Iraans voetbalelftal

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Iran
Vlag van Iran
Bijnaam De Perzische Leeuwen
FIFA-ranglijst 29 Stabiel (december 2018)
Hoogste ranking 15e (jul-aug 2005)
Laagste ranking 122e (mei 1996)
Associatie Iraanse voetbalbond
Bondscoach Vlag van België Marc Wilmots
Stadion Azadistadion
Meeste interlands Javad Nekounam (151)
Topscorer Ali Daei (109)
Wedstrijden
Eerste interland:
Vlag van Afghanistan Afghanistan 0–0 Iran Vlag van Iran/Perzië (1933-1964)
(Kaboel, Afghanistan; 1 januari 1941)
Grootste overwinning:
Vlag van Iran Iran 19–0 Guam Vlag van Guam
(Tabriz, Iran; 24 november 2000)
Grootste nederlaag:
Vlag van Turkije Turkije 6–1 Iran Vlag van Iran/Perzië (1933-1964)
(Istanboel, Turkije; 28 mei 1950)
Wereldkampioenschap
Optredens 4 (eerste keer: 1978)
Beste resultaat Eerste ronde (1978, 1998,
2006, 2014)
Aziatisch kampioenschap
Optredens 14 (eerste keer: 1968)
Beste resultaat Winnaar (1968, 1972, 1976)
Thuis
Uit
Iran national football team, 1977.jpg
Teamfoto – 1977 (tegen Koeweit)
Iran and Nigeria match at the FIFA World Cup 2014-06-12 - Copa 2014 - FIFA World Cup 2014 - Curitiba (14439945285).jpg
WK 2014 – tegen Nigeria
Iran National Football Team (2006).JPG
Team – 2006
Iran-Maldavies.jpg
WK 2014 – Kwalificatie (teamfoto tegen Maldiven)

Het Iraans voetbalelftal is een team van voetballers dat Iran vertegenwoordigt bij internationale wedstrijden en competities, zoals de (kwalificatie)wedstrijden voor het Wereldkampioenschap voetbal en de strijd om de Asian Cup. Het land behoort in Azië tot een van de drie grootmachten, samen met Zuid-Korea en Japan.

Geschiedenis[bewerken]

1941 - 1978 De Sjah-jaren, drie keer kampioen van Azië en eerste WK-deelname[bewerken]

In 1941 speelde Iran zijn eerste internationale wedstrijd. De tegenstander was Afghanistan en er werd met 0-0 gelijk gespeeld. Iran schreef zich voor de eerste keer in voor de Azië-Cup in 1960. In een toernooi in India presteerde Iran goed tegen de directe concurrent Israël (3-0 overwinning, 1-1 gelijkspel), maar door nederlagen tegen Pakistan en India kwam Iran één punt tekort om zich te plaatsen. In 1968 organiseerde Iran het Aziatische toernooi. Na overwinningen op Hongkong, Taiwan en Birma had de ploeg genoeg aan een gelijkspel tegen Israël om Aziatisch Kampioen te worden. Door doelpunten van Homayoun Behzadi en Parviz Ghelichkhani won Iran met 2-1 en behaalde zijn eerste Aziatische titel.

Iran verdedigde zijn titel in 1972 in Thailand. Na een 3-0 overwinning op Irak boog het een 2-0 achterstand tegen het Thailand in de laatste tien minuten om naar een 2-3 overwinning. In de halve finale was de Khmer Repbliek, het tegenwoordige Cambodja de tegenstander, een treffer van Parviz Ghelichkhani zorgde voor de overwinning. De finale tegen Zuid-Korea moest in de verlengingen beslist worden, Hossein Kalani zorgde voor de winnende treffer (2-1), waarna Iran zijn Aziatische titel prolongeerde.

Iran speelde zijn eerste een kwalificatiewedstrijd voor het wereldkampioenschap voetbal op 4 mei 1973. De wedstrijd werd gespeeld in Teheran tegen Noord-Korea en eindige in 0–0. Iran zou bovenaan in de poule belandden met twee punten voorsprong op Syrië en daardoor de halve finale mogen spelen in AFC-OFC kwalificatie. Tegen Australië werd in Sydney echter met 0–3 verloren waardoor de thuiswinst van 2–0 niet voldoende was voor plaatsing voor de finale.

