PMR446

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
een PMR-zendontvangertje

PMR446 is een standaard voor draadloze communicatie. Het gaat hierbij om vergunningvrije, vaak kleine zendontvangertjes voor persoonlijk gebruik. De afkorting PMR staat voor Personal Mobile Radio en de toevoeging komt van de frequentie waarop de zendontvangers, of portofoons, werken: 446 MHz. Het vermogen van de zenders bedraagt maximaal 0,5 Watt; het bereik in het open veld is hiermee ongeveer 10 kilometer. In dichtbebouwde gebieden loopt deze afstand sterk terug, vaak tot niet meer dan 500 meter. Portofoons voor PMR446 zijn via talloze kanalen verkrijgbaar (elektronicawinkels, grootgrutters, via het internet). De duurdere sets hebben CTCSS, waardoor verschillende groepen gebruikers die op dezelfde frequentie werken, minder last van elkaar hebben, omdat ze elkaars uitzendingen niet horen tenzij gebruikers uit verschillende groepen tegelijkertijd spreken en ze niet ver van elkaar verwijderd zijn.

Hoewel in de meeste landen van de Europese Unie PMR446 vergunningvrij is, is de frequentie waarop de apparatuur werkt in de Verenigde Staten door de FCC uitgegeven aan radioamateurs, zodat de apparatuur daar uitsluitend door radiozendamateurs mag worden gebruikt.

Techniek[bewerken]

In de oorspronkelijke standaard was slechts sprake van analoge kanalen. Sinds 2005 is ook een standaard voor digitale kanalen vastgelegd. In de standaarden EN 300 296-2, EN 301 166-1 en EN 301 166-2 zijn de technische eisen vastgelegd waaraan de apparatuur moet voldoen. De belangrijkste daarvan zijn hieronder samengevat.

aPMR446[bewerken]

De analoge versie van PMR446 maakt gebruik van NBFM op acht analoge kanalen in de 446 MHz band, met een kanaalraster van 12,5 kHz. De technische specificaties zijn vastgelegd in de standaard EN 300 296-2. Hierin worden de volgende acht kanalen aan analoog gemoduleerde PMR446 apparatuur toegewezen:

PMR Channel (analoog) Frequentie (MHz)
1 446.00625
2 446.01875
3 446.03125
4 446.04375
5 446.05625
6 446.06875
7 446.08125
8 446.09375

Verder is het gebruik van CTCSS, DCS en Selcall toegestaan. Hiermee worden onderlinge storingen tussen verschillende gebruikers verminderd.

De analoge kanalen bevinden zich alle tussen 446.0 en 446.1 MHz. Omdat de digitale kanalen zich tussen 446.1 en 446.2 MHz bevinden, treedt er onder normale omstandigheden geen interferentie op tussen gebruikers van analoog gemoduleerde apparatuur en gebruikers van digitaal gemoduleerde apparatuur.

dPMR446[bewerken]

De spraak wordt bij digitale PMR omgezet naar een 4-level FSK modulatie met een snelheid van 3,6 kbit/s. Voor digitale communicatie zijn twee standaarden vastgelegd. De eerste is gebaseerd op FDMA en maakt conform EN 301 166-2 gebruik van een kanaalraster van 6,25 kHz.[1]

dPMR Channel (FDMA) Frequentie (MHz)
1 446.103125
2 446.109375
3 446.115625
4 446.121875
5 446.128125
6 446.134375
7 446.140625
8 446.146875
9 446.153125
10 446.159375
11 446.165625
12 446.171875
13 446.178125
14 446.184375
15 446.190625
16 446.196875


De tweede digitale PMR standaard is gebaseerd op TDMA. Deze methode maakt gebruik van de onderstaande acht kanalen in een raster van 12,5 kHz:

DMR Tier I Channel Frequency (MHz)
1 446.10625
2 446.11875
3 446.13125
4 446.14375
5 446.15625
6 446.16875
7 446.18125
8 446.19375

De kanalen van beide digitale modes bevinden zich in hetzelfde frequentiebereik tussen 446.1 en 446.2 MHz, waardoor het in principe mogelijk is dat gebruikers van de FDMA mode hinder ondervinden van gebruikers van de TDMA mode, en vice versa.

Geschiedenis[bewerken]

ETSI, opgericht door de CEPT, heeft op 23 november 1998 het gebruik van PMR446 vastgesteld in de richtlijnen ERC/DEC/(98)25, 26 en 27. In de meeste deelnemende landen is het gebruik voor zowel zakelijk als privegebruik vrij. Op 28 oktober 2005 werd de richtlijn ECC/DEC/(05)12 vastgesteld, die het gebruik van digitale modes vastlegde.[2] In 2015 is een nieuwe richtlijn ECC (15)05 vastgesteld, waarin zowel analoge als digitale applicaties worden beschreven. Deze richtlijn vervangt sinds 3 januari 2016 de oude richtlijnen ERC/DEC/(98) 25 en ECC/DEC/(05)12.[3]

Externe link[bewerken]