Zweeds voetbalelftal

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Zweden
Vlag van Zweden
Bijnaam Blågult ("Blauw-geel")
Kledingsponsor Adidas
FIFA-ranglijst 23 Gedaald 4 (september 2017)
Hoogste ranking 2e (november 1994)
Laagste ranking 43e (januari 2010)
Associatie Svenska Fotbollförbundet
Bondscoach Vlag van Zweden Janne Andersson
Stadion Friends Arena, Solna
Meeste interlands Anders Svensson (148)
Topscorer Zlatan Ibrahimović (62)
Wedstrijden
Eerste interland:
Vlag van Zweden Zweden 11–3 Noorwegen Vlag van Noorwegen
(Göteborg, Zweden; 12 juli 1908)
Grootste overwinning:
Vlag van Zweden Zweden 12–0 Letland Vlag van Letland
(Stockholm, Zweden; 29 mei 1927)
Grootste nederlaag:
Vlag van Engeland Engeland (am.) 12–1 Zweden Vlag van Zweden
(Londen, Engeland; 20 oktober 1908)
Wereldkampioenschap
Optredens 11 (eerste keer: 1934)
Beste resultaat Tweede plaats (1958)
Europees kampioenschap
Optredens 6 (eerste keer: 1992)
Beste resultaat Halve finale (1992)
Thuis
Uit
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Het Zweeds voetbalelftal is een team van voetballers dat Zweden vertegenwoordigt in internationale wedstrijden en competities. Het behaalde goud op de Olympische Zomerspelen van 1948 in Londen.

Geschiedenis[bewerken]

Voor de Tweede Wereldoorlog[bewerken]

Zweden speelde zijn eerste internationale wedstrijd op 12 juli 1908 tegen Noorwegen: 11-3. In hetzelfde jaar debuteerde Zweden op de Olumpische Spelen en leed tegen Groot-Brittannië zijn grootste nederlaag in zijn historie: 12-1. Op de Olympische Spelen van 1912 en 1920 werd men steeds uitgeschakeld door Nederland. In 1924 haalde de ploeg via titelhouder België (8-1) en Egypte (5-0) de halve finale, waarna met 2-1 werd verloren van Zwitserland. Na een replay veroverde Zweden zijn eerste bronzen medaille in een voetbaltoernooi: Nederland werd met 3-1 verslagen.

In 1934 deed Zweden voor de eerste keer mee aan een WK-toernooi, men plaatste zich voor het eindtoernooi via zeges op Estland en Litouwen. In de eerste ronde speelde men tegen Argentinië in Bologna, finalist van het vorige WK. Twee keer werd er een achterstand goed gemaakt, waarna Kurt Kroon in de 70e minuut het winnende doelpunt maakte. In de kwartfinales leed men in Milaan een 2-1 nederlaag tegen Duitsland

Zweden kwalificeerde zich ook voor het WK in 1938. In een groep met Duitsland, Estland en Finland was een tweede plaats in de groep genoeg voor het halen van de eindronde ondanks een 5-0 nederlaag tegen Duitsland. In de eerste ronde lootte men tegen het "Wunderteam" van Oostenrijk, maar door de Duitse inname van het land ging deze wedstrijd niet door. In de kwartfinales was men veels te sterk voor Cuba: 8-0 met drie doelpunten van zowel Harry Andersson als Gustav Wetterström. In de halve finale tegen Hongarije in Parijs kwam Zweden al in de eerste minuut op voorsprong via Arne Nyberg, maar leed men uiteindelijk een zware nederlaag: 1-5. Ook de strijd om de derde en vierde plaats ging uiteindelijk verloren: Zweden nam tegen Brazilië een 2-0 voorsprong om uiteindelijk met 4-2 te verliezen.

1948–1958: Olympische titel en tweede op eigen WK[bewerken]

In 1948 bereikte Zweden de Olympische titel in Londen. Het haalde de finale via Oostenrijk (3-0), Zuid-Korea (12-0) en Denemarken (4-2). In de finale won Zweden met 3-1 van Joegoslavië dankzij doelpunten van Gunnar Gren, Stjepan Bobek en Gunnar Nordahl. Gren en Nordahl vormden samen met Nils Liedholm een gevreesd aanvalstrio, kortweg Gre-No-Li. Na de olympische Spelen vertrokken zij naar AC Milan. Omdat Zweden alleen amateurs selecteerde voor het nationale team, waren zij niet meer beschikbaar.

Met louter amateurs haalde Zweden het WK in 1950 via Ierland en Finland. In de eerste ronde won het met 3-2 van regerend wereldkampioen Italië, Hasse Jeppson scoorde twee doelpunten. Een gelijkspel tegen Parguay was genoeg om zich te plaatsen voor de finale-poule met Brazilië, Uruguay en Spanje als tegenstanders. De eerste wedstrijd was een enorme deceptie, voor 139.000 toeschouwers in het Maracaña Stadion won Brazilië met 7-1. Na een 3-2 nederlaag tegen Uruguay haalde Zweden de derde plaats door met 3-1 van Spanje te winnen. Topscorers van dit Zweedse team waren Karl-Erik Palmér en Stig Sundqvist met drie doelpunten.

In 1952 haalde het Zweedse team een derde plaats op de Olympische Spelen in Helsinki. In de halve finale was Zweden kansloos tegen Hongarije, bijgenaamd de Magische Magyaren (6-0). De strijd om het brons werd met 2-0 van Duitsland gewonnen door doelpunten van Ingvar Rydell en Gosta Lofgren. Voor het WK in 1954 werden alleen profs uit eigen land geselecteerd, het verloor twee keer van België en met vier punten achterstand moest Zweden thuis blijven.

WK 1958[bewerken]

Het WK in 1958 werd in eigen land georganiseerd, nu werden de buitenlandse spelers wel geselecteerd en konden Gunnar Gren, Gunnar Nordahl en Nils Liedholm eindelijk hun debuut op het hoogste podium maken. Zweden had weinig problemen de eerste ronde te overleven via overwinningen op Mexico (3-0) en Hongarije (2-1) en een gelijkspel tegen Wales. In de kwartfinale werd Olympisch kampioen de Sovjet Unie met 2-0 verslagen door doelpunten in de tweede helft van Kurt Hamrin en Agne Simonsson. De halve finale tegen regerend kampioen Duitsland werd een ware slijtage-slag, in een harde wedstrijd moesten de Duitsers met negen man verder door een rode kaart van Erich Juskowiak en een blessure van Fritz Walter. In de slotfase trokken de Zweden de wedstrijd naar zich toe door doelpunten van Gunnar Gren en Kurt Hamrin. In de finale tegen Brazilië nam Zweden een 1-0 voorsprong door een doelpunt van Nils Liedholm, maar de extra klasse van met name Garrincha en Pelé was het land te machtig: 2-5. Het was het beste resultaat van Zweden op een Wereldkampioenschap tot dusverre. Hamrin en Simonsson waren topscorers van dit team met vier doelpunten.

