Non-dualisme

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Met de term non-dualisme of non-dualiteit wordt bedoeld dat de werkelijkheid, die zich als tweevoudig aan ons schijnt voor te doen, in essentie één is (non-duaal). Het woord vindt zijn oorsprong in het Latijnse duo, dat ‘twee’ betekent, en wordt gebruikt als vertaling van de term advaita (niet-twee) in het Sanskriet. De term kan verwijzen naar geloof, toestand, theorie of kwaliteit, maar verwijst au fond naar de essentiële eenheid van iedereen en alles dat is.

De grondgedachte van non-dualistisch denken berust op de (mystieke) ervaring dat iedere vorm van tweedeling (onderscheid) geen reëel verschijnsel is, maar kunstmatig. Voorbeelden van dualisme zijn te vinden in de tweedeling tussen: het zelf (ego) en de ander; man en vrouw; goed en kwaad et cetera, terwijl de non-dualistische (mystieke) ervaring laat zien, dat iedereen en alles - naar zijn essentie - één is. Het nondualistisch denken vindt zijn oorsprong voornamelijk in Azië en is onder meer zichtbaar in het hindoeïsme (advaita vedanta) en het boeddhisme.

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]