Paul Magnette

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Paul Magnette
Paul Magnette.jpg
Geboortedatum 28 juni 1971
Geboorteplaats Leuven
Regio Vlag Waals Gewest Wallonië
Land Vlag van België België
Partij PS
14e minister-president van Wallonië
Aangetreden 22 juli 2014
Regering Magnette
Voorganger Rudy Demotte
Burgemeester van Charleroi
Aangetreden 3 december 2012
Voorganger Eric Massin
Waals minister van Gezondheid, Sociale Actie en Gelijke Kansen
Aangetreden 20 juli 2007
Einde termijn 21 december 2007
Regering Demotte I
Voorganger Christiane Vienne
Opvolger Didier Donfut
Portaal  Portaalicoon   België
Politiek
Paul Magnette
Land Vlag van België België
Minister van Overheidsbedrijven, Wetenschapsbeleid en Ontwikkelingssamenwerking
Aangetreden 11 december 2011
Einde termijn 17 januari 2013
Regering Di Rupo
Voorganger Inge Vervotte (Overheidsbedrijven)
Sabine Laruelle (Wetenschapsbeleid)
Charles Michel (Ontwikkelingssamenwerking)
Opvolger Jean-Pascal Labille (Overheidsbedrijven en Ontwikkelingssamenwerking)
Philippe Courard (Wetenschapsbeleid)
Minister van Klimaat en Energie
Aangetreden 20 december 2007
Einde termijn 6 december 2011
Regering Verhofstadt III
Leterme I
Van Rompuy
Leterme II
Voorganger Bruno Tobback (Klimaat)
Marc Verwilghen (Energie)
Portaal  Portaalicoon   België
Politiek

Paul Magnette (Leuven, 28 juni 1971) is een Waals politicoloog en politicus voor de PS. Hij is de burgemeester van Charleroi en minister-president van het Waals Gewest.

Levensloop[bewerken]

Magnette is een zoon van een arts en een advocate. Hij heeft drie kinderen, maar is gescheiden.

Hij is hoogleraar in de politieke wetenschappen aan de Université Libre de Bruxelles (ULB). Zijn doctoraatsthesis ging over Het burgerschap binnen de Europese constructie. In de periode tussen 2001 en 2006 was hij eveneens directeur van het Instituut voor Europese Studies aan de ULB. Hij trad ook op als gastdocent aan verscheidene andere Europese universiteiten.

Hij maakt deel uit van de Paviagroep, een Belgische politieke denktank die zich bezighoudt met veranderingen aan de Belgische federale structuur in de zin van versterking van de federale instellingen. Op zijn vakgebied heeft hij verscheidene boeken geschreven en diverse prijzen ontvangen, waaronder de Francquiprijs in 2000 (samen met Éric Remacle).

Politieke carrière[bewerken]

Zijn eerste stappen op het politieke pad deed hij in de zomer van 2007 toen hij op verzoek van de toenmalige Waalse minister-president en partijvoorzitter van de PS Elio Di Rupo orde op zaken stelde in het door corruptie geplaagde stadsbestuur van de Henegouwse industriestad Charleroi.

Op 20 juli 2007 werd hij benoemd tot minister van Gezondheid, Sociale Actie en Gelijke Kansen in de Waalse regering.

Op 21 december 2007 werd hij federaal minister van Duurzame Ontwikkeling, Klimaat, Energie en Consumentenzaken in de interim-regering-Verhofstadt III. Hij had op dat ogenblik nog geen lange politieke carrière op het oog, daar hij slechts een politiek verlof van twee jaar aan de ULB nam. Magnette liet zijn politieke toekomst afhangen van de uitslag van de regionale verkiezingen in 2009. Hij werd in elk geval door PS-voorzitter Elio Di Rupo beschouwd als een 'coming man' in de PS.

