Saoedi-Arabisch voetbalelftal

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Saoedi-Arabië
Vlag van Saoedi-Arabië
Bijnaam Zonen van de Woestijn
Kledingsponsor Nike
FIFA-ranglijst 53 Gestegen 6 (september 2017)
Hoogste ranking 21e (juli 2004)
Laagste ranking 126e (december 2012)
Associatie Saoedi-Arabische Voetbalfederatie
Bondscoach Vlag van Nederland Bert van Marwijk
Stadion Koning Fahdstadion, Riyad
Meeste interlands Mohammed Al-Deayea (178)
Topscorer Majed Abdullah (71)
Wedstrijden
Eerste interland:
Vlag van Libanon Libanon 1–1 Saoedi-Arabië Vlag van Saoedi-Arabië (1938-1973)
(Beiroet, Libanon; 18 januari 1957)
Grootste overwinning:
Vlag van Oost-Timor Oost-Timor 0–10 Saoedi-Arabië Vlag van Saoedi-Arabië
(Dili, Oost-Timor; 17 november 2015)
Grootste nederlaag:
Vlag van Verenigde Arabische Republiek Ver. Ar. Rep. 13–0 Saoedi-Arabië Vlag van Saoedi-Arabië
(Casablanca, Marokko; 3 september 1961)
Wereldkampioenschap
Optredens 4 (eerste keer: 1994)
Beste resultaat Tweede ronde, 1994
Aziatisch kampioenschap
Optredens 8 (eerste keer: 1984)
Beste resultaat Winnaar (1984, 1988, 1996)
Confederations Cup
Optredens 4 (eerste keer: 1992)
Beste resultaat Tweede (1992)
Thuis
Uit
Portaal  Portaalicoon   Voetbal
Asian Cup 1984, match Saudi Arabia and China.jpg
Azië Cup – 1984 (tegen China)
Saudi Arabia national football team in 1984.jpg
Team – 1984
WM06 ASA-UKR Warm Up.jpg
WK 2006 – Warming Up

Het Saoedi-Arabisch voetbalelftal is een team van voetballers dat Saoedi-Arabië vertegenwoordigt bij internationale wedstrijden en competities, zoals de kwalificatiewedstrijden voor het wereldkampioenschap voetbal en de strijd om het Aziatisch kampioenschap voetbal.

Geschiedenis[bewerken]

1957-1992 Twee keer Aziatisch kampioen[bewerken]

In 1957 speelde Saoedi-Arabië zijn eerste internationale wedstrijd, het speelde met 1-1 gelijk tegen Libanon. Voor het Aziatisch kampioenschap van 1976 plaatste het land zich, maar het trok zich terug. Voor het WK van 1978 schreef het land zich voor de eerste keer in voor WK-kwalificatie wedstrijden, het won alleen de thuiswedstrijd van Syrië, maar de uitwedstrijd en beide wedstrijden tegen Iran gingen verloren. in de strijd om de tickets voor het WK van 1982 plaatsten de Arabieren zich voor de finale-poule, maar het speelde slechts één keer gelijk in zes wedstrijden. Dieptepunt was een 0-5 thuisnederlaag tegen Nieuw-Zeeland.

Saoed-Arabië plaatste zich voor zijn eerste toernooi, in 1984 nam het deel aan de Aziatische kampioenschap in Singapore. De Arabieren haalden de halve finale door gelijke spelen tegen Zuid-Korea en Qatar (twee keer 1-1) en 1-0 overwinningen op Syrië en Koeweit. In de halve finale tegen Iran leek Saoedi-Arabië opnieuw met een minimale zege de winst te behalen, maar tien minuten voor tijd scoorde Iran de gelijkmaker. Strafschoppen moesten de beslissing brengen, Iran miste één strafschop en Saoedi-Arabië haalde de finale. In de finale scoorde het land voor de eerste keer meer dan één doelpunt, het won met 2-0 van China door doelpunten van Shaye Al-Nafisah en Majed Abdullah.

