The white man's burden

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Originele publicatie in 1899
Deze cartoon getiteld "de last van het blanke (?) ras" bekritiseert het gedicht scherp. Inlanders lijden onder de aanwezigheid van Uncle Sam, John Bull en Keizer Wilhelm. Als achterste een personifi- catie van Frankrijk. Uit Life Magazine, maart 1899.

The White Man's Burden (Nederlands: De last van de blanke) is een gedicht van de Engelse dichter en schrijver Rudyard Kipling. Het werd in 1899 gepubliceerd in McClure's Magazine en droeg de ondertitel The United States and the Philippine Islands. De Verenigde Staten waren destijds verwikkeld in de Filipijns-Amerikaanse Oorlog.

"Take up the White Man's burden—

Send forth the best ye breed—
Go bind your sons to exile
To serve your captives' need;
To wait in heavy harness,
On fluttered folk and wild—
Your new-caught, sullen peoples,
Half-devil and half-child."
The white mans burden (eerste octaaf), Rudyard Kipling

Het gedicht was oorspronkelijk bedoeld voor het diamanten regeringsjubileum van koningin Victoria, maar werd ingewisseld voor het gedicht Recessional, ook van Kipling.

Kipling paste de oorspronkelijke tekst van The White Man's Burden aan zodat het de Amerikaanse kolonisering in de Filipijnen weerspiegelde. Het gedicht bestaat uit zeven octaven en kent een regelmatig a-b-c-b-rijmschema.

Hoewel het gedicht een gemengde boodschap over het opkomende imperialisme van de VS bevat, lijkt het op het eerste gezicht een oproep tot het koloniseren van "minderbeschaafde" volkeren door de westerse mogendheden. Amerikaanse imperialisten gebruikten het gedicht "white man's burden" als een rechtvaardiging voor het veroveren van nieuwe gebieden. The white man's burden is tegenwoordig een eufemisme geworden voor racisme, kolonialisme en imperialisme.[1][2]


Wikisource Bronnen die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden op de pagina The White Man's burden op Wikisource