Jean Becquerel

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Jump to search

Jean Becquerel (Parijs, 5 februari 1878Pornichet, 4 juli 1953) was een Frans natuurkundige.

Biografie[bewerken]

Jean Becquerel werd in 1878 geboren als zoon van de Frans fysicus Antoine Henri Becquerel en Lucie-Zoe-Marie Jamin. Zijn moeder overleed kort na zijn geboorte. Later studeerde hij aan de École polytechnique.

Becquerel deed onderzoek naar de optische en magnetische eigenschappen van kristallen. Hij ontdekte de rotatie van het vlak van het polarisatie onder invloed van een magnetisch veld. Daarnaast publiceerde hij een belangrijk boek over de relativiteitstheorie en een over de transmutatie van elementen.

In 1909 was hij de vierde in zijn familie die de leerstoel natuurkunde bezette aan het Muséum National d'Histoire Naturelle (museum voor natuurlijke historie) in Parijs en trad daarmee in de voetsporen van zijn vader, zijn grootvader Alexandre-Edmond Becquerel en overgrootvader Antoine César Becquerel. In 1946 werd hij lid van de Académie des sciences.

Werken[bewerken]

  • Le principe de Relativité et la théorie de la gravitation, Paris, Gauthier-Villars, 1922
  • Exposé élémentaire de la théorie d'Einstein et de sa généralisation, suivi d'un appendice à l'usage des mathématiciens, Paris, Payot, 1922
  • Gravitation einsteinienne. Champ de gravitation d'une sphère matérielle, Paris, Hermann, 1923
  • La radioactivité et les transformations des éléments, Paris, Payot, 1924
  • Cours de physique à l'usage des élèves de l'enseignement supérieur et des ingénieurs, Band I: Thermodynamique, Paris, Hermann, 1924
  • Cours de physique à l'usage des élèves de l'enseignement supérieur et des ingénieurs, Band II: Elasticité et Acoustique, Paris, Herman, 1928
  • Propriétés magnétiques générales de divers composés des éléments du groupe Fer, Paris, Gauthier-Villars, 1947