Vier jaren later verdedigde Saoedi-Arabië zijn titel in Qatar. De eerste ronde van het toernooi werd overleefd door een 2-0 zege op Syrië, een 0-0 gelijkspel tegen Koeweit, 1-1 tegen Bahrein en een 1-0 overwinning op China. Majed Abdullah scoorde het enige doelpunt in de halve finale tegen Iran, waardor voor de tweede achtereenvolgende keer de finale werd gehaald. In de finale tegen Zuid-Korea werd niet gescoord, waarna Saoedi-Arabië met 4-3 de strafschoppen werd gewonnen, Fahad Al-Bishi schoot de beslissende strafschoppen. In zes wedstrijden scoorde de kampioen slechts vijf keer en had het maar één tegendoelpunt te incasseren. Beide prijzen werden behaald onder Braziliaanse bondscoaches, in 1984 won Mário Zagallo, in 1988 Carlos Alberto Parreira. In 1994 zou Brazilië wereldkampioen worden met Parreira als bondscoach en Zagallo als assistent.

Hoe succesvol het land was in Aziatische toernooien, hoe onfortuinlijk was het land in kwalificatie-groepen voor het WK. Voor het WK van 1986 was Saoedi-Arabië al in de eerste ronde uitgeschakeld, één doelpunt in twee wedstrijden tegen de Verenigde Arabische Emiraten was hiervoor beslissend. Voor het WK van 1990 werd wel de eerste ronde overleefd, na een zeldzame doelpuntrijke wedstrijd tegen Syrië (5-4) was een doelpuntloos gelijkspel in Damascus genoeg om de finale-poule te halen. De finale-poule bestond uit zes landen, die een toernooi speelde in Singapore. Het toernooi werd geen succes, het eindigde op de vijfde en voorlaatste plaats door in de laatste wedstrijd te winnen van Noord-Korea.

In 1992 moest de Aziatische titel opnieuw verdedigd worden, deze keer in Japan. De start was stroef met gelijke spelen tegen China en Qatar, maar door een 4-0 overwinning op Thailand werd de halve finale toch gehaald. Een 2-0 overwinning op de Verenigde Arabische Emiraten zorgde opnieuw voor een finale-plaats, maar in Hiroshima kwam een einde aan de Arabische zegereeks sinds 1984 door een 1-0 nederlaag tegen Japan. Nelson Roha was de verantwoordelijke coach, ondanks alle successen van de Arabieren werden twaalf bondscoaches in acht jaar versleten.

1992-2006 vier WK's op rij[bewerken]

Een nieuwe Braziliaanse coach Candelo moest Saoedi-Arabië de eerste WK-ticket bezorgen. In de eerste ronde was Koeweit de voornaamste tegenstander, in de laatste wedstrijd werd met een 2-0 overwinning op Koeweit de finale-ronde veilig gesteld. In een toernooi in Qatar waren de verschillen tussen de zes deelnemers bijzonder klein, na drie gelijke spelen en één overwinning stond Saoedi-Arabië samen met Japan bovenaan met één punt voorsprong op drie andere landen. Een 4-3 zege op Iran leverde uiteindelijk de WK-ticket op. De stoelendans rond de bondscoach bleef doorgaan, Candelo werd ontslagen en opgevolgd door Leo Beenhakker met Wim Jansen als assistent. Zonder één wedstrijd te spelen werd ook Beenhakker ontslagen, waarna uiteindelijk de Argentijn Jorge Solari het WK in de Verenigde Staten zou leiden. In de eerste wedstrijd tegen Nederland namen de Arabieren een 1-0 voorsprong door een doelpunt van Fuad Anwar Amin, in de tweede helft werd de voorsprong weggegeven en er werd met 2-1 verloren na een inschattingsfout van doelman Mohammed Al-Deayea. In de "Arabische derby" tegen Marokko boekten de "woestijnvossen" hun eerste overwinning en bleef de kans op de achtste finales bestaan. Tegen België kende de ploeg een vliegende start, in de vijfde minuut begon Saeed Al-Owairan een lange rush vanuit zijn eigen helft en slalomde succesvol door de Belgische verdediging. Het was het enige doelpunt van de wedstrijd en Saoedi-Arabië werd na Noord-Korea het tweede Aziatische land dat de eerste ronde overleefde. Later werd het doelpunt bekroond als het zesde doelpunt van de eeuw ooit gescoord op een WK[1]. In de achtste finale was Zweden met 3-1 te sterk.

