Nicolaas Van Der Veken

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Nicolaas Van Der Veken (Mechelen, 1637 - Mechelen, 1709) was een Brabants beeldhouwer. Nicolaas Van Der Veken was een beeldhouwer-sculteur. Hij was de broer van Lambertus Van Der Veken.[1].

Carrière[bewerken]

Nicolaas Van Der Veken studeerde bij Maximiliaan Labbé en Lucas Faydherbe en werd Meester-Beeldhouwer in de Mechelse Sint-Lucasgilde in 1662.

Werken van Van der Veken[bewerken]

Zijn meest bekende werken zijn biechtstoelen zoals in Sint-Pieters-en-Pauluskerk (Mechelen) 1683-1684, Sint-Janskerk (Mechelen)1692 en de Sint-Katelijnekerk in houtscultuur. Hij beeldhouwde ook in steen. Hij werd bekend voor de verfijnde Christus als een bezorgd mens, die hij maakte voor de Sint-Romboutskathedraal (1688). In eik maakte hij een beeld voor het Klooster van de Zusters Apostelinnen[8] in Antwerpen (begin 1690).

Zijn kleine ivoren kruisbeelden met verfijnde Christusfiguren laten de invloed zien van Lucas Faydherbe.

Boeken[bewerken]

Volgende boeken beschrijven het leven en werk van Nicolaas Van Der Veken

  • "Nicolas van der Veken sculpteur malinois du XVIle siècle" - C. Poupeye
  • "Les frères Van Der Veken" – F. Donnet
  • "Nieuwe biografische gegevens over Nicolaas Van Der Veken, Mechels beeldsnijder (1637-1709)" – J. en R. Maes-Barthelemy
  • "Drie onbekende beelden van Nicolaes Van Der Veken (1637-1709)" – J. Jansen