Piraterij (intellectuele eigendomsrechten)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Piraterij is een veelgebruikte term om bewuste schending van auteursrechten aan te duiden. Hierbij wordt een werk van literatuur, wetenschap of kunst moedwillig gepubliceerd of vermenigvuldigd zonder de uitdrukkelijke toestemming van de auteur (of de houder van het auteursrecht). Het is dus iets anders dan plagiaat, waar men zelf beweert auteur te zijn over andermans werk. Vaak gaat het hierbij om digitale distributie via het internet of anderszins, maar ook bij goederen (denk aan merkproducten) is het een probleem dat zich voordoet.

Controverse[bewerken]

Veel van de plegers van met name digitale piraterij zien hun activiteit niet als misdaad. De term piraterij of piracy, naar het Engelse woord voor piraterij, wordt volgens sommigen dan ook ten onrechte gebruikt omdat het zou refereren aan de nautische vorm van piraterij waarbij ook vandaag de dag nog vele doden per jaar vallen. Er is veel discussie over de vraag of auteursrechtelijke piraterij een echte misdaad zou zijn. Sommigen stellen dat er op het eerste gezicht geen direct aanwijsbare schade is, maar zelfs voordeel omdat meer mensen toegang krijgen tot informatie. Daar wordt tegenover gesteld dat de gemiste inkomsten wel degelijk als schade gezien kunnen worden. Hierbij wordt wel vergeten dat veel plegers van piraterij de betreffende informatie toch niet zouden kopen als dat de enige manier was om eraan te komen.

Sommige plegers van piraterij proberen hun acties te legitimeren door juist de muziek- en filmindustrie te beschuldigen van het veroorzaken van piraterij door onredelijk hoge prijzen te vragen. Daarnaast is software en media soms voorzien van Digital Rights Management, waardoor de mogelijkheden bij legitieme producten kunnen worden ingeperkt. Hierdoor zouden consumenten haast gedwongen worden om van illegale kopieën gebruik te maken, de zgn. gelegenheidstheorie;[bron?] door de beveiliging op digitale media zo eenvoudig omzeilbaar te maken zouden consumenten haast uitgenodigd worden om dit ook te doen (vergelijkbaar met de bank die een geldkoffer na sluitingstijd voor de deur laat staan).

Digitale piraterij[bewerken]

In de huidige Nederlandse maatschappij wordt met piraterij vooral het illegaal aanbieden en verspreiden van beschermd materiaal (zoals muziek, films, computerspellen en andere software) bedoeld. Voor de verspreiding hiervan wordt gebruikgemaakt van nieuwsgroepen, warez-websites of peer-to-peerprogramma's, zoals µTorrent en BitTorrent.

Door deze piraterij zouden de film- en muziekproducenten vele honderden miljoenen euro's mislopen.[1] Hoewel andere onderzoeken laten zien dat de verliezen gering zijn.[2]

Tegen digitale piraterij wordt de laatste jaren streng opgetreden door organisaties als BREIN. Het is echter erg moeilijk voor deze organisaties om de schuldigen te achterhalen. Veel internetaanbieders willen weinig informatie kwijt over hun abonnees. Daarnaast worden vaak alleen de "kleine jongens" aangepakt door deze methode. Met programma's als PeerBlock is het mogelijk om de IP-adressen van overheidsorganisaties en filmbedrijven te blokkeren. Hierdoor zijn down- en uploaders van illegaal content vaak volledig onzichtbaar van de organisaties.

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Downloaden kost muziekbranche Nederland 100 miljoen, Bright.nl (gezien op 16 februari 2012).
  2. Downloaden niet oorzaak daling bioscoopinkomsten, DownloadFilmpjes.nl (gezien op 16 februari 2012).