Russisch voetbalelftal

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Rusland
Vlag van Rusland
Kledingsponsor Adidas
FIFA-ranglijst 64 Gedaald 2 (september 2017)
Hoogste ranking 3e (apr-mei 1996)
Laagste ranking 70e (mei 2018)
Associatie Rossieskie Foetbol'nyi Sojoez
Bondscoach Vlag van Rusland Stanislav Tsjertsjesov
Stadion Olympisch Stadion Loezjniki
Meeste interlands Sergej Ignasjevitsj (127)
Topscorer Aleksandr Kerzjakov (30)
Wedstrijden
Eerste interland:
Vlag van Finland Finland 2–1 Rusland Vlag van Rusland
(Stockholm, Zweden; 30 juni 1912)
Grootste overwinning:
Vlag van Liechtenstein Liechtenstein 0–7 Rusland Vlag van Rusland
(Vaduz, Liechtenstein; 8 september 2015)
Grootste nederlaag:
Vlag van Duitsland GER 16–0 Rusland Vlag van Rusland
(Stockholm, Zweden; 1 juli 1912)
Wereldkampioenschap
Optredens 4 (eerste keer: 1994)
Beste resultaat Kwartfinale (2018)
Europees kampioenschap
Optredens 5 (eerste keer: 1996)
Beste resultaat Halve finale (2008)
Thuis
Uit

Het Russisch voetbalelftal is een team van voetballers dat Rusland vertegenwoordigt in internationale wedstrijden. Van 1923 tot 1992 kwamen Russische voetballers uit voor het voetbalelftal van de Sovjet-Unie. Op het EK voetbal van 1992 was het land actief als deel van het Gemenebest van Onafhankelijke Staten. Het grootste succes tot op heden is het bereiken van de halve finale op het EK 2008.

Geschiedenis[bewerken]

Beginjaren[bewerken]

Al rond de eeuwwisseling werd er gevoetbald in Sint-Petersburg, maar een echte nationale voetbalbond werd pas in 1912 opgericht. De eerste interland werd gespeeld op 30 juni 1912 tegen het Grootvorstendom Finland en met 2–1 verloren. Deze wedstrijd werd gespeeld op het Olympische Spelen in Stockholm. In principe was het echter nog geen officiële interland, daar Finland op dat moment nog deel uitmaakte van het Russische keizerrijk. Als verliezer mocht Rusland nog deelnemen aan het troosttoernooi en trof daar Duitsland. Het werd maar liefst 16–0 voor de Duitsers, waarvan tien goals van de voet van Gottfried Fuchs.

In 1910 speelde Rusland al eens tegen Bohemen, maar deze wedstrijd, die ze met 5–4 wonnen wordt niet als officieel beschouwd door de FIFA. Er werden wedstrijden gepland tegen Duitsland en Frankrijk in 1915, maar door het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog werden deze geschrapt. In 1923 werd het elftal opgevolgd door het voetbalelftal van de Sovjet-Unie.

Nieuwe start[bewerken]

Na de ontmanteling van de Sovjet-Unie ging Rusland verder als onafhankelijke staat. De eerste officiële interland na het EK-eindronde 1992 in Zweden, waar Rusland nog deel uitmaakte van het Gemenebest van Onafhankelijke Staten, werd gespeeld op 16 augustus 1992 in Moskou. Tegenstander was Mexico, dat met 2-0 werd verslagen dankzij doelpunten van Valeri Karpin (strafschop) en Dmitriy Popov. De eerste jaren vanaf 1992 waren niet al te succesvol. Twee keer werd het WK gehaald en twee keer het EK, maar verder dan de eerste ronde kwamen de Russen nooit. In 2006 werd de Nederlandse trainer Guus Hiddink benoemd tot bondscoach (met oud-Feyenoorder Igor Kornejev als zijn assistent) met als doel het Russische voetbal groots op de kaart te zetten. De Russen behaalden in de kwalificatiereeks voor het EK 2008 in Oostenrijk en Zwitserland de tweede plaats achter Kroatië waardoor ze zich, ten koste van Engeland, voor de EK-eindronde plaatsten. Op dat toernooi bereikten ze de halve finale door Nederland in de kwartfinale te verslaan. De finale haalde het elftal niet; de latere kampioen Spanje was met 3–0 te sterk. Op 13 februari 2010 maakte Hiddink bekend te stoppen als bondscoach van Rusland. Zijn in de zomer aflopende contract werd niet verlengd. "Na een zeer prettig gesprek met de nieuwe bondsvoorzitter is besloten dat we na het aflopen van mijn contract op 30 juni uit elkaar gaan", verklaarde Hiddink in zijn column in dagblad De Telegraaf[1]. Onder leiding van Hiddink wist Rusland zich vervolgens niet te plaatsen voor het WK voetbal 2010 in Zuid-Afrika.