1958–1968: Geen internationale toernooien[bewerken]

WK 1962[bewerken]

Na dit succes waren de Italiaanse sterren op leeftijd en namen afscheid van het team, een nieuwe generatie stond niet op. Zweden schreef zich niet in voor het eerste EK. Voor het WK in 1962 speelde de ploeg tegen België en Zwitserland, het won beide wedstrijden van België en de thuiswedstrijd tegen Zwitserland leverde een ruime overwinning op: 4-0. De return werd in de slotfase verloren, het doelsaldo van de Zweden was beter, maar was niet doorslaggevend voor plaatsing. In een beslissingswedstrijd in West-Berlijn werd na rust een 0-1 voorsprong weggegeven: 2-1 voor Zwitserland.

EK 1964[bewerken]

Voor het EK in 1964 konden maar vier teams zich plaatsen voor de eindronde, via drie barrage-wedstrijden kon het toernooi gehaald worden. In de eerste ronde won Zweden van Noorwegen (0-2 uit, 1-1 thuis). In de tweede ronde leverde Zweden een knappe prestatie door te winnen van de finalist van het vorige EK, Joegoslavië. Na een doelpuntloos gelijkspel in Belgrado werd er in Malmö met 3-2 gewonnen, de later voor Feyenoord spelende Harry Bild scoorde het winnende doelpunt. In de beslissende ronde was de andere finalist van 1960, de Sovjet-Unie de tegenstander. Na een 1-1 gelijkspel in Solna werd de ploeg voor 99.000 toeschouwers uitgeschakeld in Moskou: 3-1.

WK 1966[bewerken]

In de voorronde van het WK in 1966 waren West-Duitsland en Cyprus de tegenstanders, de twee wedstrijden tegen de Duitsers waren beslissend. In West Berlijn scoorde Kurt Harmrin vlak voor tijd de gelijkmaker: 1-1. In de return nam Zweden een 1-0 voorsprong via Torbjörn Jonsson, maar Werner Krämer maakte vlak voor rust de gelijkmaker. In de tweede helft nam Duitsland de leiding via Uwe Seeler en Zweden kon zich niet meer kwalificeren, Duitsland zou later de finale van dat WK halen.

EK 1968[bewerken]

In de voorronde voor het EK in 1968 had Zweden een goede start door met 1-2 de uitwedstrijd van de nummer drie van het laatste WK te winnen, Portugal werd met 1-2 verslagen. De later voor Ajax voetballende Inge Danielsson scoorde beide doelpunten. Een thuisnederlaag tegen Bulgarije en een 3-1 nederlaag tegen Noorwegen maakte Zweden kansloos en met een ruime achterstand op Bulgarije (vijf punten) was de ploeg uitgeschakeld.

1968–1980: Drie WK's op een rij[bewerken]

WK 1970[bewerken]

In de voorronde van het WK in 1970 had Zweden een goede uitgangspositie door twee maal te winnen van Noorwegen, concurrent Frankrijk verloor thuis met 0-1 van de Noren. In de beslissende wedstrijd scoorde de bij Feyenoord spelende Ove Kindvall twee maal tegen de Fransen en plaatste Zweden zich voor de eerste keer sinds 1958 voor het WK. Kindvall zou later dat seizoen historie schrijven door het winnende doelpunt te scoren in de Europa Cup Finale van Feyenoord tegen Celtic. Op het WK voetbal in Mexico begon Zweden met een 1-0 nederlaag tegen Italië. In een wedstrijd die bol stond van overtredingen kwam Zweden niet verder dan een 1-1 gelijkspel tegen Israël. In de laatste groepswedstrijd tegen Uruguay moest men met twee goals verschil wonnen om de kwartfinales te halen. In Puebla scoorde Ove Grahn pas in de laatste minuut het winnende doelpunt en kon Zweden terug naar huis.

EK 1972[bewerken]

Voor het EK van 1972 was Zweden ingedeeld in een groep met Italië, Oostenrijk en Ierland. Met zes punten uit vier wedstrijden was Zweden nog kansrijk, maar de uitwedstrijden tegen Oostenrijk en Italië gingen verloren. Met vier punten achterstand op Italië en één op Oostenrijk eindigde Zweden op de derde plaats.

WK 1974[bewerken]

Voor de kwalificatie van het WK in 1974 was Zweden in een spannende strijd verwikkeld met Oostenrijk en Hongarije, de wedstrijden tegen Malta zouden beslissend zijn voor het doelsaldo. Voor de vijfde wedstrijd tegen Hongarije had de ploeg vijf punten uit vier wedstrijden. In een doelpuntrijke wedstrijd scoorde de later voor PSV spelende Ralf Edström de gelijkmaker: 3-3. Hongarije was nu uitgeschakeld en Zweden moest met twee doelpunten verschil winnen van Malta om Oostenrijk op doelsaldo voor te blijven. In Valletta kwam de ploeg niet verder dan een 1-2 overwinning en was een beslissingswedstrijd in Gelsenkirchen nodig tegen Oostenrijk. Zweden won met 2-1 door doelpunten van Larsson en Sandberg. Op het WK in West-Duitsland startte Zweden met twee doelpuntloze gelijke spelen tegen Bulgarije en Nederland. In de tweede helft tegen Uruguay sloeg Zweden toe: 3-0 en zonder tegendoelpunten haalde Zweden de tweede ronde. In de tweede ronde begon Zweden met een 1-0 nederlaag tegen Polen mede door een gestopte strafschop. In de wedstrijd tegen het gastland streed Zweden voor de laatste kans, een kwartier voor tijd was de stand nog 2-2, maar door doelpunten van de Duitse invallers Jürgen Grabowski en Uli Hoeneß trok Duitsland de wedstrijd naar zich toe. Zweden eindigde het WK met een 2-1 zege op Joegoslavië, Ralf Edström was topscorer van de ploeg met vier doelpunten.

EK 1976[bewerken]

Kwalificatie voor het EK in 1976 was al snel een verloren zaak, de eerste twee thuiswedstrijden ging allebei verloren, 0-2 tegen Noord-Ierland en 1-2 tegen Joegoslavië. De volgende drie wedstrijden werden gewonnen, maar na een 3-0 nederlaag tegen Joegoslavië was de ploeg definitief uitgeschakeld.

WK 1978[bewerken]

Zweden had rond 1976 een verouderde ploeg, maar had weinig problemen zich te plaatsen voor het WK in 1978, Zwitserland en Noorwegen boden weinig tegenstand. Tijdens de eerste wedstrijd op het WK in Argentinië tegen Brazilië vierde verdediger Björn Nordqvist een record, met 113 interlands was hij de speler met de meeste interlands aller tijden. Tegen Brazilië boekte de ploeg een verdienstelijk gelijkspel (1-1), maar na twee nederlagen tegen Oostenrijk en Spanje kon Zweden voortijdig naar huis.