In 1976 organiseerde Iran opnieuw de Azië-Cup. Iran bevestigde zijn dominantie in het Aziatische voetbal door na overwinningen op Irak (2-0), Zuid-Jemen (8-0), China (2-0 na verlenging) en Koeweit (1-0) de derde opeenvolgende Aziatische titel op te eisen. Aanvoerder Ali Parvin scoorde het winnende doelpunt. In dezelfde periode plaatste Iran zich drie keer voor de Olympische Spelen, het meest succesvol was deelname in 1976 toen de kwartfinale werd gehaald. Een 2-1 nederlaag tegen de Sovjet-Unie betekende eervolle uitschakeling van de ploeg.

Kroon op een succesvolle periode moest deelname aan het WK in Argentinië worden. In een finale-poule haalde Iran dat doel door zes van de acht wedstrijden te winnen. Alleen de wedstrijden tegen Zuid-Korea leverde een gelijkspel op. Kwalificatie werd zeker gesteld na een 1-0 zege op Australië na een doelpunt van Ghafour Jahani. Iran leek kansloos op het WK in Argentinië, maar verraste met een 1-1 gelijkspel tegen Schotland waar Iraj Danaeifard de gelijkmaker scoorde. De andere wedstrijden was Iran kansloos met een 3-0 nederlaag tegen Nederland en een 4-1 nederlaag tegen Peru. Opvallend was dat de helft van de acht tegendoelpunten ontstonden na strafschoppen. Na het WK brak in Iran een volksopstand uit, waarna de Sjah vluchtte naar Egypte. Geestelijk leider Ayatollah Khomeini keerde terug naar zijn land en stichtte een Islamitische staat.

1978 - 1998 Isolement en zege op de Verenigde Staten[bewerken]

Na de omwenteling verkeerde Iran in een politiek isolement. Het land richtte zich vooral tegen de Verenigde Staten, die jarenlang het regime van de Sjah steunde. Dieptepunt was een langdurende gijzeling van de Amerikaanse ambassade in Teheran. Het voetbalteam verdedigde wel zijn Aziatische titel in 1980. Tijdens dat toernooi begon Irak een invasie op Iran, het begin van de Iran-Irak oorlog. In de halve finale speelde Iran tegen gastland Koeweit, dat openlijk de kant van Irak koos en anti-Iraanse propaganda uitzond. Daarnaast verloor aanvalsleider Hassan Roshan zijn broer tijdens de eerste dagen van de oorlog. De ploeg raakte uit zijn doen en verloor met 2-1. De wedstrijd om de derde plaats werd met 3-0 gewonnen van Noord-Korea.

Door de oorlog raakte Iran nog verder geïsoleerd en deed niet mee aan de voorrondes van de WK's in 1982 en 1986. In 1984 deed Iran wel mee aan de Azië Cup, het land bleef ongeslagen, maar zowel de halve finale als de wedstrijd om de derde plaats werden na strafschoppen verloren tegen respectievelijk Saoedi-Arabië en Koeweit. In 1988 haalde Iran voor de zesde achtereenvolgende keer de halve finale van de Azië-Cup, door een 1-0 nederlaag op Saoedi-Arabië werd de finale niet gehaald. Na een doelpuntloos gelijkspel tegen China veroverde Iran de derde plaats na strafschoppen.

Na het einde van de oorlog met Irak en de dood van Ayatollah Kohomeini kwam Iran langzaam uit zijn isolement. Het schreef zich in voor kwalificatie-wedstrijden voor het WK van 1990, maar werd op doelsaldo uitgeschakeld door China. De resultaten bleven teleurstellen; op de Azië-Cup in 1992 overleefde Iran de groepsfase niet na een 1-0 nederlaag tegen Japan. In een finale-poule van zes landen voor kwalificatie voor het WK van 1994 eindigde Iran op de vijfde plaats waarbij vooral de nederlaag tegen Irak pijnlijk was zo vlak na de oorlog. Iran herstelde zich op de Azië-Cup van 1996, Zuid-Korea werd in de kwartfinale met 6-2 verslagen (vier treffers van Ali Daei). Ook in dit toernooi waren strafschoppen beslissend. In de halve finale werd van Saoedi-Arabië verloren en in de strijd om de derde plaats nam Iran de strafschoppen beter dan Koeweit.