WK-eindronde 2014[bewerken]

Rusland, de organisator van het volgende WK voetbal in 2018, blameerde zichzelf in 2014 opnieuw bij de wereldtitelstrijd. Ook bij het derde optreden wist de ploeg de eerste ronde niet te overleven. In de laatste groepswedstrijd op 26 juni hield Algerije de selectie van bondscoach Fabio Capello in Curitiba op 1–1[2]. Met vier punten verzekerde de Noord-Afrikaanse ploeg zich achter België van de tweede plaats, goed voor een duel met Duitsland in de achtste finales.

Capello vertrouwde na de voorgaande nederlaag tegen België (1–0) nog volledig op de goede afloop in groep H. "We hoeven alleen van Algerije te winnen", merkte hij nuchter op. Capello gaf tegen Algerije de tien basisspelers van het duel met België opnieuw zijn vertrouwen.

Na de roemloze uitschakeling liet Capello weten graag aan te willen blijven als bondscoach van Russische nationale ploeg[3]. De Italiaanse trainer hoopte dat hij van zijn meerderen de kans zou krijgen om bij het WK in 2018 in Rusland revanche te nemen voor de vroegtijdige eliminatie in Brazilië. "De mensen die de leiding hebben, moeten hierover beslissen. Maar ik denk dat ik het tot nu toe goed heb gedaan", zei hij na het duel tegen Algerije. De dan 68-jarige Capello had op dat moment nog een contract tot 2018.

WK-gastheer in 2018[bewerken]

Omdat Rusland gastheer is van het WK voetbal 2018 was de nationale selectie automatisch geplaatst voor de eindronde in eigen land. Bondscoach Stanislav Tsjertsjesov mikte op minimaal een plaats in de achtste finales, verkondigde hij in een gesprek met fans via het netwerk VKontakte, de Russische variant van Facebook, op 30 januari 2018[4]. "We moeten de eerste ronde doorkomen, we willen een waardige gastheer zijn", aldus Tsjertsjesov, die met zijn team veel kritiek te verduren kreeg. Bij de FIFA Confederations Cup 2017, de generale repetitie voor het WK, werden de Russen in de groepsfase uitgeschakeld. De coach benadrukte dat het thuisvoordeel je nog geen kanshebber maakt. "Maar het is logisch dat de fans willen dat je zo ver mogelijk komt." Rusland was ingedeeld in groep A, samen met Saoedi-Arabië, Egypte en Uruguay. In de openingswedstrijd, op donderdag 14 juni, wist de ploeg met maar liefst 5–0 te winnen van het zwak spelende Saoedi-Arabië, onder meer door twee treffers van invaller Denis Tsjerysjev.[5] Die zege betekende de grootste overwinning in een openingswedstrijd van een WK-eindronde ooit. Na een 3–1 overwinning op Egypte en een 0–3 verlies tegen Uruguay ging Rusland naar de volgende ronde. Hier wachtte Spanje, maar Rusland wist Spanje na verlengingen op 1–1 te houden en ist de strafschoppenreeks zelfs te winnen. In de kwartfinale tegen Kroatië waren er ook strafschoppen nodig nadat Mario Fernandes, met nog vijf minuten te gaan, het in de tweede verlenging 2–2 wist te maken. Deze keer verloor Rusland.

Deelnames aan internationale voetbaltoernooien[bewerken]

WK-historie[bewerken]

Wereldkampioenschap voetbal overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT Kwal
Vlag van Verenigde Staten 1994 Groepsfase 3 1 0 2 7 6 (Kwal.)
Vlag van Frankrijk 1998 Niet gekwalificeerd
Vlag van Zuid-KoreaVlag van Japan 2002 Groepsfase 3 1 0 2 4 4 (Kwal.)
Vlag van Duitsland 2006 Niet gekwalificeerd
Vlag van Zuid-Afrika 2010 Niet gekwalificeerd
Vlag van Brazilië 2014 Groepsfase 3 0 2 1 2 3 (Kwal.)
Vlag van Rusland 2018 Kwartfinale 5 2 2 1 11 7

Confederations Cup[bewerken]

Confederations Cup overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT
Vlag van Rusland 2017 Groepsfase 3 1 0 2 3 3

EK-historie[bewerken]