EK 1980[bewerken]

Veel internationals namen afscheid van het team zoals Björn Nordqvist of waren op leeftijd zoals doelman Ronnie Hellström en Ralf Edström. Zweden begon de kwalificatie voor het EK in 1980 hoopvol met een 2-2 gelijkspel in Frankrijk, maar nederlagen tegen Tsjecho-Slowakije en een gelijkspel tegen Luxemburg zorgde voor een weinig succesvolle campagne. Het land eindigde als derde op ruime afstand van Tsjecho-Slowakije en Frankrijk.

1980–1990: Gemiste toernooien en een mislukt WK[bewerken]

WK 1982[bewerken]

In de voorronde van het WK was de ploeg snel in de problemen: twee gelijke spelen tegen Israël, een 3-0 nederlaag in Noord-Ierland en een thuisnederlaag tegen Schotland zorgde voor een valse start. Twee thuisoverwinningen tegen Noord-Ierland en Portugal zorgde voor een ommekeer, maar na de 2-0 nederlaag tegen Schotland was het over en sluiten. Schotland en Noord-Ierland plaatsten zich voor het WK met respectievelijk drie en één punt voorsprong op Zweden.

EK 1984[bewerken]

Voor de campagne van het EK in 1984 baarde Zweden opzien door twee keer van de kersverse wereldkampioen Italië te winnen: 2-0 in Göteborg, 3-0 in Napels met twee doelpunten de bij Benfica spelende Glenn Strömberg. Zweden streed met Tsjecho-Slowakije en Roemenië om één plaats in het EK, tegen de Tsjechen werden er drie punten behaald, maar beide wedstrijden tegen Roemenië gingen verloren. Zweden eindigde op de tweede plaats in de groep met één punt achterstand op de Roemenen. Dan Corneliusson van VfB Stuttgart was topscorer met vier doelpunten.

WK 1986[bewerken]

Zweden streed met Portugal om een WK-ticket achter het ongenaakbare West-Duitsland. De Zweden verloren de thuiswedstrijd met 0-1, de return leverde een 1-3-overwinning op (twee doelpunten van Robert Prytz van Glasgow Rangers). Op de voorlaatste speeldag had Zweden één verliespunt minder dan Portugal. Terwijl Portugal voor de eerste nederlaag van Duitsland zorgde in een kwalificatie-toernooi ooit verloor Zweden met 2-1 van Tsjecho-Slowakije. Zweden miste opnieuw op één punt kwalificatie voor een groot toernooi.

EK 1988[bewerken]

In de kwalificatie voor het EK in 1988 was Italië de naaste belager van de Zweden. Na een 1-0-zege op Italië (doelpunt van de later bij Ajax spelende Peter Larsson) had de ploeg twee punten voorsprong. Door puntverlies tegen Zwitserland (1-1 thuis) en tegen Portugal (0-1 uit) was de voorsprong weg en moest in Napels gewonnen worden. Wat vier jaar geleden lukte, lukte nu niet, Italië won met 2-1 dankzij twee doelpunten van Gianluca Vialli. Zweden plaatste zich opnieuw net niet voor een groot toernooi, terwijl een club als IFK Göteborg grote successen vierde in de Europa Cup en veel Zweedse spelers hun brood verdienden bij grote Europese clubs.

WK 1990[bewerken]

Zweden bereikte de eindronde van het WK in Italië, het speelde alleen twee keer doelpuntloos gelijk tegen Engeland en won alle andere wedstrijden. Kwalificatie werd afgedwongen door met 0-2 in Polen te winnen: Peter Larsson en Johnny Ekström scoorden de doelpunten. Op het WK ging het echter mis: drie keer werd er een 1-2 nederlaag geleden, de tegenstanders waren Brazilië, Schotland en Costa Rica. Enig lichtpuntje was de doorbraak van de 20-jarige Tomas Brolin, die met zijn spel een transfer naar AC Parma verdiende.

1990–1998: Halve finales op EK en WK[bewerken]

EK 1992[bewerken]

In 1992 plaatste Zweden zich voor de eerste keer voor een EK, het organiseerde het toernooi. Tegenstanders in de eerste ronde waren Engeland, Frankrijk en Denemarken. Doelpunten waren schaars, na vier wedstrijden was Zweden de enige ploeg die een wedstrijd won. Door een doelpunt van Brolin werd Denemarken met 1-0 verslagen. Tegen Engeland wankelde de ploeg, het nam een voorsprong dankzij David Platt. Zweden wist de wedstrijd te laten kantelen en dankzij doelpunten van Jan Eriksson en Tomas Brolin werd de wedstrijd met 2-1 gewonnen. De verwachtingen in de halve finale waren hoog gespannen, de tegenstander was wereld kampioen Duitsland, dat met veel geluk de eerste ronde overleefde. Al na elf minuten kwam Duitsland op voorsprong via een vrije trap van Thomas Häßler en liep de ploeg achter de feiten aan, al was de uitslag uiteindelijk draaglijk: 2-3.

WK 1994[bewerken]

Voor het WK in 1994 waren Frankrijk en Bulgarije de concurrenten om twee plaatsen. Na zes speeldagen won Zweden vijf keer, alleen de uitwedstrijd tegen Frankrijk werd verloren. In de beslissende wedstrijden (Frankrijk thuis, Bulgarije uit) scoorde Martin Dahlin steeds de gelijkmaker. Omdat Zweden tegen de mindere teams de minste fouten maakte won het de groep met één punt en twee punten voorsprong op respectievelijk Bulgarije en Frankrijk. Op het eindtoernooi begon Zweden met een gelijkspel tegen Kameroen, de tweede wedstrijd werd gespeeld in een indoorstadion, het Silverdome stadion met Rusland als tegenstander. In de tweede helft trok Zweden de wedstrijd naar zich toe, Martin Dahlin scoorde twee doelpunten. Na een gelijkspel tegen Brazilië plaatste het zich voor de play-offs, waar Saoedi- Arabië gedecideerd werd verslagen (3-1 met twee treffers van Kennet Andersson). In een afwachtende kwartfinale tegen Roemenië kwam de wedstrijd twaalf minuten voor tijd tot leven na een ingestudeerde vrije trap van Tomas Brolin. Twee minuten voor tijd scoorde Florin Răducioiu de gelijkmaker om in de verlenging Roemenië op voorsprong te zetten. Na een rode kaart van Stefan Schwarz leek de wedstrijd verloren, maar vijf minuten voor tijd scoorde Kennet Andersson de gelijkmaker. In de strafschoppenserie werd doelman Thomas Ravelli de grote held door strafschoppen van Dan Petrescu en Miodrag Belodedici te stoppen. In de halve finale tegen Brazilië werd met 1-0 verloren door een kopdoelpunt van Romário en met een 4-0 zege op Bulgarije werd de bronzen medaille gewonnen. Zweden scoorde met vijftien doelpunten en de meeste doelpunten van alle teams, Kennet Anderson en Martin Dahlin scoorden respectievelijk vijf en vier doelpunten, Tomas Brolin werd opgenomen in het beste team van het toernooi.

