Tapijttegel

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Een tapijttegel is een vervangbaar, vierkant stuk tapijt, dat gemakkelijk gelegd kan worden en bij beschadiging kan worden vervangen.

Tapijttegels hebben in vergelijking met kamerbreed tapijt voordelen:

  • Ze zijn eenvoudig vervangbaar.
  • Vervanging van alleen beschadigde tegels levert beperkt afval op.
  • Er kunnen patronen en clusters mee gemaakt worden.

Nadelen zijn:

  • Snel vuil worden, stofzuigen is soms niet afdoende om zand te verwijderen.
  • Het plaatsen van tapijttegels is arbeidsintensief, vooral omdat de tegels goed op elkaar moeten aansluiten.

Doorgaans worden tapijttegels met lijm op hun plaats gefixeerd, zodat de tegels bij het stofzuigen op hun plaats blijven liggen. Bij het leggen van tapijttegels voor een tijdelijke toepassing is dit niet het geval. Vloerbedekking voor projecten bestaat anno 2020 voor meer dan 80 procent uit tapijttegels. Ze zijn er in allerlei kleur en textuur.

Nederlandse vinding[bewerken | brontekst bewerken]

De tapijttegel is een Nederlandse vinding. Op rollen vilt tapijt van 150 cm gaf de fabriek van P. J. van Heugten uit Amersfoort in de jaren 1950 vijf jaar garantie. Bij slijtage voordien werd het vervangen. Nog goede stukken werden versneden in stukken van 50x50 cm en hergebruikt. Vanaf 1956 werd zo de vilt tapijttegel op de markt gebracht.[1]