was een enorm succes: er werden meer dan 300.000 exemplaren van verkocht. Het volgende album Quorum werd opgenomen in Toulouse in 1989, gevolgd door hun eerste concertalbum In Core in 1990.

A Voce Rivolta kwam uit in 1991 gevolgd door Noi in 1993. In 1995 ontving de groep een Gouden Plaat voor 'Curagiu' en in 1996 won deze cd een prijs voor het beste traditionele muziekalbum bij "Victoires de la Musique". In 1998 verschijnt Leia, dat ook weer een gouden plaat opleverde. A Strada verscheen in 2000 als dubbel cd (Pulifunie). In 2002 volgt Umani dat binnen enkele weken al een Gouden Plaat opleverde. In 2004 was I Muvrini de eregast bij de "Nuit Celtique" en Jean-Francois Bernardini werd op Corsica gekozen tot "Man van het Jaar", mede door zijn inspanningen voor de oprichting van een Association pour la Fondation de Corse. ALMA volgde in september 2005. ALMA (ziel in het Corsicaans) is grotendeels opgenomen in Zuid-Afrika. Op deze cd zingen ook Zuid-Afrikaanse zangers en zangeressen mee; deze combinatie van stemmen maakt deze cd heel bijzonder, anders maar heel herkenbaar I Muvrini.

Na ALMA volgde I Muvrini et les 500 choristes. Op dit album zingt de groep een aantal nummers samen met een mega-koor van vijfhonders personen. In 2010 komt Gioia uit: een Corsicaanse ode aan de blijdschap. Op 18 juni 2012 kwam hun voorlopig nieuwste plaat uit Imaginà. Het tweede nummer van de plaat Planet Spring, in het Frans en Corsicaans met een kort intermezzo in het Engels geeft de luisteraar meteen een duidelijke doch vredelievende boodschap mee. Een oproep aan eenieder om onze aarde te respecteren. "Une consience planétaire". Ieder mens plant een zaadje en dat zal de vrucht der vrede dragen. De andere nummers zijn op hun gekende wijze klankvol en strelend voor het oor.

I Muvrini werkten samen met onder andere Jacques Dutronc, Michel Fugain, Veronique Sanson, Laïs, Sting, MC Solaar, Haris Alexiou en Grand Corps Malade.

Externe link[bewerken]