In 1996 ontbrak Saoeed-Al Owairan in de selectie voor het Aziatisch Kampioenschap, hij werd gearresteerd vanwege het drinken van alcohol en het flirten met vrouwen tijdens de ramadan[2]. In het toernooi in de Verenigde Arabische Emiraten begon Saoedi-Arabië goed met een 6-0 zege op Thailand en een 1-0 overwinning op Irak. In de kwartfinales stond het land na 16 minuten met 2-0 achter tegen China, maar uiteindelijk werd met 4-3 gewonnen. Het waren meteen de laatste doelpunten van de Arabieren dit toernooi, zowel de halve finale als de finale moesten na strafschoppen beslist worden na een doelpuntloos gelijkspel. Iran, dat in de eerste ronde nog met 3-0 won werd in de halve finales verslagen na een 4-3 score in strafschoppen. In de finale waren de Verenigde Arabische Emiraten de tegenstander, voor 60.000 toeschouwers werd de strafschoppenserie met 3-1 gewonnen, Khalid Al-Muwallid zorgde voor de derde Aziatische titel. De Portugees Nelo Vingada was de coach, die volgens goed Arabisch gebruik voor een korte periode werkzaam was.

In een finale-poule voor kwalficatie voor het WK van 1998 had Saoedi-Arabië na vijf wedstrijden vier punten achterstand op Iran. Een 1-0 zege op Iran zorgde voor nieuwe hoop en na een nederlaag van Iran tegen Qatar was een zege op hetzelfde Qatar beslissend om opnieuw het WK te halen, Ibrahim Al-Shahrani zorgde voor het enige doelpunt. De Duitser Otto Pfister zorgde voor dit succes, maar werd ontslagen na zijn klacht over bemoeienissen van de koningklijke familie rond de nationale ploeg. Carlos Alberto Parreira werd aangesteld als zijn opvolger, maar hij werd nog tijdens het WK in Frankrijk ontslagen na nederlagen tegen Denemarken (1-0) en Frankrijk (4-0). Onder assistent Mohammed Al-Kharashy eindigde Saoedi-Arabië het toernooi met een 2-2 gelijkspel tegen Zuid-Afrika.

Het Aziatisch kampioenschap in 2000 werd gehouden in Libanon, de eerste wedstrijd werd met 4-1 verloren van Japan. Na een doelpuntloos gelijkspel tegen Qatar zorgde een 5-0 zege op Oezbekistan voor kwalificatie voor de kwartfinales. Koeweit was de tegenstander en door een "golden goal" van Nawaf Al-Temyat werd in de verlenging de halve finales gehaald. Een 2-1 zege op Zuid-Korea zorgde voor de vijfde achtereenvolgende finaleplaats, maar in de finale was wederom Japan te sterk.

Net als in 1998 was in 2002 Iran de voornaamste tegenstander voor een WK-ticket. Op de laatste speeldag had Soedi-Arabië één punt achterstand, maar terwijl Iran van Bahrein verloor won Saoedi-Arabië met 4-0 van Thailand en was de derde achtereenvolgende deelname aan een WK veilig gesteld. Het WK in Zuid-Korea en Japan kon niet slechter beginnen, Duitsland won met 8-0, Miroslav Klose scoorde drie doelpunten. Ook van Kameroen en Ierland werd verloren en Saoedi-Arabië eindigde het toernooi met nul doelpunten voor en twaalf doelpunten tegen.

Ook het Aziatisch kampioenschap van 2004 was een teleurstelling, tegen Turkmenistan werd met 2-2 gelijk gespeeld, maar nederlagen tegen Oezbekistan en Irak zorgde voor een voortijdige uitschakeling.

Kwalificatie voor het WK van 2006 verliep rimpelloos, Saoedi-Arabië won twee keer van Zuid-Korea en had negen punten voorsprong op nummer drie Oezbekistan. Op het WK in Duitsland liet Saudi-Arabië de winst glippen in zijn eerste wedstrijd van het toernooi tegen Tunesië, ver in blessuretijd werd de gelijkmaker van de Afrikanen gescoord: 2-2. Nederlagen tegen de Oekraïne (4-0) en Spanje (1-0) zorgden opnieuw voor een voortijdige uitschakeling. Na het WK namen doelman Mohammed Al-Deayea en spits Sami Al-Jaber afscheid van het nationaal team, zij waren op alle vier WK's actief en speelden respectievelijk 181 en 163 interlands.

