PMR446

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
een PMR-zendontvangertje

PMR446 is een standaard voor draadloze communicatie. Het gaat hierbij om vergunningvrije, vaak kleine zendontvangertjes voor persoonlijk gebruik. De afkorting PMR staat voor Personal Mobile Radio en de toevoeging komt van de frequentie waarop de zendontvangers, of portofoons, werken: 446 MHz. Het vermogen van de zenders bedraagt maximaal 0,5 watt; het bereik in het open veld is hiermee ongeveer 10 kilometer. In dichtbebouwde gebieden loopt deze afstand sterk terug, vaak tot niet meer dan 500 meter.

Portofoons voor PMR446 zijn via talloze kanalen verkrijgbaar (elektronicawinkels, grootgrutters, via het internet). De duurdere sets hebben CTCSS, waardoor verschillende groepen gebruikers die op dezelfde frequentie werken, minder last van elkaar hebben, omdat ze elkaars uitzendingen niet horen tenzij gebruikers uit verschillende groepen tegelijkertijd spreken en ze niet ver van elkaar verwijderd zijn.

Hoewel in de meeste landen van de Europese Unie PMR446 vergunningvrij is, is de frequentie waarop de apparatuur werkt in de Verenigde Staten door de FCC uitgegeven aan radioamateurs, zodat de apparatuur daar uitsluitend door radiozendamateurs mag worden gebruikt.

Techniek[bewerken]

In de oorspronkelijke standaard was slechts sprake van analoge kanalen. Sinds 2005 is ook een standaard voor digitale kanalen vastgelegd. In de standaarden EN 300 296-2, EN 301 166-1 en EN 301 166-2 zijn de technische eisen vastgelegd waaraan de apparatuur moet voldoen. De belangrijkste daarvan zijn hieronder samengevat.

Analoog NBFM   Digitaal FDMA   Digitaal TDMA
PMR-kanaal MHz dPMR-kanaal MHz DMR Tier I kanaal MHz
raster 0,012 50 raster 0,006 250 raster 0,012 50
1 446,103 125
1 446,006 25 2 446,109 375 1 446,106 25
3 446,115 625
2 446,018 75 4 446,121 875 2 446,118 75
5 446,128 125
3 446,031 25 6 446,134 375 3 446,131 25
7 446,140 625
4 446,043 75 8 446,146 875 4 446,143 75
9 446,153 125
5 446,056 25 10 446,159 375 5 446,156 25
11 446,165 625
6 446,068 75 12 446,171 875 6 446,168 75
13 446,178 125
7 446,081 25 14 446,184 375 7 446,181 25
15 446,190 625
8 446,093 75 16 446,196 875 8 446,193 75

aPMR446[bewerken]

De analoge versie van PMR446 maakt gebruik van NBFM op acht analoge kanalen in de 446 MHz-band, met een kanaalraster van 12,5 kHz. De technische specificaties zijn vastgelegd in de standaard EN 300 296-2. Hierin worden acht kanalen aan analoog gemoduleerde PMR446 apparatuur toegewezen:

Verder is het gebruik van CTCSS, DCS en Selcall toegestaan. Hiermee worden onderlinge storingen tussen verschillende gebruikers verminderd.

De analoge kanalen bevinden zich alle tussen 446,0 en 446,1 MHz. Doordat de digitale kanalen zich tussen 446,1 en 446,2 MHz bevinden, treedt er onder normale omstandigheden geen interferentie op tussen gebruikers van analoog gemoduleerde apparatuur en gebruikers van digitaal gemoduleerde apparatuur.

dPMR446[bewerken]

De spraak wordt bij digitale PMR omgezet naar een 4-level FSK-modulatie met een snelheid van 3,6 kbit/s. Voor digitale communicatie zijn twee standaarden vastgelegd.

De eerste maakt gebruik van FDMA, conform EN 301 166-2 met een kanaalraster van 6,25 kHz.[1]

De tweede digitale PMR-standaard werkt met TDMA. Deze methode maakt gebruik van acht kanalen in een raster van 12,5 kHz:

De kanalen van beide digitale modes bevinden zich in hetzelfde frequentiebereik tussen 446,1 en 446,2 MHz, waardoor het in principe mogelijk is dat gebruikers van de FDMA-mode en de TDMA-mode hinder van elkaar ondervinden.

Geschiedenis[bewerken]

ETSI, opgericht door de CEPT, heeft op 23 november 1998 het gebruik van PMR446 vastgesteld in de richtlijnen ERC/DEC/(98)25, 26 en 27. In de meeste deelnemende landen is het gebruik voor zowel zakelijk als privégebruik vrij. Op 28 oktober 2005 werd de richtlijn ECC/DEC/(05)12 vastgesteld, die het gebruik van digitale modes vastlegde.[2] In 2015 is een nieuwe richtlijn ECC (15)05 vastgesteld, waarin zowel analoge als digitale applicaties worden beschreven. Deze richtlijn vervangt sinds 3 januari 2016 de oude richtlijnen ERC/DEC/(98) 25 en ECC/DEC/(05)12.[3]

Externe link[bewerken]