Max Temmerman (dichter)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Max temmerman-3.jpg

Max Temmerman (Brasschaat, 1975) debuteerde in 2011 met de opgemerkte bundel Vaderland, goed voor een nominatie van de C. Buddingh'-prijs 2012. In oktober 2013 verscheen de succesvolle opvolger Bijna een Amerika (tweede druk januari 2014). Die bundel kaapte de Herman de Coninck Publieksprijs weg en werd genomineerd voor de Jo Peeters Poëzieprijs 2014 en de J.C. Bloem Prijs 2015.

  • "Bijna een Amerika is meer dan een beklijvende archivering van het verlies, zelfs meer dan een hoogst persoonlijke getuigenis over gevloerd worden en weer recht krabbelen. Wat mij het meest treft in deze bundel is het waardige wachten, de liefde voor wat rest en dan: het stille schitteren, het plotse stralen." - Annelies Verbeke

Over Bijna een Amerika:

  • "Een bundel die groeit, imponeert en, het mag: ontroert. Na zijn voor de Buddingh'-prijs genomineerd debuut Vaderland is deze tweede verzameling gedichten de bevestiging van al het goede dat toen al over Temmerman werd verteld. (…) een bundel die op een juiste manier imponeert, met indrukwekkende gedichten van een schrijver die zijn eigen stem niet alleen heeft gevonden, maar ook heeft vervolmaakt." (Poëziekrant)
  • "Een volmaakte bundel vol moderne klassiekers." (NBD Biblion)
  • "Dit is een pleidooi tegen elke vorm van defaitisme. Zowaar zeldzaam voor een dichter." (Standaard der Letteren)
  • "In soepele, soms spreektalige maar nooit simpele verzen zet Temmerman dat verleden op sterk water. (…) De talentvolle dichter zingt doordringend en met overgave over hoe alles nog moet beginnen." (Juryrapport Herman de Coninck Prijs)
  • "Bijna een Amerika bevat een paar instant klassiekers, even treffend voor doorgewinterde poëzielezers als voor de gelegenheidsfan." (Cutting Edge)

In september 2015 verscheen Temmermans derde bundel Zondag acht dagen, te lezen als het sluitstuk van een drieluik over tijd. Zo universeel immers Temmermans onderwerpen, zo kenmerkend borstelt de dichter het leven hier en nu met trefzekere penseelstreken. In januari 2017 verscheen het luisterboek De meeste mensen die ik ooit ben geweest, een selectie van 50 gedichten uit dit drieluik, ingesproken door acteur Gene Bervoets. Over dit luisterboek:

  • "Wat een leesoefening is ook deze bundel weer, een zoektocht naar verhaallijnen, motieflijnen, waarbij het ene gedicht op een voorgaande aansluit, iets herneemt, uitwerkt, erop varieert. Maanden, dagen, jaren een hele tijdrekening glijdt voorbij en is zo moeilijk te grijpen. Deze mooie bundel kruipt je onder de huid om er te blijven, omdat hij als een camera foto's en beelden maakt van het heden, verleden, en toekomst, van donkere wolken en nieuwe kleuren." (Lezerstippenlezers.be)

In 2019 zag Huishoudkunde het licht, Temmermans meest recente bundel. Meander schreef: “Temmerman is erin geslaagd in zijn nieuwste bundel een wereld te scheppen waarin de behoefte van de mens zich te kunnen terugtrekken in een veilige schuilplaats manifest wordt. De gulzigheid van de tijd, die jacht maakt op het leven en de moderne mens alsmaar op de hielen zit, hem als prooi opjaagt, is de tol die hij betaalt voor de duizelingwekkende voort(uit)gang. Juist het hervinden van authentieke waarden en behoeften is wat in de aanhef bedoeld wordt met Annelies Verbekes formulering: ‘het waardige wachten (…) en dan: het stille schitteren en plotse stralen’ wat tegen de achtergrond van Temmermans nieuwste bundel geherformuleerd zou kunnen worden als: doorvoelen wat het is thuis te komen uit ballingschap; wat het is: terug te keren naar stille eenvoud en simpele woon. Dus ja, als dichter van een boodschap heeft Temmerman ontegenzeggelijk veel in zijn mars.” Ook Standaard der Letteren was enthousiast: “De dichter ontpopt zich als spoorzoeker. Hij zoekt daarbij niet enkel naar de sporen uit het verleden, uit de historiek van het huis, maar reflecteert ook op de sporen die daarin nog gevormd zullen worden. Dit impliceert een toekomst met een diversiteit aan mogelijkheden.”

Max Temmerman schrijft gedichten voor de Eenzame Uitvaart te Antwerpen, een initiatief waarbij een passend gedicht bij de uitvaart van eenzame overledenen wordt voorgedragen.

2020 wordt een keerpunt: in februari verschijnt het prozadebuut van Temmerman. Coniferen wordt aldus aangekondigd: Ze toonden zich voor het eerst aan haar op het tuinmuurtje dat doorliep tot helemaal achteraan de coniferen. Daar hadden ze gestaan, ze hielden haar in de gaten. Op die manier kwamen ze in het leven van de verteller en zijn zus Marianne. De daaropvolgende jaren ziet Marianne ze steeds vaker. Ze jagen haar op, willen haar laten zien dat ze haar altijd weten te vinden. Ze doen haar in paniek ontvlammen, maar het is Marianne zelf die haar broer angst aanjaagt. In de schaduw van de coniferen ontbloot de verteller zijn familieverhaal, over het verlies van ouders, de komst van rijkdom, over de jaloezie, achterdocht en waanzin die daaruit ontsprongen. Met deze donkere vertelling schrijft dichter Max Temmerman (°1975) zijn prozadebuut, waarin hij de donderende vaart van een Simenon-roman koppelt aan zijn eigen poëtische stem.

Bibliografie[bewerken | brontekst bewerken]

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]