A1 (popgroep)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

A1 is een Engelse boyband.

Successen[bewerken]

De groep scoorde in Engeland twee nummer 1-hits en zes top 10-singles en van hun debuutalbum Here we come gingen in een jaar tijd een miljoen exemplaren over de toonbank. Mark Read, Paul Marazzi, Christian Ingebrigtsen en Ben Adams werden gekozen uit duizenden hoopvolle jongens die auditie deden in 1997 bij Tim Byrne van Byrne blood limited.

Biografie[bewerken]

De publiciteit van de groep concentreerde zich op het feit dat A1 veel van hun eigen liederen schreef. Drie van de vier leden spelen een instrument. Read speelt piano en drums, Adams piano en viool en de Noorse Ingebrigtsen piano en gitaar.

In 1999 kwam hun eerste single uit, "Be The First To Believe". Het nummer kwam in Engeland nieuw binnen op nummer 6. Na een eerste korte kennismaking met het vasteland van Europa, stortte A1 zich voor een periode van een paar maanden volledig op de verovering van het Verenigd Koninkrijk. En met succes, want de tweede single "Summertime Of Our Lives" behaalde een Top 5-notering. De definitieve doorbraak kwam met "Everytime". Deze ballad behaalde de derde plaats van de Engelse charts.

Engeland bleef de groep goedgezind, want de hits "Like A Rose" en "Take On Me" (een cover van a-ha) volgden. "Take On Me" wist zelfs Madonna van de eerste plaats van de Engelse hitlijst te verdringen. Een uniek moment voor a1, want het was de eerste nummer 1-single voor de band. Uniek was ook de videoclip, want dit was de duurste Engelse clip tot dan toe. De clip is overigens geïnspireerd op de film The Matrix. De opvolger van "Take On Me" was "Same Old Brand New You" en die kwam in Engeland ook al binnen op de eerste plaats. De band ontving hierna een Brit Award voor Best Newcomer.

De band heeft in de Verenigde Staten hun tweede album "The A-List" afgemaakt, dat eind april uitkwam. Voor dat album werkt A1 samen met componist Eric Foster White (die de Britney Spears-hit "From The Bottom Of My Broken Heart" schreef), producers Rip Rock & Alex (die 50% van de nummers schreef voor het *NSYNC-album "No Strings Attached") en Andreas Carlson en Chris Potter (bekend van hun werk met George Michael).

Tijdens een tournee in Indonesië, trad A1 op in een winkelcentrum, daar kwamen vier tienermeisje om tussen het gedrang. De bandleden waren zo overstuur van dit incident dat ze overwogen om te stoppen. Hun derde album Make It Good, was een totaal ander album, veel dichter bij de traditionele rockmuziek. Dat zou hun voorlopig laatste album worden. Op 8 oktober 2002 verliet Marazzi de band om persoonlijke redenen.

Zowel Adams en Ingebrigtsen probeerden het solo. Adams eerste solosingle ("Sorry") flopte in de Engeland (#18) en er volgden geen solosingles of -albums meer.

Ingebrigtsen haalde in 2003 in zijn thuisland Noorwegen wel de koppositie met zijn nummer "Things are gonna change", nadat hij in duet met Maria Arredondo ook al die #1 had gehaald datzelfde jaar met het nummer "In love with an angel". In totaal zou Ingebrigtsen drie albums uitbrengen in Noorwegen: "Take back yesterday" (2004), het kerstalbum "Paint Christmas white" (2006) en "The truth about lies" (2007).

In 2010 proberen Read, Adams en Ingebrigtsen vanuit Noorwegen A1 nieuw leven in te blazen. Zo hopen ze dat land te vertegenwoordigen op het Eurovisiesongfestival dat in mei 2010 in Oslo wordt gehouden. Het nummer "Don't wanna lose you again", dat duidelijk beïnvloed werd door Coldplay, zit in de finale van 7 februari, waar de Noorse vertegenwoordiger voor het festival gekozen zal worden. A1 werd tweede waardoor ze niet mee doet aan het Eurovisiesongfestival.

Discografie[bewerken]

Albums

jaar titel plaats in UK albumchart
1999 Here we come 20
2000 The A list 14
2002 Make it good 15
2004 The best of A1 -


Singles

Jaar titel Plaats in UK single-chart
1999 Be the first to believe 6
1999 Summertime of our lives 5
1999 Ready or Not/Everytime 3
2000 Like A Rose 6
2000 Take on Me 1
2000 Same Old Brand New You 1
2001 No more 6
2002 Caught in the Middle 2
2002 Make it Good 11