EK 1996[bewerken]

Na dit succes kwam de klad erin, Zweden wist zich niet te plaatsen voor het EK. Breekpunt was de gewonnen wedstrijd tegen Hongarije, waar Tomas Brolin zijn been brak en nooit meer zijn oude niveau zou halen. Het zou de laatste overwinning van de ploeg worden en de ploeg eindigde als derde met een ruime achterstand op Zwitserland en Turkije met respectievelijk acht en zes punten verschil.

WK 1998[bewerken]

Ook de eindronde van 1998 werd niet gehaald, Zweden moest beginnen aan een inhaalrace na nederlagen tegen Oostenrijk en Schotland. In de achtste speeldag viel de beslissing, in een harde wedstrijd waar twee Oostenrijkers en één Zweed uit het veld werden gestuurd verloor Zweden opnieuw met 1-0, Oostenrijk en Schotland plaatsten zich met respecievelijk vier en twee punten voorsprong.

1988–1998: Vijf eindrondes op een rij[bewerken]

EK 2000[bewerken]

De start van het kwalificatie-toernooi van het EK in 2000 begon slecht, Zweden kwam in de eerste wedstrijd tegen Engeland in de eerste minuut op achterstand door een vrije trap van Alan Shearer. Het zou het enige tegendoelpunt zijn van de Zweden in de hele kwalificatie. Nog voor rust kwam Zweden op een 2-1 voorsprong. Het won daarna alle wedstrijden, behalve een doelpuntloos gelijkspel in het Wembley Stadium. De voorsprong was negen punten op Engeland en Polen. Voor het toernooi had Henrik Larsson een ernstige blessure, hij werd wel geselecteerd, maar wat niet fit genoeg een hele wedstrijd te spelen. De start was niet best, men verloor van mede-organisator België met 2-1 en speelde doelpuntloos gelijk tegen Turkije. Zweden moest winnen van het al geplaatste Italië om zich te kwalificeren voor de kwartfinales. Larson stond in de basis en maakte de gelijkmaker, maar vlak voor tijd vonniste Alessandro del Piero de Zweden definitief en de ploeg kon naar huis.

WK 2002[bewerken]

Zweden streed met Turkije om een rechtstreekse plaats voor het WK in 2002. Op de negende speeldag moest Zweden op bezoek bij Turkije, het had een voorsprong van twee punten. Turkije stond drie minuten voor tijd met 1-0 voor door een doelpunt van Hakan Şükür, maar in de slotfase maakte Henrik Larsson de gelijkmaker, waarna Andreas Andersson het winnende doelpunt maakte. Zweden plaatste zich met respectievelijk vijf en negen punten voorsprong op Turkije en Slowakije. Bij de loting op het WK in 2002 was men ingedeeld in een zware groep met Engeland, Argentinië en Nigeria als tegenstanders. Na een 1-1 gelijkspel tegen Engeland won Zweden met 2-1 van Nigeria door twee doelpunten van Henrik Larsson. In de laatste wedstrijd had Zweden genoeg aan een gelijkspel om één van de favorieten vooraf Argentinië uit te schakelen: 1-1. In de achtste finale speelde men tegen Senegal, een ploeg die wereldkampioen Frankrijk uitschakelde. De wedstrijd eindigde in 1-1 door doelpunten van Larsson en Henri Camara. In de eerste verlenging schoot Anders Svensson eerst op de paal na een sterke individuele actie, maar vlak daarna scoorde Camara opnieuw na een snelle uitbraak. Het was de "Golden Goal" voor Senegal, de wedstrijd was meteen afgelopen en Zweden was uitgeschakeld.

EK 2004[bewerken]

Voor het EK 2004 had Zweden weinig moeite zich te plaatsen, alleen op de laatste speeldag werd verloren van Letland, toen kwalificatie al zeker was. Op de eindronde begon Zweden stormachtig, een 5-0 overwinning op Bulgarije. In de tweede wedstrijd dreigde de ploeg te verliezen van Italië, totdat Zlatan Ibrahimović de gelijkmaker scoorde met een sterke voetbeweging. De toen nog bij Ajax spelende speler zou mede door deze actie getransfereerd worden door Juventus. Denemarken en Zweden wisten vooraf dat een 2-2 gelijkspel genoeg zou zijn voor de kwartfinales ten koste van Italië. Mattias Jonson scoorde in de 89e minuut de 2-2 namens Zweden, waarna beide landen de bal rustig rond lieten spelen. In de kwartfinales speelde Zweden tegen Nederland, het was een afwachtende wedstrijd, waar pas in de verlengingen grote kansen ontstonden. Zweden leek in het voordeel bij de strafschoppen, omdat Nederland bij vier eerdere toernooien de strafschoppenserie verloor. Na eerdere missers van Zlatan Ibrahimović en Philip Cocu namens Nederland moesten de strafschoppen om en om genomen worden: Edwin van der Sar stopte de strafschop van Olof Mellberg namens Nederland, waarna een nog jonge Arjen Robben de beslissende strafschop inschoot.

WK 2006[bewerken]

Ook voor het WK in 2006 had Zweden weinig moeite zich te plaatsen: het eindigde weliswaar op de tweede plaats achter Kroatië door twee nederlagen, maar alle overige acht wedstrijden werden allemaal gewonnen. Het WK begon met een doelpuntloos gelijkspel tegen het debuterende Trinidad en Tobago en de wedstrijd tegen Paraguay werd in de slotfase gewonnen (1-0 door een doelpunt van Fredrik Ljungberg). Een gelijkspel tegen Engeland was genoeg voor kwalificatie, Marcus Allbäck scoorde het 2000e doelpunt in de geschiedenis van het WK. In de achtste finales tegen Duitsland stond Zweden al na twaalf minuten met 2-0 achter door twee doelpunten van Lukas Podolski. In de tweede helft kon Larsson de Zweden nog terug brengen in de wedstrijd, maar hij miste een strafschop.

EK 2008[bewerken]

Voor het EK 2008 streed Zweden met Spanje, Denemarken en Noord-Ierland om twee plaatsen, men begon sterk met een 2-0 overwinning op Spanje met doelpunten van ex-SC Heerenveen-speler Marcus Allbäck en ex-Feyenoordspeler Johan Elmander. Meest bizarre wedstrijd uit de kwalificatie was de uitwedstrijd tegen Denemarken, eerst verspilde Zweden een 0-3 voorsprong en bij een 3-3 stand stormde een Deense supporter het veld op om de scheidsrechter aan te vallen. De wedstrijd werd gestaakt en de eindstand op 0-3 voor Zweden bepaald. Zweden verspilde punten tegen Noord-Ierland (2-1 in Belfast, 1-1 in Sollna), verloor ruim van Spanje (3-0), maar omdat Zweden geen fouten maakte tegen de kleine landen, eindigde het toch op een tweede plaats voor Spanje en zes punten voorsprong op Denemarken en Noord-Ierland. Op de eindronde begon Zweden met een 2-0 overwinning op regerend Europees kampioen Griekenland en verloor in de laatste minuut van Spanje (2-1), Zlatan Ibrahimović scoorde in beide wedstrijden een doelpunt. Men had genoeg aan een gelijkspel om de kwartfinales te halen, maar het door Guus Hiddink gecoachte Rusland won met 2-0.