2006 - heden, sof onder Rijkaard, opleving onder Van Marwijk[bewerken]

Nog één keer richtte Saoedi-Arabië zich op als een Aziatische grootmacht, op het Aziatisch kampioenschap van 2007 haalde het land voor de zesde keer de finale na een gelijkspel tegen Zuid-Korea en overwinningen op Indonesië (2-1), Bahrein (4-0), Oezbekistan (2-1) en Japan (3-2). In de finale in Djakarta wachtte de verrassende finalist Irak, een land dat verscheurd was door een burgeroorlog. Irak won de finale met 1-0 door een doelpunt van Younis Mahmoud en de hoogtijdagen van het Arabische voetbal waren voorbij. In 2011 en 2015 kwam Saoedi-Arabië niet verder dan de voorronde van het Aziatisch Kampioenschap.

Ook kwam er een einde aan een serie WK-deelnames, in de finale-ronde was er halverwege de cyclus een vierde plaats in de groep met slechts één overwinning en twee nederlagen tegen zowel Zuid- als Noord-Korea. Een overwinning in Teheran tegen aartsrivaal Iran gaf het land weer hoop en op de laatste speeldag stond Saoedi-Arabië gelijk met Noord-Korea, maar door een slechter doelsaldo moest er gewonnen worden. De wedstrijd eindigde echter in een doelpuntloos gelijkspel, maar dankzij een derde plaats was er nog een herkansing in de Play-Offs mogelijk. Na een doelpuntloos gelijkspel in Bahrein stond het in de return 1-1 na 90 minuten en stond Saoedi-Arabië op de rand van uitschakeling. In de blessuretijd scoorde Hamad Al-Montashari voor de Saoedi's, maar een doelpunt van de Bahreini in de laatste seconde zorgde voor totale deceptie.

Om het WK van 2014 wel te halen werd Frank Rijkaard aangesteld, iemand die zowel als speler als trainer de absolute top had gehaald. In de derde ronde had Rijkaard meteen problemen, in een groep met Australië, Oman en Thailand als tegenstanders hadden de Saoedi's voor de laatste speeldag maar één overwinning geboekt. Men moest nu winnen in de uitwedstrijd van het al geplaatste Australië om de finale-poule te bereiken. Een kwartier voor tijd stonden de Saoedi's met 1-2 voor, maar in het laatste kwartier stortte de ploeg in elkaar: 4-2. Oman plaatste zich nu voor de finale-poule en Rijkaard werd ontslagen.

Na één wedstrijd in de strijd om een ticket voor het WK van 2018 werd Bert van Marwijk, de voormalige coach van het Nederlands elftal. Kwalificatie voor de finale-poule leverde weinig problemen, de ploeg was daardoor ook automatisch geplaatst voor de Aziatische Spelen in 2019. Saoedi-Arabië wist zich voor het eerst sinds 2006 te kwalificeren voor het WK, het werd tweede in hun groep na Japan.

De stand:

Nr. Land GW W G V DV DT DS Ptn
1 Vlag van Japan Japan 10 6 2 2 17 7 +10 20
2 Vlag van Saoedi-Arabië Saoedi-Arabië 10 6 1 3 17 10 +7 19
3 Vlag van Australië Australië 10 5 4 1 16 11 +5 19
4 Vlag van Verenigde Arabische Emiraten V.A.E. 10 4 1 5 10 13 -3 13
5 Vlag van Irak Irak 10 3 2 5 11 12 −1 11
6 Vlag van Thailand Thailand 10 0 2 8 6 24 –18 2

Deelname aan internationale toernooien[bewerken]

WK voetbal / Confederations Cup[bewerken]

