Propositionele attitude

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een propositionele attitude is een relationele mentale toestand die een persoon met een propositie verbindt. Er wordt veelal aangenomen dat ze de eenvoudigste elementen in het denken zijn en dat de betekenis of inhoud die ze uitdrukken waar of onwaar kan zijn. Er zijn meerdere propositionele attitudes mogelijk, zoals geloven, verlangen, bezorgd zijn of hopen en zodoende impliceren ze intentionaliteit.

De term werd door Bertrand Russel geïntroduceerd in zijn boek "An Inquiry Into Meaning and Truth".[1]

Taalkundig worden ze gekenmerkt door een (soms impliciete) "dat" clausule, bijvoorbeeld: "S gelooft dat p" (Jan gelooft dat hij heeft gewonnen).

Zie ook[bewerken]