2010–2016: Geen successen ondanks Ibrahimović[bewerken]

WK 2010[bewerken]

Kwalificatie voor een vierde WK op rij kwam behoorlijk op de tocht te staan, in de eerste vijf wedstrijden scoorde Zweden alleen tegen Hongarije (2-1 zege), drie keer werd er doelpuntloos gelijk gespeeld (twee keer tegen Portugal, uit tegen Albanië) en met 0-1 thuis van Denemarken verloren. In de overige vijf wedstrijden werd vier gewonnen, behalve de meest cruciale: opnieuw 1-0 verlies tegen Denemarken. Zweden eindigde met een achterstand van drie punten en één punt op respectievelijk Denemarken en Portugal.

EK 2012[bewerken]

Voor kwalificatie voor het EK in 2012 was de nummer twee van het laatste WK, Nederland de belangrijkste tegenstrever. Zweden verloor in Amsterdam ruim met 4-1 en omdat er ook werd verloren van Hongarije en Nederland alle wedstrijden won was de eerste positie uit zicht. Bij een overwinning zou Zweden de beste nummer twee van alle groepen worden en een 1-2 achterstand werd binnen twee minuten omgezet: 3-2, het winnende doelpunt werd gescoord door PSV'er Ola Toivonen. Op de eindronde zette Zlatan Ibrahimović tegen de Oekraīne Zweden op een 0-1 voorsprong, maar twee doelpunten van veteraan Andrij Sjevtsjenko zorgde voor een 2-1 nederlaag. Ook tegen Engeladn kon de ploeg geen voorsprong niet vasthouden (2-3 nederlaag) en was men al na twee wedstrijden uitgeschakeld. Zweden eindigde het toernooi op waardige wijze met een 2-0 overwinning op Frankrijk, het doelpunt van Zalatan Ibrahimović werd gekozen tot doelpunt van het toernooi.

WK 2014[bewerken]

Zlatan Ibrahimović baarde opzien in een vriendschappelijke wedstrijd tegen Engeland, hij scoorde vier keer, vooral het laatste doelpunt was een onmogelijke volley. Vlak daarvoor maakte Zweden indruk in een kwalificatie-wedstrijd tegen Duitsland door een 4-0 achterstand weg te werken: 4-4. Achter Duitsland streed Zweden met Oostenrijk om de tweede plaats in de groep. Op de voorlaatste speeldag stelde Zlatan Ibrahimović de tweede plaats veilig door vlak voor tijd het winnende doelpunt te scoren tegen Oostenrijk; 2-1. Zweden - Duitsland was ook nu weer een doelpuntrijke wedstrijd: 3-5. In de play offs was Portugal de tegenstander, de historie van het duel was merkwaardig, zowel Zweden als Portugal hadden nog nooit gewonnen in eigen huis, Het duel stond vooral in het teken van de strijd tussen Zlatan en Christiano Ronaldo. Christiano Ronaldo zorgde voor het enige doelpunt in Lissabon. In de return scoorde Zalatan twee maal, maar Christiano Ronaldo zorgde voor drie treffers. Anders Svensson sloot na deze teleurstelling zijn interlandcarriére af, hij was recordinternational met 148 interlands.

EK 2016[bewerken]

Voor de kwalificatie van het EK in 2016 streed Zweden samen met Rusland en Oostenrijk om twee rechtstreekse tickets en een play-off plaats. Tegen beide tegenstanders werd met 1-1 gelijk gespeeld. In september 2016 werden echter twee nederlagen geleden: 1-0 uit tegen Rusland en 1-4 thuis tegen Oostenrijk. Zweden bleef steken op een derde plaats en moest play-offwedstrijden spelen tegen Denemarken. Met een 2-1 overwinning in eigen huis werd kwalificatie veiliggesteld na een 2-2 gelijkspel in Kopenhagen, Ibrahimović redde Zweden andermaal met drie van de vier treffers. Het EK liep uit op een teleurstelling: 1-1 tegen Ierland en 1-0 nederlagen tegen zowel Italië als België. Na het EK nam Ibrahimović afscheid als international.

2016 tot heden[bewerken]

Onder de nieuwe bondscoach Janne Andersson begon Zweden de kwalificatie voor het WK van 2018 matig met een gelukkig gelijkspel tegen Nederland en een 2-1 nederlaag tegen Frankrijk. In juni kwam het gelijk in punten met Frankrijk door een 2-1 zege door een afstandsschot van Ola Toivonen in de laatste minuut na een fout van de Franse doelman Hugo Lloris. Door een 3-2 nederlaag tegen Bulgarije werd de koppositie verspeeld, Zweden staat met nog twee wedstrijden te spelen tweede met één punt achterstand op Frankrijk en drie punten voorsprong en een veel beter doelsaldo dan Nederland. In de laatste wedstrijd staat de uitwedstrijd tegen Nederland op het programma.

De stand:

Pos. Land GW W G V DV DT DS Ptn
1 Vlag van Frankrijk Frankrijk 8 5 2 1 15 5 +10 17
2 Vlag van Zweden Zweden 8 5 1 2 18 7 +11 16
3 Vlag van Nederland Nederland 8 4 1 3 16 11 +5 13
4 Vlag van Bulgarije Bulgarije 8 4 0 4 13 17 –4 12
5 Vlag van Luxemburg Luxemburg 8 1 2 5 7 17 –10 5
6 Vlag van Wit-Rusland Wit-Rusland 8 1 2 5 4 16 –12 5

Het resterende programma is:


7 oktober 2017
18:00
Zweden Vlag van Zweden Vlag van Luxemburg Luxemburg Friends Arena, Vlag van Zweden Solna
Toeschouwers: nnb
Scheidsrechter: Vlag van Turkije Hüseyin Göçek

10 oktober 2017
20:45
Nederland Vlag van Nederland Vlag van Zweden Zweden Amsterdam ArenA, Vlag van Nederland Amsterdam
Toeschouwers: nnb
Scheidsrechter: Vlag van Rusland Sergej Karasjov

Prestaties op eindrondes[bewerken]

WK-historie[bewerken]