Wereldkampioenschap voetbal overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT Kwal Eindigde voor Eindigde achter
Vlag van Argentinië 1978 Niet gekwalificeerd Syrië Iran
Vlag van Spanje 1982 Niet gekwalificeerd Irak Qatar Bahrein Syrië Koeweit Nieuw-Zeeland Koeweit
Vlag van Mexico 1986 Niet gekwalificeerd - Verenigde Arabische Emiraten
Vlag van Italië 1990 Niet gekwalificeerd Syrië Noord-Jemen Noord-Korea Zuid-Korea Verenigde Arabische Emiraten Qatar China
Vlag van Verenigde Staten 1994 Achtste finale 4 2 0 2 5 6 (Kwal.) Koeweit Maleisië Macau Zuid-Korea Japan Irak Iran Noord-Korea België Marokko Nederland Zweden
Vlag van Frankrijk 1998 Groepsfase 3 0 1 2 2 7 (Kwal.) Maleisië Chinees Taipeh Bangladesh Iran China Qatar Koeweit Frankrijk Denemarken Zuid-Afrika
Vlag van Zuid-KoreaVlag van Japan 2002 Groepsfase 3 0 0 3 0 12 (Kwal.) Vietnam Bangladesh Mongolië Iran Bahrein Irak Thailand Duitsland Ierland Kameroen
Vlag van Duitsland 2006 Groepsfase 3 0 1 2 2 7 (Kwal.) Turkmenistan Indonesië Sri Lanka Zuid-Korea Oezbekistan Koeweit Spanje Oekraïne Tunesië
Vlag van Zuid-Afrika 2010 Niet gekwalificeerd Oezbekistan Singapore Libanon Iran Verenigde Arabische Emiraten Zuid-Korea Noord-Korea Bahrein
Vlag van Brazilië 2014 Niet gekwalificeerd Hongkong Thailand Australië Oman
Vlag van Rusland 2018 Gekwalificeerd - -
Koning Fahd Cup overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT
Vlag van Saoedi-Arabië 1992 Tweede 2 1 0 1 4 3
Vlag van Saoedi-Arabië 1995 Groepsfase 2 0 2 0 0 4
Confederations Cup overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT
Vlag van Saoedi-Arabië 1997 Groepsfase 3 1 0 2 1 8
Vlag van Mexico 1999 Vierde 5 1 1 3 8 16

Azië Cup[bewerken]

Aziatisch kampioenschap voetbal overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT Kwal Eindigde voor Eindigde achter
Vlag van Iran 1976 Teruggetrokken (na kwalificatie) Qatar Afghanistan Irak
Vlag van Koeweit 1980 Teruggetrokken - -
Vlag van Singapore 1984 Kampioen 6 3 3 0 7 3 (Kwal.) Verenigde Arabische Emiraten Sri Lanka Oman Nepal Koeweit Qatar Syrië Zuid-Korea Iran China -
Vlag van Qatar 1988 Kampioen 6 3 3 0 5 1 China Syrië Koeweit Bahrein Iran Zuid-Korea -
Vlag van Japan 1992 Tweede 5 2 2 1 8 3 China Qatar Thailand Verenigde Arabische Emiraten Japan
Vlag van Verenigde Arabische Emiraten 1996 Kampioen 6 3 2 1 11 6 (Kwal.) Kirgizië Jemen Irak Thailand China Iran (1/2 fin.) Verenigde Arabische Emiraten Iran (1e r.)
Vlag van Libanon 2000 Tweede 6 3 1 2 11 8 Qatar Oezbekistan Koeweit Zuid-Korea Japan(1e r.) Japan (fin.)
Vlag van China 2004 Groepsfase 6 4 1 1 12 6 (Kwal.) Indonesië Jemen Butan Oezbekistan Irak Turkmenistan
Vlag van IndonesiëVlag van MaleisiëVlag van Thailand
Vlag van Vietnam 2007
Tweede 6 4 1 1 12 6 (Kwal.) Jemen India Zuid-Korea Indonesië Bahrein Oezbekistan Japan (ER.) Japan (kw.) Irak
Vlag van Qatar 2011 Groepsfase 3 0 0 3 1 8 - Japan Jordanië Syrië
Vlag van Australië 2015 Groepsfase 3 1 0 2 5 5 (Kwal.) Irak China (kw.) Indonesië Noord-Korea China (ER.) Oezbekistan
Vlag van Verenigde Arabische Emiraten 2019 Gekwalificeerd (Kwal.) - -