Europees kampioenschap voetbal mannen overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT Kwal
Vlag van Engeland 1996 Groepsfase 3 0 1 2 4 8 (Kwal.)
Vlag van BelgiëVlag van Nederland 2000 Niet gekwalificeerd
Vlag van Portugal 2004 Groepsfase 3 1 0 2 2 4 (Kwal.)
Vlag van OostenrijkVlag van Zwitserland 2008 Halve finale 5 3 0 2 7 8 (Kwal.)
Vlag van OekraïneVlag van Polen 2012 Groepsfase 3 1 1 1 5 3 (Kwal.)
Vlag van Frankrijk 2016 Groepsfase 3 0 1 2 2 6 (Kwal.)
Vlag van Europa 2020 Kwalificatie mrt–nov 2019

UEFA Nations League[bewerken]

UEFA Nations League overzicht
Jaar Div. Gr. Wed. W G V DV DT Res.
2018–19 B 2 4 2 1 1 4 3 17e Stabiel B

Interlands[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Interlands Russisch voetbalelftal 2010-2019 voor de meest actuele gespeelde en komende interlands van Rusland.

Bondscoaches[bewerken]

  • Bijgewerkt tot en met de WK-wedstrijd tegen Vlag van Kroatië Kroatië (2–2) op 7 juli 2018.
Naam Van Tot Duels W G V
Vlag van Rusland Sadyrin, Pavel Pavel Sadyrin 16 augustus 1992 28 juni 1994 23 12 6 5
Vlag van Rusland Romantsev, Oleg Oleg Romantsev 17 augustus 1994 19 juni 1996 25 17 4 4
Vlag van Rusland Ignatjev, Boris Boris Ignatjev 28 augustus 1996 30 mei 1998 20 8 8 4
Vlag van Rusland Bysjovets, Anatolij Anatolij Bysjovets 19 augustus 1998 18 november 1998 6 0 0 6
Vlag van Rusland Romantsev, Oleg Oleg Romantsev 27 maart 1999 14 juni 2002 35 19 10 6
Vlag van Rusland Gazzajev, Valeri Valeri Gazzajev 21 augustus 2002 20 augustus 2003 9 4 2 3
Vlag van Rusland Jartsev, Georgi Georgi Jartsev 6 september 2003 30 maart 2005 19 8 6 5
Vlag van Rusland Sjomin, Joeri Joeri Sjomin 4 juni 2005 12 oktober 2005 7 3 4 0
Vlag van Rusland Borodjoek, Aleksandr Aleksandr Borodjoek 1 maart 2006 27 mei 2006 2 0 1 1
Vlag van Nederland Hiddink, Guus Guus Hiddink 16 augustus 2006 3 maart 2010 39 22 7 10
Vlag van Nederland Advocaat, Dick Dick Advocaat 11 augustus 2010 30 juni 2012 24 12 8 4
Vlag van Italië Capello, Fabio Fabio Capello 16 juli 2012 14 juli 2015 33 17 11 5
Vlag van Rusland Sloetski, Leonid Leonid Sloetski 7 augustus 2015 20 juni 2016 13 6 2 5
Vlag van Rusland Tsjertsjesov, Stanislav Stanislav Tsjertsjesov 31 augustus 2016 heden 25 7 8 10

Huidige selectie[bewerken]

De volgende spelers werden opgenomen in de selectie voor het WK voetbal 2018

Interlands en doelpunten tot en met de groepswedstrijd tegen Vlag van Kroatië Kroatië (2–2) op 7 juli 2018.

Rugnummer Naam Wedstrijden Doelpunten Club
Doel
1 Igor Akinfejev Aanvoerder 111 0 Vlag van Rusland CSKA Moskou
12 Andrej Loenjov 3 0 Vlag van Rusland Zenit Sint-Petersburg
20 Vladimir Gaboelov 10 0 Vlag van België Club Brugge
Verdediging
2 Mário Fernandes 10 1 Vlag van Rusland CSKA Moskou
3 Ilja Koetepov 12 0 Vlag van Rusland Spartak Moskou
4 Sergej Ignasjevitsj 127 8 Vlag van Rusland CSKA Moskou
5 Andrej Semjonov 6 0 Vlag van Rusland Achmat Grozny
13 Fjodor Koedrjasjov 23 0 Vlag van Rusland Roebin Kazan
14 Vladimir Granat 13 1 Vlag van Rusland Roebin Kazan
23 Igor Smolnikov 28 0 Vlag van Rusland Spartak Moskou
Middenveld
6 Denis Tsjerysjev 16 4 Vlag van Spanje Villarreal
7 Daler Koezjajev 11 0 Vlag van Rusland Zenit Sint-Petersburg
8 Joeri Gazinski 10 1 Vlag van Rusland FK Krasnodar
9 Alan Dzagojev 59 9 Vlag van Rusland CSKA Moskou
11 Roman Zobnin 17 0 Vlag van Rusland Spartak Moskou
15 Aleksej Mirantsjoek 19 4 Vlag van Rusland Lokomotiv Moskou
16 Anton Mirantsjoek 6 0 Vlag van Rusland Lokomotiv Moskou
17 Aleksandr Golovin 23 3 Vlag van Rusland CSKA Moskou
18 Joeri Zjirkov 87 2 Vlag van Rusland Zenit Sint-Petersburg
19 Aleksandr Samedov 53 7 Vlag van Rusland Spartak Moskou
21 Aleksandr Jerochin 19 0 Vlag van Rusland Zenit Sint-Petersburg
Aanval
10 Fjodor Smolov 37 12 Vlag van Rusland FK Krasnodar
22 Artjom Dzjoeba 28 14 Vlag van Rusland Arsenal Toela