Wereldkampioenschap voetbal overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT Kwal Tegenstanders
Vlag van Uruguay 1930 Niet deelgenomen
Vlag van Italië (1861-1946) 1934 Kwartfinale 2 1 0 1 4 4 (Kwal.) Argentinië, Litouwen, Estland, Duitsland
Vlag van Frankrijk 1938 Vierde plaats 3 1 0 2 11 9 (Kwal.) Estland, Finland, Cuba, Duitsland, Hongarije, Brazilië
Vlag van Brazilië 1950 Derde plaats 5 2 1 2 11 15 (Kwal.) Ierland, Finland, Italië, Paraguay, Spanje, Uruguay, Brazilië
Vlag van Zwitserland 1954 Niet gekwalificeerd Finland, België
Vlag van Zweden 1958 Tweede plaats 6 4 1 1 12 7 Wales, Hongarije, Mexico, Sovjet-Unie, West-Duitsland, Brazilië
Vlag van Chili 1962 Niet gekwalificeerd België, Zwitserland
Vlag van Engeland 1966 Niet gekwalificeerd Cyprus, West-Duitsland
Vlag van Mexico 1970 Groepsfase 3 1 1 1 2 2 (Kwal.) Frankrijk, Noorwegen, Israël, Italië, Uruguay
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland 1974 Tweede ronde 6 2 2 2 7 6 (Kwal.) Oostenrijk, Hongarije, Malta, Bulgarije, Uruguay, Joegoslavië, Nederland, West-Duitsland, Polen
Vlag van Argentinië 1978 Groepsfase 3 0 1 2 1 3 (Kwal.) Noorwegen, Zwitserland, Oostenrijk, Brazilië, Spanje
Vlag van Spanje 1982 Niet gekwalificeerd Portugal, Israël, Schotland, Noord-Ierland
Vlag van Mexico 1986 Niet gekwalificeerd Tsjecho-Slowakije, Malta, West-Duitsland, Portugal
Vlag van Italië 1990 Groepsfase 4 0 0 3 3 6 (Kwal.) Engeland, Polen, Albanië, Brazilië, Costa Rica, Schotland
Vlag van Verenigde Staten 1994 Derde 7 3 3 1 15 8 (Kwal.) Bulgarije, Frankrijk, Oostenrijk, Finland, Israël, Rusland, Kameroen, Saoedi-Arabië, Roemenië, Bulgarije, Brazilië (2 keer)
Vlag van Frankrijk 1998 Niet gekwalificeerd Letland, Estland, Wit-Rusland, Oostenrijk, Schotland
Vlag van Zuid-KoreaVlag van Japan 2002 Achtste finale 4 1 2 1 5 5 (Kwal.) Turkije, Slowakije, Macedonië, Moldavië, Azerbeidzjan, Engeland, Argentinië, Nigeria, Senegal
Vlag van Duitsland 2006 Achtste finale 4 1 2 1 3 4 (Kwal.) Bulgarije, Hongarije, IJsland, Malta, Paraguay, Trinidad & Tobago, Kroatië, Engeland, Duitsland
Vlag van Zuid-Afrika 2010 Niet gekwalificeerd Hongarije, Albanië, Malta, Denemarken, Portugal
Vlag van Brazilië 2014 Niet gekwalificeerd Oostenrijk, Ierland, Kazachstan, Faeröer, Duitsland, Portugal
Vlag van Rusland 2018 Kwalificatie bezig
Totaal 11/20 46 16 13 17 74 69

EK-historie[bewerken]

Europees kampioenschap voetbal overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT Kwal Tegenstanders
Vlag van Spanje (1945-1977) 1964 Niet gekwalificeerd Noorwegen, Joegoslavië, Sovjet-Unie
Vlag van Italië 1968 Niet gekwalificeerd Noorwegen, Bulgarije, Portugal
Vlag van België 1972 Niet gekwalificeerd Ierland, Italië, Oostenrijk
Vlag van Joegoslavië 1976 Niet gekwalificeerd Noorwegen, Joegoslavië, Noord-Ierland
Vlag van Italië 1980 Niet gekwalificeerd Luxemburg, Tsjecho-Slowakije, Frankrijk
Vlag van Frankrijk 1984 Niet gekwalificeerd Tsjecho-Slowakije, Italië, Cyprus, Roemenië
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland 1988 Niet gekwalificeerd Portugal, Zwitserland, Malta, Italië
Vlag van Zweden 1992 Halve finale 4 2 1 1 6 5 Denemarken, Frankrijk, Engeland, Duitsland
Vlag van Engeland 1996 Niet gekwalificeerd Hongarije, IJsland, Zwitserland, Turkije
Vlag van BelgiëVlag van Nederland 2000 Groepsfase 3 0 1 2 2 4 (Kwal.) Engeland, Polen, Bulgarije, Luxemburg, Italië, Turkije, België
Vlag van Portugal 2004 Kwartfinale 4 1 3 0 8 3 (Kwal.) Letland, Polen, Hongarije, San Marino, Denemarken, Italië, Bulgarije, Nederland
Vlag van OostenrijkVlag van Zwitserland 2008 Groepsfase 3 1 0 2 3 4 (Kwal.) Noord-Ierland, Denemarken, Letland, IJsland, Liechtenstein, Griekenland, Spanje, Rusland
Vlag van OekraïneVlag van Polen 2012 Groepsfase 3 1 0 2 5 5 (Kwal.) Hongarije, Moldavië, San Marino, Nederland, Engeland, Frankrijk, Oekraïne
Vlag van Frankrijk 2016 Groepsfase 3 0 1 2 1 3 (Kwal.) Montenegro, Liechtenstein, Moldavië, Denemarken, Oostenrijk, Rusland, Italië, België, Ierland
Totaal 6/15 20 5 6 9 25 24

Interlands[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Interlands Zweeds voetbalelftal 2010-2019 voor de meest actuele gespeelde en komende interlands van Zweden.

FIFA-wereldranglijst[1][bewerken]

1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015
Straight Line Steady.svg 9 Green Arrow Up.svg 3 Red Arrow Down.svg 13 Red Arrow Down.svg 17 Red Arrow Down.svg 18 Straight Line Steady.svg 18 Green Arrow Up.svg 16 Red Arrow Down.svg 23 Green Arrow Up.svg 16 Red Arrow Down.svg 25 Green Arrow Up.svg 19 Green Arrow Up.svg 13 Red Arrow Down.svg 14 Straight Line Steady.svg 14 Red Arrow Down.svg 24 Red Arrow Down.svg 32 Red Arrow Down.svg 42 Green Arrow Up.svg 33 Green Arrow Up.svg 18 Red Arrow Down.svg 20 Red Arrow Down.svg 27 Red Arrow Down.svg 44 Green Arrow Up.svg 35

Spelersrecords[bewerken]

Meeste interlands[bewerken]

Anders Svensson speelde de meeste interlands
Naam Carrière Interlands Doelpunten
1 Anders Svensson 1999–2013 148 21
2 Thomas Ravelli 1981–1997 143 0
3 Andreas Isaksson 2002–2016 133 0
4 Kim Källström 2001–2016 131 16
5 Olof Mellberg 2000–2012 117 8
6 Roland Nilsson 1986–2000 116 1
7 Zlatan Ibrahimović 2001–2016 116 62
8 Björn Nordqvist 1963–1978 115 0
9 Niclas Alexandersson 1993–2008 109 7
10 Henrik Larsson 1993–2009 106 37