Arab Nations Cup / Golf Cup of Nations[bewerken]

Golf Cup of Nations overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT
Vlag van Bahrein 1970 Derde 3 0 2 1 2 4
Vlag van Saoedi-Arabië 1972 Tweede 3 2 1 0 10 2
Vlag van Koeweit 1974 Tweede 4 3 0 1 9 6
Vlag van Qatar 1976 Vijfde 6 2 0 4 8 14
Vlag van Irak 1979 Derde 6 3 2 1 14 4
Vlag van Verenigde Arabische Emiraten 1982 Vierde 5 2 1 2 6 4
Vlag van Oman 1984 Derde 6 3 1 2 9 8
Vlag van Bahrein 1986 Derde 6 3 0 3 9 9
Vlag van Saoedi-Arabië 1988 Derde 6 2 3 1 5 4
Vlag van Koeweit 1990 Geen deelname
Vlag van Qatar 1992 Derde 5 3 0 2 6 4
Vlag van Verenigde Arabische Emiraten 1994 Kampioen 5 4 1 0 10 4
Vlag van Oman 1996 Derde 5 2 2 1 8 6
Vlag van Bahrein 1998 Tweede 5 3 2 0 5 2
Vlag van Saoedi-Arabië 2002 Kampioen 5 4 1 0 10 3
Vlag van Koeweit 2003 Kampioen 6 4 2 0 8 2
Vlag van Qatar 2004 Groepsfase 3 1 0 2 4 5
Vlag van Verenigde Arabische Emiraten 2007 Halve finale 4 2 1 1 4 3
Vlag van Oman 2009 Tweede 5 3 2 0 10 0
Vlag van Jemen 2010 Tweede 5 2 2 1 6 2
Vlag van Bahrein 2013 Groepsfase 3 1 0 2 2 3
Vlag van Saoedi-Arabië 2014 Tweede 5 3 1 1 9 5
Arab Nations Cup overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT
Vlag van Saoedi-Arabië 1985 Derde 4 2 1 1 7 3
Vlag van Jordanië 1988 Groepsfase 4 0 2 2 1 4
Vlag van Syrië 1992 Tweede 4 2 1 1 7 5
Vlag van Qatar 1998 Kampioen 4 4 0 0 12 3
Vlag van Koeweit 2002 Kampioen 6 5 1 0 11 3
Vlag van Saoedi-Arabië 2012 Vierde 4 1 1 2 6 5

West-Aziatisch kampioenschap[bewerken]

West-Aziatisch kampioenschap voetbal overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT
Vlag van Koeweit 2012 Groepsfase 3 1 1 1 1 1
Vlag van Qatar 2014 Groepsfase 2 0 1 1 1 4

Interlands[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Interlands Saoedi-Arabisch voetbalelftal 2010-2019 voor de meest actuele gespeelde en komende interlands van Saoedi-Arabië.

Huidige selectie[bewerken]

De volgende spelers werden opgeroepen voor de WK-kwalificatiewedstrijden tegen Vlag van Maleisië Maleisië en de Vlag van Verenigde Arabische Emiraten Verenigde Arabische Emiraten op 24 en 29 maart 2016.

Interlands en doelpunten bijgewerkt tot en met de WK-kwalificatiewedstrijd tegen de Vlag van Verenigde Arabische Emiraten Verenigde Arabische Emiraten (1–1) op 29 maart 2016.

