Opzet Davis Cup

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Jump to search

Opzet Davis Cup beschrijft de opzet van het toernooi om de Davis Cup, het meest prestigieuze tennistoernooi voor landen dat sinds 1900 elk jaar wordt gehouden.

Huidige opzet (2015)[bewerken]

Elk jaar strijden 16 landen in de Wereldgroep om de titel. De andere landen spelen in drie regionale zones ((Amerika's, Azië/Oceanië, en Europa/Afrika).

Wereldgroep: de 16 landen strijden in een knockout competitie om de Davis Cup. De verliezers uit de eerste ronde moeten aan het eind van het seizoen een extra wedstrijd spelen om te voorkomen dat ze degraderen naar een regionale zone.

Regionale zone: elke regionale zone bestaat uit drie of vier groepen (groep 1 is de sterkste). Vanuit elke groep kan gedegradeerd worden naar een lagere groep en gepromoveerd naar een hogere groep. Teams uit groep 1 kunnen promoveren naar de Wereldgroep.

Niveau Groep(en)
1 Wereldgroep
2 Groep 1 Amerikaanse zone Groep 1 Europees/Afrikaanse zone Groep 1 Aziatisch/Oceanische zone
3 Groep 2 Amerikaanse zone Groep 2 Europees/Afrikaanse zone Groep 2 Aziatisch/Oceanische zone
4 Groep 3 Amerikaanse zone Groep 3 Europees/Afrikaanse zone Groep 3 Aziatisch/Oceanische zone
5 Groep 4 Aziatisch/Oceanische zone

Geschiedenis van de toernooiopzet[bewerken]

Uitdagen van de regerend kampioen[bewerken]

Tot 1972 hadden elk jaar alle landen de mogelijkheid om de Davis Cup te winnen. De landen die zich inschreven speelden een toernooi en de winnaar van dat toernooi had het recht om de regerend kampioen uit te dagen.

In de allereerste jaren was er geen regionale verdeling en was er dus feitelijk sprake van één Wereldgroep. Vanaf 1923 werd er in regionale zones gespeeld en speelden de regionale zonewinnaars in een "Interzonale Groep" tegen elkaar. De winnaar van deze groep mocht dan de regerend kampioen uitdagen.

  • Vanaf 1923 was er een Amerikaanse en een Europese zone.
  • Vanaf 1955 kwam er een derde regionale groep bij; de Oosterse zone. De Interzonale groep bestond daardoor uit drie zonewinnaars die dan een halve finale en een finale speelden. Een van de drie was direct geplaatst voor de finale.
  • In 1966 werd de Europese zone in tweeën gesplitst. De vier zonewinnaars speelden dan een halve finale en een finale.

Regerend kampioen niet meer beschermd[bewerken]

Vanaf 1972 was de regerend kampioen niet meer geplaatst voor de finale en moest het net als alle andere landen zich proberen te plaatsen voor de finale.

  • Tot 1983 was de winnaar van de Interzonale Groep de winnaar van de Davis Cup.
  • Vanaf 1981 is de vorm met een Wereldgroep opgezet inclusief de promotie- en degradatieregelingen. Hierdoor was het dus niet meer zo dat elk land elk jaar (een theoretische) kans had om de Davis Cup te winnen, maar moest eerst een plaats in de Wereldgroep worden veroverd. Een uitzondering was 1934 toen er in de Europese zone twee niveaus waren.
    • In de eerste jaren werd een zonewinnaar direct gepromoveerd naar de wereldgroep en speelden de verliezers van de eerste ronde tegen elkaar om degradatie te voorkomen.
    • Later moesten zonewinnaars eerst een promotiewedstrijd spelen om toegang te krijgen tot de Wereldgroep.