██ Nog actief

Laatst bijgewerkt: 7 februari 2017

Meeste doelpunten[bewerken]

Zlatan Ibrahimović maakte voor Zweden de meeste doelpunten
Rang Naam Carrière Doelpunten Interlands Doelpunt/Interland
1 Zlatan Ibrahimović 2001–2016 62 116 0,53
2 Sven Rydell 1923–1932 49 43 1,14
3 Gunnar Nordahl 1942–1948 43 33 1,30
4 Henrik Larsson 1993–2009 37 106 0,35
5 Gunnar Gren 1940–1958 32 57 0,56
6 Kennet Andersson 1990–2000 31 83 0,37
7 Marcus Allbäck 1999–2008 30 74 0,41
8 Martin Dahlin 1991–1997 29 60 0,48
9 Tomas Brolin 1990–1995 27 47 0,57
Agne Simonsson 1957–1967 27 51 0,53

██ Nog actief

Laatst bijgewerkt: 7 februari 2017

Huidige selectie[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie ook Zweden op het Europees kampioenschap voetbal 2016

De volgende spelers maken deel uit van de selectie voor de WK-kwalificatiewedstrijd tegen Vlag van Nederland Nederland op 6 september 2016.

Interlands en doelpunten bijgewerkt tot en met de groepswedstrijd op het EK 2016 tegen Vlag van België België (0–1) op 22 juni 2016.

Naam Wed. Dlpt. Club
Doel
Robin Olsen 4 0 Vlag van Denemarken Kopenhagen
Karl-Johan Johnsson 3 0 Vlag van Frankrijk EA Guingamp
Patrik Carlgren 1 0 Vlag van Zweden AIK
Verdediging
Andreas Granqvist 55 3 Vlag van Rusland Krasnodar
Mikael Lustig 53 3 Vlag van Schotland Celtic
Oscar Wendt 25 0 Vlag van Duitsland Borussia M'gladbach
Pontus Jansson 8 0 Vlag van Engeland Leeds United
Victor Lindelöf 6 0 Vlag van Portugal Benfica
Ludwig Augustinsson 4 0 Vlag van Denemarken Kopenhagen
Emil Krafth 4 0 Vlag van Italië Bologna
Filip Helander 0 0 Vlag van Italië Hellas Verona
Middenveld
Jimmy Durmaz 34 2 Vlag van Frankrijk Toulouse
Emil Forsberg 20 2 Vlag van Duitsland RB Leipzig
Oscar Lewicki 12 0 Vlag van Zweden Malmö FF
Oscar Hiljemark 10 1 Vlag van Italië Palermo
Viktor Claesson 6 1 Vlag van Zweden IF Elfsborg
Marcus Rohdén 6 1 Vlag van Italië Crotone
Niklas Hult 4 0 Vlag van Griekenland Panathinaikos
Alexander Fransson 2 0 Vlag van Zwitserland FC Basel
Aanval
Marcus Berg 41 10 Vlag van Griekenland Panathinaikos
John Guidetti 12 1 Vlag van Spanje Celta de Vigo
Isaac Kiese Thelin 8 0 Vlag van Frankrijk Bordeaux
Emir Kujović 4 1 Vlag van België KAA Gent
Sam Larsson 0 0 Vlag van Nederland sc Heerenveen

Bekende spelers[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Lijst van spelers van het Zweedse voetbalelftal voor een lijst van spelers met minimaal dertig interlands achter hun naam

Marcus Allbäck
Kennedy Bakırcıoğlu
Marcus Berg
Erik Edman
Johan Elmander

Ola Toivonen
Magnus Hedman
Zlatan Ibrahimović
Kim Källström
Henrik Larsson

Tobias Linderoth
Fredrik Ljungberg
Teddy Lucic
Johan Mjällby
Olof Mellberg

Alexander Östlund
Markus Rosenberg
Anders Svensson
Christian Wilhelmsson
Emir Bajrami

Statistieken[bewerken]

  • Bijgewerkt tot en met de vriendschappelijke wedstrijd tegen Vlag van Hongarije Hongarije (0–2) op 15 november 2016.

Van jaar tot jaar[bewerken]

