Paul Magnette

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Paul Magnette
Paul Magnette Charleroi.jpg
Geboortedatum 28 juni 1971
Geboorteplaats Leuven
Regio Vlag Waals Gewest Wallonië
Land Vlag van België België
Partij PS
14e minister-president van Wallonië
Aangetreden 22 juli 2014
Regering Magnette
Voorganger Rudy Demotte
Burgemeester van Charleroi
Aangetreden 3 december 2012
Voorganger Eric Massin
Waals minister van Gezondheid, Sociale Actie en Gelijke Kansen
Aangetreden 20 juli 2007
Einde termijn 21 december 2007
Regering Demotte I
Voorganger Christiane Vienne
Opvolger Didier Donfut
Portaal  Portaalicoon   België
Politiek
Paul Magnette
Land Vlag van België België
Minister van Overheidsbedrijven, Wetenschapsbeleid en Ontwikkelingssamenwerking
Aangetreden 11 december 2011
Einde termijn 17 januari 2013
Regering Di Rupo
Voorganger Inge Vervotte (Overheidsbedrijven)
Sabine Laruelle (Wetenschapsbeleid)
Charles Michel (Ontwikkelingssamenwerking)
Opvolger Jean-Pascal Labille (Overheidsbedrijven en Ontwikkelingssamenwerking)
Philippe Courard (Wetenschapsbeleid)
Minister van Klimaat en Energie
Aangetreden 20 december 2007
Einde termijn 6 december 2011
Regering Verhofstadt III
Leterme I
Van Rompuy
Leterme II
Voorganger Bruno Tobback (Klimaat)
Marc Verwilghen (Energie)
Portaal  Portaalicoon   België
Politiek

Paul Magnette (Leuven, 28 juni 1971) is een Belgisch politicoloog en politicus voor de Waalse partij PS. Hij is de burgemeester van Charleroi en minister-president van het Waals Gewest.

Levensloop[bewerken]

Magnette is een zoon van een arts en een advocate. Hij heeft drie kinderen, maar is gescheiden.

In 1993 werd hij licentiaat in de politieke wetenschappen aan de ULB. Zijn doctoraatsthesis ging over Het burgerschap binnen de Europese constructie.

Van 1995 tot 1999 werkte hij als doctoraal onderzoeker aan het Nationaal Fonds voor Wetenschappelijk Onderzoek, waarna er van 1999 tot 2000 als onderzoekverantwoordelijke werkte. Ook werd hij assistent aan de ULB, waar hij van 2000 tot 2001 lector en van 2001 tot 2005 docent was. Vervolgens werd hij in 2005 hoogleraar in de politieke wetenschappen. In de periode tussen 2001 en 2006 was hij eveneens directeur van het Instituut voor Europese Studies aan de ULB. Hij was daarnaast ook vanaf 1999 buitengewoon hoogleraar aan het Institut d'études politiques de Paris.

Hij maakte tevens deel uit van de Paviagroep, een Belgische politieke denktank die zich bezighoudt met veranderingen aan de Belgische federale structuur in de zin van versterking van de federale instellingen. Op zijn vakgebied heeft hij verscheidene boeken geschreven en diverse prijzen ontvangen, waaronder de Francquiprijs in 2000 (samen met Éric Remacle) en de Prijs Jean Rey in 2004.

Politieke carrière[bewerken]

Als socialistisch militant ging Magnette in juni 2007 in op het verzoek van toenmalig Waal minister-president en partijvoorzitter van de PS Elio Di Rupo om als bemiddelaar orde op zaken te stellen in het door corruptie geplaagde stadsbestuur van de Henegouwse industriestad Charleroi. Nadat hij in deze opdracht geslaagd was, werd hij op 20 juli 2007 benoemd tot minister van Gezondheid, Sociale Actie en Gelijke Kansen in de herschikte Waalse regering.

Op 21 december 2007 werd hij federaal minister van Duurzame Ontwikkeling, Klimaat, Energie en Consumentenzaken in de interim-regering-Verhofstadt III. Hij had op dat ogenblik nog geen lange politieke carrière op het oog, daar hij slechts een politiek verlof van twee jaar aan de ULB nam. Magnette liet zijn politieke toekomst afhangen van de uitslag van de regionale verkiezingen in 2009. Hij werd in elk geval door PS-voorzitter Elio Di Rupo beschouwd als een 'coming man' in de PS.