Naam Wed. Dlpnt. Club
Doel
Yasser Al-Mosailem 21 0 Vlag van Saoedi-Arabië Al-Ahli
Khalid Sharhili 10 0 Vlag van Saoedi-Arabië Al-Hilal
Assaf Al-Qarni 8 0 Vlag van Saoedi-Arabië Ittihad
Verdediging
Osama Hawsawi Aanvoerder 114 6 Vlag van Saoedi-Arabië Al-Ahli
Hassan Muath Fatallah 56 3 Vlag van Saoedi-Arabië Al-Shabab
Abdullah Al-Zori 55 1 Vlag van Saoedi-Arabië Al-Hilal
Yasser Al-Shahrani 20 0 Vlag van Saoedi-Arabië Al-Hilal
Omar Hawsawi 17 1 Vlag van Saoedi-Arabië Al-Nassr
Motaz Hawsawi 6 0 Vlag van Saoedi-Arabië Al-Ahli
Yassin Hamza 5 1 Vlag van Saoedi-Arabië Ittihad FC
Mohammed Al-Breik 0 0 Vlag van Saoedi-Arabië Al-Hilal
Middenveld
Taisir Al-Jassim 108 15 Vlag van Saoedi-Arabië Al-Ahli
Yahya Al-Shehri 37 3 Vlag van Saoedi-Arabië Al-Nassr
Salman Al-Faraj 22 1 Vlag van Saoedi-Arabië Al-Hilal
Salem Al-Dawsari 21 2 Vlag van Saoedi-Arabië Al-Hilal
Abdulmalek Al-Khaibri 17 0 Vlag van Saoedi-Arabië Al-Shabab
Mustafa Al-Bassas 15 0 Vlag van Saoedi-Arabië Al-Ahli
Waleed Bakshween 13 0 Vlag van Saoedi-Arabië Al-Ahli
Salman Al-Moasher 8 0 Vlag van Saoedi-Arabië Al-Shabab
Housain Al-Mogahwi 7 0 Vlag van Saoedi-Arabië Al-Shabab
Abdulfattah Asiri 4 0 Vlag van Saoedi-Arabië Ittihad
Aanval
Naif Hazazi 50 14 Vlag van Saoedi-Arabië Al-Nassr
Fahad Al-Muwallad 31 7 Vlag van Saoedi-Arabië Ittihad FC
Mohammad Al-Sahlawi 25 22 Vlag van Saoedi-Arabië Al-Nassr
Abdurahman Al-Ghamdi 0 0 Vlag van Saoedi-Arabië Ittihad

Recent opgeroepen[bewerken]

De volgende spelers zijn het afgelopen jaar opgeroepen voor het elftal en zijn nog beschikbaar, maar zaten niet bij de laatste selectie of zijn afgevallen nadat ze geselecteerd zijn.

Naam Wed. Dlpnt. Huidige club Laatste oproep
Doelman
Mohammed Al-Owais 0 0 Vlag van Saoedi-Arabië Al-Shabab Vlag van Oost-Timor Oost-Timor, 17 november 2015
Abdullah Al-Awishir 0 0 Vlag van Saoedi-Arabië Al-Fateh Vlag van Palestina Palestina, 9 november 2015 (voorselectie)
Verdediging
Mohammed Al-Breik 0 0 Vlag van Saoedi-Arabië Al-Hilal Vlag van Palestina Palestina, 9 november 2015 (voorselectie)
Mohamed Al-Bishi 11 0 Vlag van Saoedi-Arabië Al-Nassr Vlag van Maleisië Maleisië, 8 september 2015
Khalid Al-Ghamdi 3 0 Vlag van Saoedi-Arabië Al-Nassr Vlag van Maleisië Maleisië, 8 september 2015
Bader Al-Nakhli 2 0 Vlag van Saoedi-Arabië Al-Fateh Vlag van Maleisië Maleisië, 8 september 2015
Mohammed Jahfali 0 0 Vlag van Saoedi-Arabië Al-Hilal Vlag van Maleisië Maleisië, 8 september 2015
Middenveld
Nawaf Al-Abed 31 3 Vlag van Saoedi-Arabië Al-Ahli Vlag van Oost-Timor Oost-Timor, 17 november 2015
Shaye Sharahili 4 0 Vlag van Saoedi-Arabië Al-Nassr Vlag van Oost-Timor Oost-Timor, 17 november 2015
Salem Al-Dawsari 21 2 Vlag van Saoedi-Arabië Al-Hilal Vlag van Verenigde Arabische Emiraten V.A.E., 8 oktober 2015
Awadh Khamis 1 0 Vlag van Saoedi-Arabië Al-Nassr Vlag van Verenigde Arabische Emiraten V.A.E., 8 oktober 2015
Abdulfattah Asiri 4 0 Vlag van Saoedi-Arabië Ittihad FC Vlag van Maleisië Maleisië, 8 september 2015
Abdulaziz Al-Jebreen 1 0 Vlag van Saoedi-Arabië Al-Nassr Vlag van Maleisië Maleisië, 8 september 2015
Aanval
Abdulrahman Al-Ghamdi 0 0 Vlag van Saoedi-Arabië Ittihad FC Vlag van Palestina Palestina, 9 november 2015 (voorselectie)
Mukhtar Fallatah 7 0 Vlag van Saoedi-Arabië Ittihad FC Vlag van Verenigde Arabische Emiraten V.A.E., 8 oktober 2015