Jaar Wedstrijden Doelpunten Punten
Duels Winst Gelijk Verlies Goal Voor Goal Tegen Saldo
1908 6 1 0 5 17 30 –13 0.333
1909 1 0 0 1 0 7 –7 0.000
1910 1 1 0 0 4 0 +4 2.000
1911 4 3 0 1 14 8 +6 1.500
1912 6 3 1 2 18 11 +7 1.167
1913 6 2 1 3 14 22 –8 0.833
1914 6 3 2 1 16 11 +5 1.333
1915 4 1 1 2 6 7 –1 0.750
1916 5 2 1 2 12 5 +7 1.000
1917 4 1 2 1 7 6 +1 1.000
1918 4 1 0 3 4 7 –3 0.500
1919 8 3 1 4 16 19 –3 0.875
1920 9 3 1 5 21 11 +10 0.778
1921 9 0 4 5 8 20 –12 0.444
1922 7 3 2 2 13 7 +6 1.143
1923 8 4 1 3 20 20 0 1.125
1924 14 10 3 1 56 20 +36 1.643
1925 7 5 0 2 26 13 +13 1.429
1926 12 5 2 5 31 30 +1 1.000
1927 9 5 2 2 36 11 +25 1.333
1928 8 5 0 3 20 11 +9 1.250
1929 7 5 0 2 27 11 +16 1.429
1930 9 4 2 3 25 23 +2 1.111
1931 7 4 1 2 22 9 +13 1.286
1932 12 5 1 6 33 24 +9 0.917
1933 7 5 1 1 19 8 +11 1.571
1934 7 4 1 2 23 18 +5 1.286
1935 9 6 1 2 23 13 +10 1.444
1936 6 3 0 3 17 14 +3 1.000
1937 8 2 1 5 17 21 –4 0.625
1938 10 4 1 5 26 25 +1 0.900
1939 6 5 0 1 22 7 +15 1.667
1940 4 2 2 0 12 6 +6 1.500
1941 3 1 1 1 7 6 +1 1.000
1942 4 3 0 1 9 6 +3 1.500
1943 5 2 1 2 13 9 +4 1.000
1945 7 6 0 1 33 11 +22 1.714
1946 5 3 1 1 21 8 +13 1.400
1947 7 6 0 1 33 12 +21 1.714
1948 10 7 1 2 34 13 +21 1.500
1949 8 4 2 2 24 17 +7 1.250
1950 11 6 1 4 26 23 +3 1.182
1951 9 2 2 5 15 18 –3 0.667
1952 13 9 2 2 31 18 +13 1.538
1953 11 4 4 3 21 18 +3 1.091
1954 9 7 1 1 36 15 +19 1.667
1955 9 3 2 4 22 26 –4 0.889
1956 6 2 3 1 9 7 +2 1.167
1957 8 4 2 2 17 7 +10 1.250
1958 10 7 2 1 28 14 +14 1.600
1959 7 5 0 2 24 11 +13 1.429
1960 6 5 0 1 13 4 +9 1.667
1961 8 5 0 3 18 8 +10 1.250
1962 9 6 1 2 20 9 +11 1.444
1963 10 4 5 1 12 12 0 1.300
1964 8 2 4 2 12 11 +1 1.000
1965 9 2 3 4 16 12 +4 0.778
1966 9 4 2 3 17 15 +2 1.111
1967 8 2 2 4 10 13 –3 0.750
1968 9 4 3 2 19 11 +8 1.222
1969 12 10 0 2 27 12 +14 1.667
1970 11 6 4 1 14 8 +6 1.455
1971 9 5 1 3 13 8 +5 1.222
1972 8 3 3 2 18 10 +8 1.125
1973 11 7 3 1 17 12 +5 1.545
1974 13 4 3 6 12 20 –8 0.846
1975 8 4 2 2 13 8 +5 1.250
1976 10 5 2 3 19 9 +10 1.200
1977 10 4 0 6 9 14 –5 0.800
1978 10 3 3 4 11 12 –1 0.900
1979 12 4 3 5 18 16 +2 0.917
1980 10 2 3 5 8 16 –8 0.700
1981 11 7 0 4 17 12 +5 1.273
1982 9 1 5 3 10 13 –3 0.778
1983 12 9 1 2 33 6 +27 1.583
1984 9 3 2 4 12 7 +5 0.889
1985 8 5 2 1 13 6 +7 1.500
1986 8 4 3 1 12 3 +9 1.375
1987 9 4 3 2 9 6 +3 1.222
1988 10 6 3 1 18 7 +9 1.500
1989 9 6 1 2 15 13 +2 1.444
1990 13 5 2 6 22 16 +6 0.923
1991 9 4 2 3 23 16 +6 1.111
1992 14 8 3 3 22 11 +11 1.357
1993 9 4 3 2 16 9 +7 1.222
1994 19 10 5 4 36 20 +16 1.316
1995 11 2 6 3 15 15 0 0.909
1996 11 6 2 3 16 8 +8 1.273
1997 14 10 2 2 19 9 +10 1.571
1998 9 5 2 2 8 6 +2 1.333
1999 11 7 2 2 10 4 +6 1.455
2000 13 3 6 4 10 11 –1 0.923
2001 17 12 4 1 36 7 +29 1.647
2002 14 1 10 3 17 19 –2 0.857
2003 14 8 1 5 32 12 +20 1.214
2004 16 8 5 3 38 17 +19 1.313
2005 12 6 4 2 24 10 +14 1.333
2006 15 5 6 4 13 15 –2 1.067
2007 14 5 4 5 20 18 +2 1.000
2008 14 4 3 7 10 15 –5 0.786
2009 13 7 1 5 17 10 +7 1.154
2010 10 7 2 1 20 7 +3 1.600
2011 14 9 2 3 29 13 +16 1.429
2012 14 10 1 3 33 19 +14 1.500
2013 15 7 3 5 24 19 +5 1.133
2014 11 4 3 4 12 10 +2 1.000
2015 12 7 2 3 19 11 +8 1.333
2016 14 5 5 4 18 10 +8 1.071

Selecties[bewerken]

Wereldkampioenschap[bewerken]

Europees kampioenschap[bewerken]


SvFF · A-internationals · Selecties · Bondscoaches · Zweeds vrouwenelftal · Olympisch elftal · Zweden U21 · Zweden U20 · Zweden U19 · Zweden U18 · Zweden U17 · Vrouwen U17

1900 – 1909 · 1910 – 1919 · 1920 – 1929 · 1930 – 1939 · 1940 – 1949 · 1950 – 1959 · 1960 – 1969 · 1970 – 1979 · 1980 – 1989 · 1990 – 1999 · 2000 – 2009 · 2010 – 2019

OS 1908 · OS 1912 · OS 1920 · OS 1924 · WK 1934 · OS 1936 · WK 1938 · OS 1948 · WK 1950 · OS 1952 · WK 1958 · WK 1970 · WK 1974 · WK 1978 · OS 1988 · WK 1990 · EK 1992 · OS 1992 · WK 1994 · EK 2000 · WK 2002 · EK 2004 · WK 2006 · EK 2008 · EK 2012 · EK 2016 · OS 2016

1908 · 1909 · 1910 · 1911 · 1912 · 1913 · 1914 · 1915 · 1916 · 1917 · 1918 · 1919 · 1920 · 1921 · 1922 · 1923 · 1924 · 1925 · 1926 · 1927 · 1928 · 1929 · 1930 · 1931 · 1932 · 1933 · 1934 · 1935 · 1936 · 1937 · 1938 · 1939 · 1940 · 1941 · 1942 · 1943 · 1944 · 1945 · 1946 · 1947 · 1948 · 1949 · 1950 · 1952 · 1952 · 1953 · 1954 · 1955 · 1956 · 1957 · 1958 · 1959 · 1960 · 1961 · 1962 · 1963 · 1964 · 1965 · 1966 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016

Albanië · Algerije · Argentinië · Australië · Azerbeidzjan · Bahrein · Barbados · België · Bosnië en Herzegovina · Botswana · Brazilië · Bulgarije · Chili · China · Colombia · Costa Rica · Cuba · Cyprus · DDR · Denemarken · Duitsland · Ecuador · Egypte · Engeland · Estland · Faeröer · Finland · Frankrijk · Griekenland · Hongarije · Ierland · IJsland · Iran · Israël · Italië · Ivoorkust · Jamaica · Japan · Joegoslavië · Jordanië · Kameroen · Kazachstan · Kroatië · Letland · Liechtenstein · Litouwen · Luxemburg · Macedonië · Maleisië · Malta · Mexico · Moldavië · Montenegro · Nederland · Nigeria · Noord-Ierland · Noord-Korea · Noorwegen · Oekraïne · Oman · Oostenrijk · Paraguay · Polen · Portugal · Qatar · Roemenië · Rusland · San Marino · Saoedi-Arabië · Schotland · Senegal · Servië · Singapore · Slovenië · Slowakije · Sovjet-Unie · Spanje · Syrië · Thailand · Trinidad en Tobago · Tsjechië · Tsjecho-Slowakije · Tunesië · Turkije · Uruguay · Venezuela · Verenigde Arabische Emiraten · Verenigde Staten · Verenigd Koninkrijk · Wales · Wit-Rusland · Zuid-Afrika · Zuid-Korea · Zwitserland

Brazilië (1958) · Duitsland (2006) · Engeland (2006) · Engeland (2012) · Frankrijk (2012) · Griekenland (2008) · Ierland (2016) · Italië (2016) · Oekraïne (2012) · Paraguay (2006) · Rusland (2008) · Spanje (2008) · Trinidad en Tobago (2006)