Siemens-Martinoven

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Siemens-Martinoven uit 1895
Siemens-Martinoven

Een Siemens-Martinoven is een vlamoven om staal te bereiden uit ruwijzer volgens het Siemens-Martinproces.

Het Siemens-Martinproces is vernoemd naar de uitvinders Pierre-Émile Martin (1824-1915) en Carl Wilhelm Siemens (1823-1883). In 1865 werd het voor het eerst op industriële schaal toegepast.

De basis van dit proces is om de overtollige koolstof uit het ruwijzer te oxideren met behulp van een toeslag, bestaande uit schroot, ijzererts en kalksteen. Met behulp van regeneratieve warmtewisselaars wordt de temperatuur in de oven opgevoerd tot 1800°C. Als brandstof wordt generatorgas of stookolie gebruikt.

Het Siemens-Martinproces is ongeschikt voor fosforrijke metaalertsen. Sinds 1877 werd daartoe de Thomas-convertor gebruikt.

Om deze redenen werd in België het Siemens-Martinproces slechts sporadisch toegepast. In Nederland werd het proces bij Koninklijke Hoogovens te IJmuiden toegepast, en wel van 1939-1972. Het Siemens-Martinproces werd volledig vervangen door het oxystaalproces.