Progressief-Conservatieve Partij van Canada

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Progressive Conservative Party of Canada
Parti progressiste-conservateur du Canada
Plaats uw zelfgemaakte foto hier
Geschiedenis
Opgericht 10 december 1942
Opheffing 7 december 2003
Algemene gegevens
Actief in Flag of Canada.svg Canada
Richting Centrum-rechts
Ideologie Liberaal conservatisme
Kleuren Blauw
Internationale organisatie International Democrat Union
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Canada

De Progressief-Conservatieve Partij van Canada (PC, Engels: Progressive Conservative Party of Canada, Frans: Parti progressiste-conservateur du Canada) was een Canadese federale politieke partij. De partij is de voortzetting van oude Conservatieve Partij van Canada, die haar naam wijzigde in 1942.

De Progressief-Conservatieve Partij leverde in totaal vier Canadese ministers-presidenten: John George Diefenbaker (1957-1963), Joe Clark (1979-1980), Brian Mulroney (1984-1993) en Kim Campbell (1993). In 1987 vond er een afsplitsing plaats van ontevreden Westelijke conservatieven. Die gingen verder met de Hervormingspartij (Reform Party).

In 2003 fuseerde de Progressief-Conservatieve Partij van Canada met de Canadese Alliantie (Canadian Alliance) tot de huidige Conservatieve Partij van Canada (Conservative Party of Canada). Sommige oud-leden die hier niet mee eens waren begonnen in augustus 2004 een nieuwe partij onder de naam Progressieve Canadese Partij (Progressive Canadian Party).

Controverse[bewerken | brontekst bewerken]

In 1993 zond de Progressief-Conservatieve Partij, tijdens de federale verkiezingen van dat jaar, een televisiespot uit waarin de toenmalige partijleider van de Liberale Partij, Jean Chrétien, belachelijk werd gemaakt. In het spotje werd gesuggereerd dat Chrétien niet geschikt was als premier van Canada. In tegenstelling tot andere campagnespotjes, zoals het bekritiseren van iemands standpunten, werd hier vooral de nadruk gelegd op zijn afwijking: Chrétien lijd aan de aangezichtsverlamming van Bell. Dit spotje leidde tot veel verontwaardiging in Canada en resulteerde uiteindelijk tot de grootste verkiezingsnederlaag ooit in de Canadese geschiedenis: het aantal zetels van de Progressief-Conservatieve Partij daalde van 169 naar slechts 2. Zelfs partijleider Campbell verloor uiteindelijk haar zetel.

Verkiezingen voor het Canadees Lagerhuis, 1945–2000[bewerken | brontekst bewerken]

Jaar # kandidaten # zetels # stemmen % stemmen (landelijk)
1945 203 65 1.448.744 27,62%
1949 249 41 1.734.261 29,62%
1953 248 50 1.749.579 31,01%
1957 256 109 2.564.732 38,81%
1958 265 208 3.908.633 53,56%
1962 265 114 2.865.542 37,22%
1963 265 93 2,582.322 32,72%
1965 265 95 2.500.113 32,41%
1968 262 72 2.548.949 31,36%
1972 265 107 3.388.980 35,02%
1974 264 95 3.371.319 35,46%
1979 282 136 4.111.606 35,89%
1980 282 103 3.552.994 32,49%
1984 282 211 6.278.818 50,03%
1988 295 169 5.667.543 43,02%
1993 295 2 2.178.303 16,04%
1997 301 20 2.446.705 18,84%
2000 291 12 1.566.994 12,19%