Op 20 maart 2008 werd hij benoemd tot minister van Klimaat & Energie in de regering-Leterme I. Hij behield deze bevoegdheid in de regering-Van Rompuy, die startte in december 2008 en opnieuw in de regering-Leterme II. In 2010 werd hij verkozen als senator.[1] In 2011, in de regering-Di Rupo, werd hij minister van Overheidsbedrijven, Ontwikkelingssamenwerking en Wetenschapsbeleid.

Bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2012 was Paul Magnette lijsttrekker voor de PS in Charleroi.[2] Hij beloofde de regering te verlaten als hij er burgemeester kon worden. Hij slaagde in die opzet en verliet de regering op 17 januari 2013. Hij werd op dezelfde datum ook voorgedragen als nieuwe partijvoorzitter.[3][4] Hij nam zijn mandaat als senator eveneens weer op.[1]

Op 25 mei 2014 werd hij verkozen tot lid van het Waals Parlement. Op 22 juli 2014 werd hij minister-president van Wallonië.

Verzet tegen handelsakkoord[bewerken]

In oktober 2016 veroorzaakte Magnette heel wat opschudding in binnen- en buitenland toen hij als Waals minister-president weigerde om het CETA-verdrag met Canada goed te keuren. Dat standpunt werd al enige maanden aangehouden en in april geformaliseerd in een resolutie in het Waals Parlement.[5] Na lange en intense onderhandelingen met de Canadese minister van buitenlandse handel Chrystia Freeland en een ultieme bemiddelingspoging van premier Charles Michel en diens Canadese ambtsgenoot Justin Trudeau stelde de Waalse Regering op 20 oktober toch haar veto tegen de ratificatie. Volgens Magnette zou dit naar eigen zeggen "ultraliberale" vrijhandelsakkoord met zijn omstreden Investment Court System niet alleen de Canadese ondernemingen te veel bevoordelen, maar zou het verdrag ook een bedreiging vormen voor de Waalse landbouw en openbare dienstverlening. Terwijl Magnette met deze verzetsdaad vooral in Wallonië en bij andersglobalisten heel wat lofbetuigingen oogstte, lokte zijn 'njet' bij de politieke leiders in Vlaanderen en de Europese Unie vooral (scherpe) kritiek uit. Volgens deze critici is de stugge, eerder protectionistische houding van Magnette veeleer te verklaren als politiek opportunistische profileringsdrang ingegeven door electorale en communautaire motieven dan als oprechte principiële ideologische bezorgdheid om de Waalse economie. Zij wijzen daarvoor naar het feit dat de PS tijdens het premierschap van Elio Di Rupo in 2013 en 2014 nooit enig bezwaar maakte tegen de (ontwerp)tekst van het Verdrag, de sterke opmars van de communistische PTB en het voor Wallonië relatief beperkte economische belang van CETA.[6][7][8]

Uiteindelijk stemde Magnette, na een nieuwe onderhandelingsfase en het binnenhalen van nog enkele garanties ten voordele van de Waalse landbouwers in de bijlagen van het verdrag, op 28 oktober 2016 dan toch in met de ratificatie van CETA door het Waalse Parlement.[9]

Onderscheidingen[bewerken]

Voorganger:
Marc Verwilghen
Minister van Klimaat
2007-2011
Opvolger:
Bruno Tobback
Voorganger:
Marc Verwilghen
Minister van Energie
2007-2011
Opvolger:
Melchior Wathelet
Voorganger:
Inge Vervotte
Minister van Overheidsbedrijven
2011-2013
Opvolger:
Jean-Pascal Labille
Voorganger:
Sabine Laruelle
Minister van Wetenschapsbeleid
2011-2013
Opvolger:
Philippe Courard
Voorganger:
Charles Michel
Minister van Ontwikkelingssamenwerking
2011-2013
Opvolger:
Jean-Pascal Labille
Voorganger:
Thierry Giet
Partijvoorzitter van de PS (ad interim)
2013-2014
Opvolger:
Elio Di Rupo
Voorganger:
Eric Massin
Burgemeester van Charleroi
2013-heden
Opvolger:
-