Iran begon het kwalificatie-toernooi voor het WK van 1998 met een record-zege in WK-wedstrijden mte een 17-0 tegen de Maldiven. In deze wedstrijd scoorde Karim Bagheri een recordaantal van zeven doelpunten. In de finale-poule verspeelde Iran in de laatste wedstrijd directe plaatsing voor het WK door met 2-0 van Qatar te verliezen. Een Play-Off wedstrijd tegen Japan werd met 3-2 verloren. Het winnende doelpunt viel twee minuten voor het einde van de verlenging. Iran had nog één kans zich te plaatsen; in een Play-Off wedstrijd tegen Australië. Na een 1-1 gelijkspel in Teheran werd Iran overspeeld in Sydney en stond met 2-0 achter. Tussen de 75e en 79e minuut werd de wedstrijd op zijn kop gezet door doelpunten van Bagheri en Azizi en Iran was geplaatst voor het WK door meer uit gescoorde doelpunten. Op het WK in Frankrijk werd de ploeg in de eerste ronde uitgeschakeld door nederlagen tegen Joegoslavië (1-0) en Duitsland (2-0). De wedstrijd tegen de Verenigde Staten werd met spanning tegemoet gezien vanwege de gespannen politieke situatie tussen beide landen. De spelers gaven voor de wedstrijd het goede voorbeeld door elkaar bloemen te geven en samen op de foto te gaan[1]. Iran won de wedstrijd met 2-1 en na afloop brak een volksfeest uit in Teheran[2].

1998 - heden Drie keer kwalificatie voor het WK[bewerken]

In 2000 haalde Iran de kwartfinale van de Azië Cup en stond een minuut voor tijd met 1-0 voor tegen Zuid-Korea. In de laatste minuut werd de gelijkmaker gescoord, waarna in de verlengingen de Koreanen de "golden goal" maakten. In de voorronde voor het WK van 2002 werd het eigen record omtrent recordoverwinningen aangescherpt: 19-0 tegen Guam. In de tweede ronde was opnieuw Saoedi-Arabië de voornaamste tegenstander, net als vier jaar geleden verspeelde Iran een voorsprong op de Saoedi's door opnieuw van een oliestaatje te verliezen, 3-1 tegen Bahrein. Nadat in de Play-Offs de Verenigde Arabische Emiraten waren bedwongen was uiteindelijk Ierland te sterk, 2-0 verlies in Dublin, 1-0 winst in Teheran.

Op de Azië Cup van 2004 was Zuid-Korea voor de derde achtereenvolgende keer de tegenstander in de kwartfinales. In een levendige wedstrijd scoorde Ali Karimi, bijgenaamd de Maradona van Azië twaalf minuten tijd zijn derde en het beslissende doelpunt: 4-3 voor Iran. De halve finale tegen het gastland China eindigde in een 1-1 gelijkspel, waarna China de strafschoppen beter benutte. Uiteindelijk behaalde Iran de bronzen medaille door met 4-2 van Bahrein te winnen.

In 2006 plaatste Iran zich vrij probleemloos voor zijn derde WK. In de eerste ronde werd een thuisnederlaag tegen Jordanië goed gemaakt met een zege in Amman en twee overwinningen op Qatar en in de tweede ronde ging alleen de laatste wedstrijd tegen Japan verloren. Het WK in Duitsland werd echter geen succes, de ploeg was kansloos tegen Mexico (3-1) en Portugal (2-0) en speelde gelijk tegen Angola. Na het WK stopte aanvoerder Ali Daei met zijn interlandcarrière, hij is Iraans recordinternational met 149 interlands en scoorde 109 doelpunten, een wereldrecord.

Daarna kwam een moeizame periode, op de Azië-Cup van 2007 werd "Team Melli" uitgeschakeld in de kwartfinales door na strafschoppen van Zuid-Korea te verliezen. Ook in 2011 werd Iran in de kwartfinale uitgeschakeld door Zuid-Korea, 1-0 nederlaag na verlengingen. Living Legend Ali Daei werd benoemd tot de nieuwe bondscoach om zich te plaatsen voor het WK van 2010, maar na een thuisnederlaag tegen aartsvijand Saoedi-Arabië werd hij ontslagen. Na een gelijkspel tegen Zuid-Korea eindigde Iran op de vierde plaats, in acht wedstrijden werd slechts twee keer gewonnen en liefst vijf keer gelijk gespeeld en de achterstand op nummer Noord-Korea was slechts één punt. Tijdens die laatste wedstrijd droegen een aantal spelers polstbandjes uit sympathie voor de demonstraties na de omstreden presidentsverkiezingen[3]. Deze Iraanse spelers werden nooit meer geselecteerd voor de nationale ploeg.

