Kempo

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Kempo
Naam (taalvarianten)
Traditioneel 拳法
Hanyu pinyin quánfǎ
Jyutping (Standaardkantonees) kyun4 faat3
Japans けんぽう

Kempo (ook wel kenpo) is een verzamelnaam voor vechtskunsten en is van oorsprong ontworpen door de Shaolin monniken in China. Er zijn diverse varianten zoals Kosho Shorei Ryu kempo (uit Hawaï), Kenpo Kai (uit Japan), Shorinji kempo, Shaolin kempo, Yin&Yang Kempo, Kenshikai Kempo Karate en Amerikaanse kenpo en Sorim Kwon Bup (Korea).

Herkomst begrip[bewerken]

De benaming 'kempo' stamt af van de Japanse leeswijze van twee Chinese schrifttekens die in China als 'quanfa' of 'chuan-fa“: in Japan als 'kempō' en in Korea als 'kwon bup' werden uitgesproken. In China, het land van oorsprong, is quanfa een verzamelbegrip dat voorheen gebruikt werd voor alle traditionele vechtkunsten. Tegenwoordig gebruikt men de term Kungfu of Wushu om de Chinese vechtkunsten aan te duiden.

In Okinawa en in Japan werd het Chinese begrip 'kempo' in de jaren na 1930 vervangen door 'karate' om de herkomst van deze vechtkunst te verhullen. In eerste instantie wilde de Okinawaanse grootmeester Gichin Funakoshi de naam "Dai Nippon Kempo Karate" in gebruik nemen maar de Japanse autoriteiten keurden dit af. De term 'kempo' is ontstaan door voor de transliteratie van 'kenpō' het Hepburnsysteem toe te passen maar abusievelijk de macron voor de lange klinker achterwege te laten. De algemene aard van de term gecombineerd met de wijdverbreide interculturele toepassing binnen de wereld van de gevechtskunsten heeft geleid tot vele uiteenlopende betekenissen.

Amerikaans kenpo[bewerken]

American Kenpo is een vechtsport die in de 20e eeuw is ontstaan in de VS. Als vader van het moderne Amerikaanse kenpo wordt Ed Parker beschouwd, die de IKKA oprichtte om zijn vechtkunst te verbreiden. Na de dood van Ed Parker in 1990 viel de IKKA uiteen in een groot aantal bonden onder leiding van diverse hoog gegradueerde black belts met elk een eigen interpretatie van het systeem. In Nederland zijn ten minste vijf van deze stromingen actief, de IKKA, de AKKI, de AKKS, de AKJJ en Kenpo 2000. Van deze heeft de IKKA-school de meeste studenten.

1rightarrow blue.svg Zie American Kenpo voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Kempo in Nederland[bewerken]

Vanuit China verspreidde de vechtkunst Chuan Fa zich ook naar de omringende buurlanden waaronder Korea, Japan, Okinawa, Taiwan, Vietnam en Indonesië.

  • Kun Tao: In Indonesië wordt Chinese vechtkunst aangeduid met de term Kun Tao die allerlei varianten kent want in de loop van de tijd is Kun Tao vermengd met verschillende Chinese Kung Fu- en Indonesische Pentjak Silat stijlen. Toen in de jaren vijftig van de 20ste eeuw veel Indo-Europeanen (indo's) naar Nederland kwamen, werd het Kuntao meegenomen. De basistechnieken (Kihon Waza) van het Kyokushinkai karate werden gebruikt om beginners de eerste beginselen bij te brengen. Een variant van deze vechtkunst die door Sifu Carel Faulhaber (1923-1974) en zijn leerling Sifu Gerard Meijers werd gevormd, kreeg in Nederland bekendheid onder de naam Shaolin Kempo. Een vrij bijzonder samengestelde naam voor een Indonesische vechtkunst, omdat de Japanse uitspraak voor de Chinese karakters Chuan Fa is gebruikt ("kempo") in combinatie met het Chinese woord "Shaolin" waarmee verwezen wordt naar het Chinese Shaolin klooster, de bakermat van veel Chinese vechtkunsten, zo ook het Indonesische Kun Tao. Een andere adaptatie van de oorspronkelijke Kuntao is gevormd door de heren Sifu Bax en Sifu de Gijssel. Deze vorm wordt Yin en Yang kempo genoemd.
  • Het Kenshikai kempo karate, weer een andere variant, werd door Shihan Patrick Baas vanuit Okinawa naar Nederland meegebracht.
  • Manchu Kwon Bup (Mantsjoerije Kempo) dat naast Kong Soo Do (Karate) een onderdeel vormt van traditioneel Ji Do Kwan, een Koreaanse variant van de Japanse 'Shudokan' school van Toyama Kanken, werd in Nederland door Kwan Jang Klynstra geintroduceerd. Het betreft klassiek Noord-Chinees Chuan Fa dat voornamelijk uit 2-personen sets met dieren-imitaties en specifieke 'drills, waaronder sticky-hands. Deze stijl werd door Yoon Byung-In geleerd in Mantsjoerije in 1930's. Later wisselde hij dit uit met Toyama Kanken in Japan en in 1946 doceerde hij in de Yun Moo Kwan (Ji Do Kwan) school in Seoul, Korea. Later opende hij een eigen school (YMCA Kwon Bup). Na de Koreaanse oorlog (1953) werden Yoon Byung-In en zijn vriend Chun Sang Sup (Yun Moo Kwan/Jidokwan) vermist en raakte deze Kwon Bup-stijl (bijna) in de vergetelheid door de opkomst van de nieuwe Koreaanse sport Taekwondo.

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]