FIFA-wereldranglijst[3][bewerken]

1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016
Straight Line Steady.svg 38 Green Arrow Up.svg 27 Red Arrow Down.svg 54 Green Arrow Up.svg 37 Green Arrow Up.svg 33 Green Arrow Up.svg 30 Red Arrow Down.svg 39 Green Arrow Up.svg 36 Green Arrow Up.svg 31 Red Arrow Down.svg 38 Green Arrow Up.svg 26 Red Arrow Down.svg 28 Red Arrow Down.svg 33 Red Arrow Down.svg 64 Green Arrow Up.svg 61 Green Arrow Up.svg 48 Red Arrow Down.svg 63 Red Arrow Down.svg 80 Red Arrow Down.svg 96 Red Arrow Down.svg 126 Green Arrow Up.svg 87 Red Arrow Down.svg 102 Green Arrow Up.svg 80 Green Arrow Up.svg 54

Bekende spelers[bewerken]

Sami Al-Jaber

Hamad Al-Montashari

Abdulaziz Khathran

SAFF · A-internationals · Selecties · Bondscoaches · Statistieken · Saoedi-Arabië U21 · Saoedi-Arabië U20 · Saoedi-Arabië U19 · Saoedi-Arabië U18 · Saoedi-Arabië U17

1950 – 1959 · 1960 – 1969 · 1970 – 1979 · 1980 – 1989 · 1990 – 1999 · 2000 – 2009 · 2010 – 2019

OS 1984 · WK 1994 · OS 1996 · WK 1998 · WK 2002 · WK 2006

1957 · 1958 · 1959 · 1960 · 1961 · 1962 · 1963 · 1964 · 1965 · 1966 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017

Afghanistan · Algerije · Angola · Argentinië · Australië · Azerbeidzjan · Bahrein · Bangladesh · België · Bhutan · Bolivia · Brazilië · Bulgarije · Cambodja · Canada · Chili · China · Colombia · Congo-Brazzaville · Congo-Kinshasa · Costa Rica · Cyprus · Denemarken · Duitsland · Egypte · Engeland · Estland · Finland · Frankrijk · Gabon · Gambia · Georgië · Ghana · Griekenland · Hongarije · Hongkong · Ierland · IJsland · India · Indonesië · Irak · Iran · Jamaica · Japan · Jemen · Jordanië · Kameroen · Kazachstan · Kirgizië · Koeweit · Laos · Libanon · Libië · Liechtenstein · Litouwen · Luxemburg · Macau · Macedonië · Maleisië · Mali · Marokko · Mauritanië · Mexico · Moldavië · Mongolië · Namibië · Nederland · Nepal · Nieuw-Zeeland · Nigeria · Noord-Korea · Noorwegen · Oeganda · Oekraïne · Oezbekistan · Oman · Oost-Timor · Palestina · Paraguay · Polen · Portugal · Qatar · Rusland · Schotland · Senegal · Singapore · Slovenië · Slowakije · Soedan · Spanje · Sri Lanka · Syrië · Tadzjikistan · Taiwan · Tanzania · Thailand · Togo · Trinidad en Tobago · Tsjechië · Tunesië · Turkije · Turkmenistan · Uruguay · Verenigde Arabische Emiraten · Verenigde Staten · Vietnam · Wales · Wit-Rusland · Zambia · Zimbabwe · Zuid-Afrika · Zuid-Jemen · Zuid-Korea · Zweden

Argentinië (1992) · Tunesië (2006) · Oekraïne (2006) · Spanje (2006)