Iran streed met Zuid-Korea en Oezbekistan om twee tickets voor het WK van 2014. De start was niet best, in de eerste vijf wedstrijden waren er nederlagen tegen Libanon en thuis tegen Oezbekistan. Na overwinningen op Libanon (4-0) en Qatar (1-0) had Iran twee punten voorsprong op Oezbekistan voor de laatste speeldag, men moest bezoek op Zuid-Korea, dat één punt meer had. Iran won in Seoul met 0-1 door een doelpunt van de bij Sint-Truidense VV spelende Reza Ghoochannejhad en kwalificeerde zich. In acht wedstrijden werden evenveel doelpunten gescoord, maar ook maar twee doelpunten tegen. Op het WK in Brazilië bleef Iran na een 0-0 gelijkspel tegen Nigeria lang overeind tegen Argentinië en kreeg zelfs kansen om voor een stunt te zorgen. In blessure-tijd scoorde Lionel Messi het winnende doelpunt voor Argentinië en na een 3-1 nederlaag tegen Bosnië en Herzegovina was de ploeg uitgschakeld.

In de Azië Cup van 2015 werd Iran voor de derde achtereenvolgende keer in de kwartfinales uitgeschakeld, na een 1-1 stand tegen Irak werd er flink gescoord in de verlenging, in de laatste minuut scoorde Ghoochannejhad de gelijkmaker: 3-3. Er waren acht strafschoppen per ploeg nodig om de beslissing te forceren, uiteindelijk miste Armiri de beslissende strafschop. Kwalificatie voor het WK van 2018 was geen probleem, in de eerste ronde had Iran een ruime voorsprong op Oman en in de finaleronde plaatste Iran zich met nog twee ronden te spelen met een ruime voorsprong op Zuid-Korea en Oezbekistan. In acht wedstrijden scoorde Iran evenveel doelpunten, maar had tegen enkel tegendoelpunt geïncasseerd. Doelstellingen voor de ploeg zijn duidelijk: eindelijk plaatsing voor de tweede ronde op een WK en eindelijk weer succes op de Azië Cup.

Deelname aan internationale toernooien[bewerken]

WK voetbal[bewerken]

Wereldkampioenschap voetbal overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT Kwal
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland 1974 Niet gekwalificeerd
Vlag van Argentinië 1978 Groepsfase 3 0 1 2 2 8 (Kwal.)
Vlag van Spanje 1982 Teruggetrokken
Vlag van Mexico 1986 Gediskwalificeerd
Vlag van Italië 1990 Niet gekwalificeerd
Vlag van Verenigde Staten 1994 Niet gekwalificeerd
Vlag van Frankrijk 1998 Groepsfase 3 1 0 2 2 4 (Kwal.)
Vlag van Zuid-Korea (1997–2011)Vlag van Japan 2002 Niet gekwalificeerd
Vlag van Duitsland 2006 Groepsfase 3 0 1 2 2 6 (Kwal.)
Vlag van Zuid-Afrika 2010 Niet gekwalificeerd
Vlag van Brazilië 2014 Groepsfase 3 0 1 2 1 4 (Kwal.)
Vlag van Rusland 2018 Groepsfase 3 1 1 1 2 2 (Kwal)
Vlag van Qatar 2022 Kwalificatie nog niet begonnen

Aziatisch kampioenschap[bewerken]

Aziatisch kampioenschap voetbal overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT Kwal
Vlag van Zuid-Korea (1949-1984) 1960 Niet gekwalificeerd
Vlag van Israël 1964 Teruggetrokken
Vlag van Iran (1964-1980) 1968 Kampioen 4 4 0 0 11 2
Vlag van Thailand 1972 Kampioen 5 5 0 0 12 4
Vlag van Iran (1964-1980) 1976 Kampioen 4 4 0 0 13 0
Vlag van Koeweit 1980 Derde 6 3 2 1 16 6
Vlag van Singapore 1984 Vierde 6 2 4 0 8 3 (Kwal.)
Vlag van Qatar 1988 Derde 6 2 2 2 3 4 (Kwal.)
Vlag van Japan (1870–1999) 1992 Groepsfase 3 1 1 1 2 1 (Kwal.)
Vlag van Verenigde Arabische Emiraten 1996 Derde 6 3 2 1 14 6 (Kwal.)
Vlag van Libanon 2000 Kwartfinale 4 2 1 1 7 3 (Kwal.)
Vlag van China 2004 Derde 6 3 3 0 14 8 (Kwal.)
Vlag van IndonesiëVlag van MaleisiëVlag van ThailandVlag van Vietnam 2007 Kwartfinale 4 2 2 0 6 3 (Kwal.)
Vlag van Qatar 2011 Kwartfinale 4 3 0 1 6 2 (Kwal.)
Vlag van Australië 2015 Kwartfinale 4 3 1 0 7 3 (Kwal.)
Vlag van Verenigde Arabische Emiraten 2019 Halve finale 6 4 0 2 12 3 (Kwal.)

