Mitigatie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Hoogveenbos bij Emmen

Mitigatie is matiging, verzachting, vermindering. De term wordt gebruikt in het klimaatbeleid voor maatregelen die beogen emissies van broeikasgassen (met name kooldioxide (CO2), methaan (CH4), lachgas (N2O) en fluorverbindingen zoals HFK's, PFK's en zwavelhexafluoride) te verminderen. Mitigatie kan plaatsvinden door het reduceren van broeikasgasemissies, CO2-afvang en -opslag, het voorkómen van ontbossing, en herbebossing.

Het Kyotoprotocol, dat in 1997 tot stand is gekomen, is het belangrijkste internationale verdrag dat gaat over mitigatie. Industrielanden hebben afgesproken om de uitstoot van broeikasgassen in de periode 2008 - 2012 gemiddeld met 5 procent te verminderen ten opzichte van het niveau in 1990. Per land gelden andere reductiepercentages. Op dit moment wordt onderhandeld over post-Kyoto afspraken.

De kosten van mitigatie zijn aanzienlijk en veel baten ervan liggen in de verre toekomst. Zowel het IPCC als het Stern rapport[1] geven schattingen van maatschappelijke kosten en baten van mitigatie. De Europese Commissie schat de kosten van het voorgestelde Europese klimaatbeleid (20% emissievermindering in 2020 ten opzichte van 1990) op 0,5% van het Bruto Product van de EU-landen. Voorbeelden van kosteneffectieve mitigatiemaatregelen zijn energiebesparing (met name woningisolatie, zuiniger auto's en apparaten), overstappen van steenkool op biomassa, aardgas of kernenergie, afvang en verbranding van methaan op stortplaatsen, voorkomen van CFK-lekkages en het herstel van veenbossen.

Beleidsinstrumenten die mitigatie bevorderen zijn onder andere emissiehandel, belasting op CO2-emissies en subsidies voor duurzame energie en voor zuinige producten zoals zuinige auto's en wasmachines. Andere beleidsmaatregelen kunnen ervoor zorgen dat industrieën enkel de nieuwste en meest efficiënte technologieën gebruiken bij vervanging van oude installaties (zoals het geval is in de Duitse elektriciteitscector). Beleidsmaatregelen die hernieuwbare energie promoten of goedkoper maken voor consumenten kan toedragen tot een groei van deze "nul-emissie" technologieën. Een toekomstige, toch zeer belangrijke technologie (cfr. IPCC, IEA, ZEP) die via beleidsmaatregelen van de grond moet komen is CO2-afvang en - geologische opslag. De technologie kan tot 95% CO2 uit vervuilende industrieën in de diepe ondergrond opslaan.

Mitigatie bij aantasting van de natuur[bewerken]

Mitigatie is ook een term die gebruikt wordt in het kader van de Flora- en faunawet. Bij aantasting van het leefgebied van beschermde soorten planten en dieren kan de overheid mitigerende maatregelen eisen. Deze maatregelen zorgen ervoor dat beschermde soorten ook na de aantasting kunnen blijven voortbestaan in hun leefgebied, de ecologische functionaliteit blijft in dat geval behouden. Als dit niet het geval is, dan kan de overheid compenserende maatregelen voorschrijven waarbij buiten het oorspronkelijke leefgebied nieuw leefgebied wordt gemaakt (nieuwe natuur).

Een bijzondere vorm van mitigatie is "overmitigatie". Dit gebeurt bij ontwikkelingen in de ruimtelijke ordening waarbij niet zeker is hoeveel exemplaren van een bepaalde beschermde soort voorkomen in het gebied. Door maximaal in te zetten op bescherming van deze soort, kan een project in sommige gevallen toch doorgang vinden. Overmitigatie werd juridisch mogelijk doordat naast een ontheffing op de Flora- en Faunawet, ook de zogenaamde positieve afwijzing in het leven werd geroepen. Deze positieve afwijzing gaf aan dat door het nemen van voldoende maatregelen er geen overtreding van de flora- en faunawet plaatsvond. Men kreeg dan een afwijzing op de ontheffing maar mocht toch doorgaan met de plannen omdat er geen sprake was van overtreding. Deze positieve afwijzing is inmiddels op juridische gronden achterhaald maar was ecologisch gezien veruit de beste oplossing. Overmitigatie is hieruit ontstaan en voor het eerst in 2010 met succes toegepast door miecon. Tegenwoordig wordt overmitigatie nog steeds toegepast maar nu als voorbereiding op de uitkomst van lopende onderzoeken naar beschermde soorten.

Zie ook[bewerken]