Symphonie de Paris (Lancen)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Symphonie de Paris
Parijs met Eiffeltoren
Parijs met Eiffeltoren
Componist Serge Lancen
Soort compositie Symfonie
Gecomponeerd voor harmonieorkest
Compositiedatum 1973
Première 27 februari 1975
Opgedragen aan Désiré Dondeyne
Duur ± 10 minuten
Portaal  Portaalicoon   Klassieke muziek

Symphonie de Paris is een compositie voor harmonieorkest (symfonisch blaasorkest) van de Parijzenaar Serge Lancen.

Geschiedenis[bewerken]

Serge Lancen kreeg in 1973 de opdracht voor het schrijven van deze symfonie door het Franse Ministerie voor Cultuur. De première van de compositie werd verzorgd door de Musique des Gardiens de la Paix onder leiding van Désiré Dondeyne op 27 februari 1973 in het Palais des Congrès in Parijs.

Muziek[bewerken]

Als Parijzenaar in hart en nieren heeft Lancen reeds verschillende composities gemaakt, die de sfeer van Parijs beschrijven. De compositie bestaat uit drie delen, die zonder overgang op elkaar moeten volgen.

De "Symphonie de Paris"[1] is een muzikale wandeling door de Frans hoofdstad Parijs.

Deel I[2][bewerken]

Een toerist is op weg naar Parijs. Naarmate hij de Franse hoofdstad nadert begint een zekere opgewondenheid zich van hem meester te maken. Een rustige, dichterlijke melodie, in 6/8 maat (thema 1) krijgt een steeds snellere uitvoering, totdat ze uitmondt in een walstempo.

De reiziger komt eerst langs de populaire wijken, waar de Java, een Franse gezelschapsdans uit het begin van de 19e eeuw, nog steeds populair is. Het is een ietwat "vierkante", logge dans in driekwartsmaat.

Bij de ontwikkeling van dit thema wordt er niet gewerkt met de klassieke harmoniesatie en één maat voor cijfer (8) in de partituur wordt het ritme even verbroken. Vervolgens komt de toerist bij de Grand Boulevards - cijfer (13) -, een wijk die bruist van de activiteit en waar het verkeer onafgebroken aan en af rijdt (thema 3).

Place de la Concorde
Champs Elysées

Uiteindelijk komt hij uit op de Place de la Concorde, die uitgeeft op de grandiose Champs Elysées (thema 4) cijfer (16).

De Seine in het midden van Parijs

Vermoeid door de lange wandeling en de steeds nieuwe indrukken zet de toerist zich op een van de poëtische charme uitstralende zitbanken langs de Seine, om een beetje weg te dromen. Dit gegeven kreeg muzikaal gestalte met een Valse Musette cijfer (19) (thema 5), een klein Parijs walsje, met een vrolijke lichte toets, die een heel ander karakter heeft dan de Weense wals.

Notre-Dame

Lopend langs de Seine bereikt de toerist de imposante kathedraal Notre-Dame, een gotisch meesterwerk, dat door het water wordt weerspiegeld, cijfer (32). Dit beeld wordt muzikaal weergegeven door een statig thema (thema 6) en een begeleiding die gebaseerd is op de kern van de eerste maten van de Valse Musette.

thema 6 begeleiding

Deel II[3][bewerken]

De reiziger is op de “Rive Gauche” (linkeroever) van de Seine beland en ontdekt er het "Latin Quartier". Hier krioelt het van de studenten, die de wijk een dynamisch en kleurrijk uiterlijk geven. Dit wordt beschreven met een heel licht thema (thema 7), dat aan cijfer (34) een melodische verbuiging ondergaat, vergelijkbaar met wat in de klassieke fuga's toegepast wordt.

thema 7 verbuiging

Aan cijfer (35) wordt het thema dan even uitgevoerd in canon, maar dit intellectuele spel wordt vlug vervangen bij cijfer (36) door een korte beschrijving van de lawaaierigheid van de keetschoppende studenten.

Tour Eiffel Wikimedia Commons.jpg

De linkeroever van de Seine in de Parijse wijk Saint-Germain-des-Prés is een ideale plaats om te gaan flaneren en de componist heeft immers gezegd, dat zijn voorkeur er naar uitgat. Daarom plaatste hij verschillende malen zijn muzikale handtekening in dit deel.

Vanaf cijfer (39), tot aan het einde van het tweede deel gaat de toerist alleen zijn gang. Hier werd er geen precisie betracht over de plaatsen waar hij voorbijkomt.

Deel III[4][bewerken]

Eiffeltoren

De wandeling eindigt aan de voet van de Eiffeltoren. Dit elegante, maar tevens indrukwekkende bouwwerk werd muzikaal uitgebeeld door de lopers in de maten 3-4 en 5-6.

Begeleid door een stijgende chromatische toonladder neemt de toerist de trap naar de top. Geleidelijk aan ziet hij de plaatsen terug, die hij eerder op de dag reeds heeft bezocht: aan cijfer (47) de Seine en twee maten verder de kathedraal Notre Dame en de avenues. Zo komen de verschillende thema's, soms in opstapeling, terug, in een slot dat even machtig klinkt als het beeld van de lichtstad vanaf de Eiffeltoren, een vreugde aan het unieke, totale overzicht over de hele stad.

Discografie[bewerken]

Het werk werd op langspeelplaat door het Orchestre d’Harmonie de la Police Nationale onder leiding van Pierre Bigot op het merk "Corelia" CC 584471 - Symphonie de Paris - Cap Kennedy in 1994. Verder werd het op cd opgenomen in de reeks Masterpieces for Band 19 - MP37436 door de muziekuitgeverij Molenaar's Muziekcentrale in Wormerveer.

Media[bewerken]

Orkestratie[bewerken]

Houtinstrumenten Koperinstrumenten Strijkinstrumenen Slagwerk (Percussie)
piccolo in c trompetten I+II+III contrabassen pauken
dwarsfluiten I+II hoorns I+II+III+IV xylofoon
hobos I+II trombones I+II+III grote trom, kleine trom
althobo bariton (vioolsleutel) crashbekkens, hangende bekkens
fagotten I+II eufonium tamboerijn, timbales
esklarinet tuba's I+II claves, triangel
klarinetten in bes I+II+III drumstel
altklarinet
basklarinet
altsaxofoons I+II
tenorsaxofoon
baritonsaxofoon

Externe link[bewerken]