West-Aziatisch kampioenschap[bewerken]

West-Aziatisch kampioenschap voetbal overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT
Vlag van Jordanië 2000 Kampioen 5 4 1 0 7 1
Vlag van Syrië 2002 Derde 4 1 2 1 4 3
Vlag van Iran 2004 Kampioen 4 4 0 0 17 3
Vlag van Jordanië 2007 Kampioen 4 3 1 0 5 1
Vlag van Iran 2008 Kampioen 4 4 0 0 13 2
Vlag van Jordanië 2010 Tweede 4 2 1 1 8 5
Vlag van Koeweit 2012 Groepsfase 3 1 2 0 2 1
Vlag van Qatar 2014 Geen deelname

FIFA-wereldranglijst[4][bewerken]

1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017
Straight Line Steady.svg 59 Red Arrow Down.svg 75 Red Arrow Down.svg 108 Green Arrow Up.svg 83 Green Arrow Up.svg 46 Green Arrow Up.svg 27 Red Arrow Down.svg 49 Green Arrow Up.svg 37 Green Arrow Up.svg 29 Red Arrow Down.svg 33 Green Arrow Up.svg 28 Green Arrow Up.svg 20 Green Arrow Up.svg 19 Red Arrow Down.svg 38 Red Arrow Down.svg 41 Red Arrow Down.svg 43 Red Arrow Down.svg 64 Red Arrow Down.svg 66 Green Arrow Up.svg 45 Red Arrow Down.svg 59 Green Arrow Up.svg 33 Red Arrow Down.svg 51 Green Arrow Up.svg 45 Green Arrow Up.svg 29 Red Arrow Down.svg 32

Interlands[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Interlands Iraans voetbalelftal 2010-2019 voor de meest actuele gespeelde en komende interlands van Iran.

Huidige selectie[bewerken]

Groepsfoto voor de Wereldkampioenschap wedstrijd tegen Angola op 30 mei 2014 in Hartberg, Oostenrijk

De volgende spelers werden opgeroepen voor het de vriendschappelijke wedstrijden tegen Vlag van Trinidad en Tobago Trinidad en Tobago en Vlag van Venezuela Venezuela op 15 en 20 novmeber 2018.

Interlands en doelpunten bijgewerkt tot en met de WK-wedstrijd tegen Vlag van Venezuela Venezuela op 20 november 2018.

Nr. Naam Wed. Dlpnt. Club
Doel
1 Alireza Beiranvand 22 0 Vlag van Iran Persepolis
22 Hossein Hosseini 3 0 Vlag van Iran Esteghlal
30 Amir Abedzadeh 3 0 Vlag van Portugal Marítimo
Verdediging
2 Vouria Ghafouri 22 0 Vlag van Iran Esteghlal
3 Ehsan Hajsafi 100 6 Vlag van Iran Tractor Sazi
4 Rouzbeh Cheshmi 10 1 Vlag van Iran Esteghlal
5 Milad Mohammadi 19 0 Vlag van Rusland Achmat Grozny
14 Hossein Kanaanizadegan 5 0 Vlag van Iran Machine Sazi
19 Majid Hosseini 1 0 Vlag van Iran Esteghlal
23 Ramin Rezaeian 28 2 Vlag van Qatar Al-Shahania
25 Mohammad Reza Khanzadeh 12 1 Vlag van Qatar Al-Ahli
28 Sadegh Moharrami 4 0 Vlag van Kroatië Dinamo Zagreb
Middenveld
7 Masoud Shojaei 79 8 Vlag van Iran Tractor Sazi
9 Omid Ebrahimi 37 0 Vlag van Qatar Al-Ahli
11 Vahid Amiri 41 1 Vlag van Turkije Trabzonspor
13 Saman Ghoddos 14 1 Vlag van Frankrijk Amiens SC
16 Mehdi Torabi 21 6 Vlag van Iran Saipa
21 Ashkan Dejagah 49 9 Vlag van Iran Tractor Sazi
24 Ali Gholizadeh 7 3 Vlag van België Sporting Charleroi
26 Ahmad Nourllahi 43 17 Vlag van Iran Persepolis
Aanval
10 Karim Ansarifard 68 18 Vlag van Engeland Nottingham Forest
17 Mehdi Taremi 33 11 Vlag van Qatar Al-Gharafa
20 Sardar Azmoun 38 23 Vlag van Rusland Roebin Kazan
27 Kaveh Rezaei 11 1 Vlag van België Club Brugge

