Karabijn

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een karabijn is een geweer met ingekorte loop en soms ook ingekorte schoudersteun.

Oorspronkelijk is het wapen ontstaan bij de cavalerie waar men geen musket op het paard kon meedragen. Gezien de matige kwaliteit van de toenmalige pistolen werden er ingekorte musketten gemaakt.

Bij gevechten in krappe ruimtes tijdens de Eerste Wereldoorlog bleek dat lange en relatief zware geweren bij de moderne infanterie niet altijd even praktisch waren. De parachutistendivisies die tijdens het interbellum werden opgericht verlangden ook een licht maar toch precies wapen. Door de grote lengte was een geweer niet gemakkelijk mee te nemen in een transportvliegtuig, een karabijn was hiervoor beter geschikt. Ook bij het onderdeks inspecteren van schepen maakt men liever gebruik van karabijnen. De C7 karabijn is thans een standaardwapen van het Nederlandse Korps Mariniers.

Na de Tweede Wereldoorlog tot in de jaren '80 waren bij de Nederlandse rijks- en gemeentepolitie karabijnen beschikbaar voor gebruik in bijzondere omstandigheden. Naast het schieten met normale munitie, konden er ook traangasgranaten mee worden afgevuurd.

Beroemde voorbeelden van karabijnen zijn de M4A1 Carbine, Mauser k98, M1 Carbine, Steyr-Mannlicher M1895, Lee-Enfield jungle carbine en de Colt Commando.