Waterontharder

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Versimpelde weergave van waterontharding, waarbij calciumionen vervangen worden door natriumionen via een ionenwisselaarhars

Een waterontharder is een stof of een apparaat of een proces welke de hardheid van water vermindert.

Ionenwisselaarhars in de vorm van bolletjes

Omdat de hardheid, in Nederland ook wel Duitse hardheid of dh (uitgedrukt in °D) genoemd, van water bepaald wordt door de in het water aanwezige calcium- en magnesiumionen, is een waterontharder een stof die die ionen chemisch aan zich bindt en doet neerslaan, of vervangt door een andere stof, bijvoorbeeld natrium, met als gevolg dat de hardheid van het water vermindert. Een voorbeeld van zo'n stof is ionenwisselaarhars. Water kan ook onthard worden met andere methoden.

Waterontharders zijn officieel ontstaan rond het jaar 1900. In deze tijd gebruikte men namelijk al de techniek van het uitwisselen van ionen. Deze wisseling zorgde voor het zuiveren van schadelijke en ongewenste stoffen in het water, waardoor het beter drinkbaar was. De techniek is beter geworden in de 20e eeuw, maar de techniek is hetzelfde gebleven. Inmiddels hebben waterontharders ook meer functies dan vroeger, zoals onder andere het zacht maken van water dat gebruikt kan worden voor het opwekken van groene stroom.

Voordelen[bewerken]

Hard water kan schadelijk zijn voor apparatuur voorzien van een verwarmingselement zoals een afwasmachine of wasmachine, omdat de calcium en magnesium uit het water neerslaat op het mechanisme en in het bijzonder op het verwarmingselement van de apparatuur en ook op de vaat. Waterontharders worden onder andere gebruikt om dit te voorkomen. De meeste moderne vaatwassers verbruiken zout om het water te ontharden.

Nadelen[bewerken]

Waterleidingbedrijven ontharden water bewust niet volledig. lood en koper zijn beter oplosbaar in zacht water. Dit kan een gezondheidsrisico vormen. Hard water dat met een ionenwisselaar zacht gemaakt is bevat na afloop natrium in plaats van calcium en magnesium. Dit water kan niet langdurig voor irrigatie gebruikt worden omdat de natriumconcentratie in de grond daardoor te hoog wordt. De hoeveelheid natrium is over het algemeen voor menselijke consumptie geen bezwaar. Zeep vormt samen met calcium en magnesium niet oplosbare zeepresten. Deze zijn daardoor makkelijk van de huid af te spoelen. Dit levert de zeepresten in afvoerputjes op. Zonder calcium en magnesium bindt zeep zich aan de huid en is moeilijker weg te spoelen.

Zie ook[bewerken]