Bekende (oud-)spelers[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Lijst van spelers van het Iraanse voetbalelftal voor een overzicht van spelers met minimaal vijftig interlands

Ali Daei
Ali Karimi
Mehdi Mahdavikia
Alireza Jahanbakhsh

Vahid Hashemian
Nasser Hejazi
Javad Nekounam

Andranik Teymourian
Masoud Shojaei
Jalal Hosseini

Ehsan Hajsafi
Mohammad Reza Khalatbari

FFIRI · A-internationals · Selecties · Bondscoaches · Statistieken · Iraans vrouwenelftal · Iran U21 · Iran U20 · Iran U19 · Iran U18 · Iran U17

1940 – 1969 · 1970 – 1979 · 1980 – 1989 · 1990 – 1999 · 2000 – 2009 · 2010 – 2019

Asian Cup 1960 · OS 1964 · Asian Cup 1968 · Asian Cup 1972 · OS 1972 · Asian Cup 1976 · OS 1976 · WK 1978 · Asian Cup 1980 · Asian Cup 1984 · Asian Cup 1988 · Asian Cup 1992 · Asian Cup 1996 · WK 1998 · Asian Cup 2000 · Asian Cup 2004 · WK 2006 · Asian Cup 2007 · Asian Cup 2011 · WK 2014 · WK 2018

1941 · 1942–1946 · 1947 · 1948 · 1949 · 1950 · 1951 · 1952 · 1953–1957 · 1958 · 1959 · 1960–1961 · 1962 · 1963 · 1964 · 1965 · 1966 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018 · 2019

Afghanistan · Albanië · Algerije · Angola · Argentinië · Armenië · Australië · Azerbeidzjan · Bahrein · Bangladesh · Bolivia · Bosnië en Herzegovina · Botswana · Brazilië · Bulgarije · Cambodja · Canada · Chili · China · Costa Rica · Cyprus · Denemarken · Duitsland · Ecuador · Egypte · Filipijnen · Frankrijk · Georgië · Ghana · Guam · Guatemala · Guinee · Hongarije · Hongkong · Ierland · IJsland · India · Indonesië · Irak · Israël · Jamaica · Japan · Jemen · Joegoslavië · Jordanië · Kameroen · Kazachstan · Kenia · Kirgizië · Koeweit · Kroatië · Laos · Libanon · Libië · Litouwen · Macedonië · Madagaskar · Maldiven · Maleisië · Mali · Marokko · Mexico · Montenegro · Mozambique · Myanmar · Nederland · Nepal · Nieuw-Zeeland · Nigeria · Noord-Korea · Oeganda · Oekraïne · Oezbekistan · Oman · Oostenrijk · Pakistan · Palestina · Panama · Papoea-Nieuw-Guinea · Paraguay · Peru · Polen · Portugal · Qatar · Roemenië · Rusland · Saoedi-Arabië · Schotland · Senegal · Sierra Leone · Singapore · Slowakije · Sovjet-Unie · Spanje · Sri Lanka · Syrië · Tadzjikistan · Taiwan · Thailand · Togo · Trinidad en Tobago · Tsjecho-Slowakije · Tunesië · Turkije · Turkmenistan · Uruguay · Venezuela · Verenigde Arabische Emiraten · Verenigde Staten · Vietnam · Wales · Wit-Rusland · Zambia · Zuid-Jemen · Zuid-Korea · Zweden

Angola (2006) · Argentinië (2014) · Bosnië en Herzegovina (2014) · Marokko (2018) · Mexico (2006) · Nigeria (2014) · Portugal (2006) · Portugal (2018) · Spanje (2018)