Mangaanknol

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Mangaanknol
Een stuk zeebodem van de Grote Oceaan dat bezaaid ligt met mangaanknollen, gefotografeerd vanuit een duikboot.

Mangaanknollen zijn op grote diepte in veel oceanen voorkomende knollen bestaande uit een mengsel van ijzer- en mangaanoxide (en een groot aantal andere metalen en andere elementen in lagere concentraties) die daar zeer langzaam (in de loop van miljoenen jaren) zijn gegroeid. Ze komen wijdverbreid voor in diepe wateren waar een zeer geringe sedimentdepositie bestaat. Op sommige plaatsen is 70% van de oceaanbodem ermee bedekt. De totale hoeveelheid mangaan die op deze manier op de zeebodem ligt is immens; door de grote diepte en de grote afstanden is het echter nog niet mogelijk gebleken deze natuurlijke hulpbron op economische wijze te winnen.[1]

In de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw is hiernaar wel veel onderzoek gedaan en de aanwezigheid van deze knollen was een van de drijfveren in de ontwikkeling van het VN-Zeerechtverdrag om de rechtspositie te definiëren van op knollen vissende bedrijven en van regeringen van landen die aan knollen bevattende wateren grenzen, die meestal buiten de territoriale wateren liggen.

Trivia[bewerken | brontekst bewerken]

In de stripverhalen van Kiekeboe verscheen de editie 'Tot op de bodem'. Merho, de tekenaar, neemt in nummer 142 de familie Kiekeboe naar de Golf van Mexico, waar ze vernemen dat er mangaanknollen te rapen zijn, op de diepe oceaanbodem.

Zie de categorie Mangaanknollen van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.