Op 20 maart 2008 werd hij benoemd tot minister van Klimaat & Energie in de regering-Leterme I. Hij behield deze bevoegdheid in de regering-Van Rompuy, die startte in december 2008 en opnieuw in de regering-Leterme II.[1] In 2011, in de regering-Di Rupo, werd hij minister van Overheidsbedrijven, Ontwikkelingssamenwerking en Wetenschapsbeleid.

Bij de regionale verkiezingen van 2009 werd Magnette voor het arrondissement Charleroi verkozen in het Waals Parlement. Hij legde wel de eed af, maar nam ontslag om minister te kunnen blijven. Bij de federale verkiezingen van 2010 werd hij als PS-lijsttrekker vervolgens verkozen in de Belgische Senaat, waar hij bleef zetelen tot in 2014.

Bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2012 was Paul Magnette lijsttrekker voor de PS in Charleroi.[2] Hij beloofde de regering te verlaten als hij er burgemeester kon worden. Hij slaagde erin om burgemeester van Charleroi te worden en verliet de regering op 17 januari 2013. Hij werd op dezelfde datum ook voorgedragen als nieuwe partijvoorzitter.[3][4] Hij nam zijn mandaat als senator eveneens weer op.[1]

Bij de verkiezingen van 2014 werd Magnette opnieuw verkozen in het Waals Parlement. Op 22 juli 2014 werd hij minister-president van Wallonië, waardoor hij ontslag nam als PS-partijvoorzitter.

Verzet tegen handelsakkoord[bewerken]

In oktober 2016 veroorzaakte Magnette heel wat opschudding in binnen- en buitenland toen hij als Waals minister-president weigerde om het CETA-verdrag met Canada goed te keuren. Dat standpunt werd al enige maanden aangehouden en in april geformaliseerd in een resolutie in het Waals Parlement.[5] Na lange en intense onderhandelingen met de Canadese minister van buitenlandse handel Chrystia Freeland en een ultieme bemiddelingspoging van premier Charles Michel en diens Canadese ambtsgenoot Justin Trudeau stelde de Waalse Regering op 20 oktober toch haar veto tegen de ratificatie. Volgens Magnette zou dit naar eigen zeggen "ultraliberale" vrijhandelsakkoord met zijn omstreden Investment Court System niet alleen de Canadese ondernemingen te veel bevoordelen, maar zou het verdrag ook een bedreiging vormen voor de Waalse landbouw en openbare dienstverlening. Terwijl Magnette met deze verzetsdaad vooral in Wallonië en bij andersglobalisten heel wat lofbetuigingen oogstte, lokte zijn 'njet' bij de politieke leiders in Vlaanderen en de Europese Unie vooral (scherpe) kritiek uit. Volgens deze critici is de stugge, eerder protectionistische houding van Magnette veeleer te verklaren als politiek opportunistische profileringsdrang ingegeven door electorale en communautaire motieven dan als oprechte principiële ideologische bezorgdheid om de Waalse economie. Zij wijzen daarvoor naar het feit dat de PS tijdens het premierschap van Elio Di Rupo in 2013 en 2014 nooit enig bezwaar maakte tegen de (ontwerp)tekst van het Verdrag, de sterke opmars van de communistische PTB en het voor Wallonië relatief beperkte economische belang van CETA.[6][7][8]

Uiteindelijk stemde Magnette, na een nieuwe onderhandelingsfase en het binnenhalen van nog enkele garanties ten voordele van de Waalse landbouwers in de bijlagen van het verdrag, op 28 oktober 2016 dan toch in met de ratificatie van CETA door het Waalse Parlement.[9]

Onderscheidingen[bewerken]

Voorganger:
Marc Verwilghen
Minister van Klimaat
2007-2011
Opvolger:
Bruno Tobback
Voorganger:
Marc Verwilghen
Minister van Energie
2007-2011
Opvolger:
Melchior Wathelet
Voorganger:
Inge Vervotte
Minister van Overheidsbedrijven
2011-2013
Opvolger:
Jean-Pascal Labille
Voorganger:
Sabine Laruelle
Minister van Wetenschapsbeleid
2011-2013
Opvolger:
Philippe Courard
Voorganger:
Charles Michel
Minister van Ontwikkelingssamenwerking
2011-2013
Opvolger:
Jean-Pascal Labille
Voorganger:
Thierry Giet
Partijvoorzitter van de PS (ad interim)
2013-2014
Opvolger:
Elio Di Rupo
Voorganger:
Eric Massin
Burgemeester van Charleroi
2013-heden
Opvolger:
-