FIFA-wereldranglijst[6][bewerken]

1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017
Straight Line Steady.svg 14 Green Arrow Up.svg 13 Green Arrow Up.svg 5 Red Arrow Down.svg 7 Red Arrow Down.svg 12 Red Arrow Down.svg 40 Green Arrow Up.svg 18 Red Arrow Down.svg 21 Straight Line Steady.svg 21 Red Arrow Down.svg 23 Red Arrow Down.svg 24 Red Arrow Down.svg 32 Red Arrow Down.svg 34 Green Arrow Up.svg 22 Red Arrow Down.svg 23 Green Arrow Up.svg 9 Red Arrow Down.svg 12 Red Arrow Down.svg 13 Green Arrow Up.svg 12 Green Arrow Up.svg 9 Red Arrow Down.svg 22 Red Arrow Down.svg 31 Green Arrow Up.svg 24 Red Arrow Down.svg 56 Red Arrow Down.svg 64

Bekende (ex-)spelers[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Lijst van spelers van het Russische voetbalelftal voor een overzicht van spelers met minimaal tien interlands achter hun naam

Igor Akinfejev
Dmitri Alenitsjev
Andrej Arsjavin

Vladimir Bystrov
Joeri Nikiforov
Viktor Onopko

Roman Pavljoetsjenko
Pavel Pogrebnjak

Oleg Salenko
Sergej Semak

Selecties[bewerken]

Wereldkampioenschap[bewerken]

Europees kampioenschap[bewerken]

Externe links[bewerken]

RFS · A-internationals · Bondscoaches · Selecties · Statistieken · Russisch vrouwenelftal · Rusland U21 · Rusland U20 · Rusland U19 · Rusland U18 · Rusland U17

1912 – 1914 · 1990 – 1999 · 2000 – 2009 · 2010 – 2019

OS 1912 · EK 1992** · WK 1994 · EK 1996 · WK 1998 · WK 2002 · EK 2004 · WK 2006 · EK 2008 · WK 2010 · EK 2012 · WK 2014 · EK 2016 · WK 2018

1912 · 1913 · 1914 · 1915–1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018

Albanië · Algerije · Andorra · Argentinië · Armenië · Azerbeidzjan · België · Bolivia · Brazilië · Bulgarije · Chili · Costa Rica · Cyprus · Denemarken · Duitsland · Egypte · Engeland · El Salvador · Estland · Faeröer · Finland · Frankrijk · Georgië · Ghana · Griekenland · Hongarije · Ierland · IJsland · Iran · Israël · Italië · Ivoorkust · Japan · Joegoslavië · Kameroen · Kazachstan · Kroatië · Letland · Liechtenstein · Litouwen · Luxemburg · Macedonië · Malta · Marokko · Mexico · Moldavië · Montenegro · Nederland · Nieuw-Zeeland · Noord-Ierland · Noorwegen · Oekraïne · Oostenrijk · Polen · Portugal · Qatar · Roemenië · San Marino · Saoedi-Arabië · Schotland · Servië · Slovenië · Slowakije · Spanje · Tsjechië · Tunesië · Turkije · Uruguay · Verenigde Arabische Emiraten · Verenigde Staten · Wales · Wit-Rusland · Zuid-Korea · Zweden · Zwitserland

Algerije (2014) · België (2014) · Engeland (2016) · Griekenland (2008) · Griekenland (2012) · Nederland (2008) · Polen (2012) · Saoedi-Arabië (2018) · Slowakije (2016) · Spanje (2008, groepsfase) · Spanje (2008, halve finale) · Tsjechië (2012) · Zuid-Korea (2014) · Zweden (2008)

** = Onder de naam Gemenebest van Onafhankelijke Staten