Eurovisiesongfestival

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Eurovisiesongfestival
Genre Muziek
Presentatie verschilt per jaar
Land van oorsprong leden van de EBU
Taal Engels en Frans
Uitzendingen
Start 1956
Afleveringen 59
Netwerk Televisie
Radio
Internet
Website
Portaal  Portaalicoon   Eurovisiesongfestival
De lidstaten van de EBU

Het Eurovisiesongfestival is sinds 24 mei 1956 een jaarlijkse presentatie en competitie van liedjes en wordt uitgezonden op televisie door heel Europa; sinds 1967 wordt het festival ook in landen buiten Europa uitgezonden. Verder is het festival op het internet te volgen. Het festival heeft de naam te danken aan het Eurovision TV Distribution Network, een onderdeel van de Europese Radio-unie (EBU). Aan het songfestival kan ieder actief lid van de EBU meedoen, waardoor ook enkele landen die net buiten Europa liggen mee kunnen doen.[1]

Openingsmuziek[bewerken]

Voordat het Eurovisiesongfestival begint wordt het officieel geopend met de prelude van het door Marc-Antoine Charpentier gecomponeerde Te Deum.

Grote Vijf[bewerken]

Op het Eurovisiesongfestival worden Frankrijk, Duitsland, het Verenigd Koninkrijk, Italië en Spanje beschouwd als de belangrijkste vijf landen, zijnde de belangrijkste financiële sponsors. Deze landen zijn elk jaar verzekerd van een plaats in de finale.

Geschiedenis[bewerken]

Het eerste festival: 1956[bewerken]

Het eerste songfestival, gebaseerd op het Italiaanse Festival van San Remo, was een geesteskind van de EBU. Het eerste festival vond plaats in 1956, toen zeven landen meededen, ieder met twee liedjes. Drie landen, Denemarken, Oostenrijk en het Verenigd Koninkrijk, werden gediskwalificeerd omdat hun aanmelding te laat binnenkwam.

Nederland had de eer het allereerste lied ooit op het Songfestival te mogen brengen. Het was "De vogels van Holland" gezongen door Jetty Paerl.

1957-1959[bewerken]

In 1957 kwamen de drie "verloren landen" erbij, de komende jaren nog twee.

1960-1969[bewerken]

Al snel groeide het aantal deelnemende landen verder. De volgende landen debuteerden in de jaren zestig:

In 1968 werd het festival voor het eerst in kleur uitgezonden.

In 1969 wonnen maar liefst vier landen: Frankrijk, Nederland, Spanje en het Verenigd Koninkrijk.

1970-1979[bewerken]

De volgende landen debuteerden in de jaren zeventig:

Sommige landen trokken zich weer terug. Denemarken deed tussen 1966 en 1978 niet mee omdat de Deense omroep het festival een toonbeeld van slechte smaak vond. In 1970 trokken de andere Scandinavische landen, Oostenrijk en Portugal zich eenmalig terug na het debacle van 1969, toen er op het festival in Madrid maar liefst vier winnaars waren. Datzelfde festival werd geboycot door Oostenrijk, vanwege het regime van dictator Franco in Spanje. In 1976 wilde Liechtenstein meedoen, maar omdat het land niet over een eigen nationale omroep beschikt kon dat niet doorgaan.

Eerst waren het vooral de traditionele chansons die het goed deden op het festival. In 1974 won de Zweedse groep ABBA met Waterloo (en werd daarna wereldberoemd) en de intrede van popgroepen, en daarmee een stuk modernisering, was een feit. Waterloo werd in 2005 in het Deense Kopenhagen gekozen tot beste songfestivalhit aller tijden.

Monaco trad in 1979 terug uit het festival om uiteindelijk pas na maar liefst 25 jaar weer terug te keren. Tussen 1979 en 2004 heeft Monaco dus niet deelgenomen.

1980-1989[bewerken]

In de jaren tachtig kwamen er ook weer nieuwe landen bij:

Marokko debuteerde in 1980 en eindigde op de voorlaatste plaats met 7 punten. Hierna keerde Marokko nooit meer terug naar het festival.

1990-1999[bewerken]

In de jaren negentig kwamen er wederom landen bij:

In 1992 waren er uiteindelijk 23 deelnemers, toen er zich nieuwe ontwikkelingen voordeden. Joegoslavië, of wat daarvan overbleef, zou voor de laatste keer deelnemen in 1992 met de zangeres Extra Nena. Op dat moment waren Slovenië en Kroatië reeds onafhankelijk en zonden het festival zelfstandig uit.

Een flinke groep Oost-Europese landen die lid waren geworden van de EBU, wilde meedoen. Omdat 30 of meer landen op het songfestival iets te veel van het goede was, werd er na een proef met een voorronde voor "nieuwe" landen in 1993 in Ljubljana besloten tot een nieuw systeem, waarbij de landen die in de onderste posities eindigden - dit wisselde door de jaren heen tussen 5 en 8 landen - een jaar moesten overslaan. Voor België leverde dit meteen in 1994 al een jaar bankzitten op, vanwege de laatste plaats voor Barbara Dex. In 1995 trof Nederland hetzelfde lot, doordat Willeke Alberti het jaar daarvoor flink onderuit was gegaan met de 23e plaats van 25 deelnemers.

In 1993 deden Kroatië, Slovenië en Bosnië en Herzegovina voor het eerst als onafhankelijke landen mee, en in 1994 volgden Litouwen, Estland, Roemenië, Polen, Rusland, Slowakije en Hongarije, enkele jaren later gevolgd door Macedonië.

In 1993 was het tevens het laatste jaar dat Luxemburg, 5-voudig winnaar van het Eurovisiesongfestival, zou deelnemen aan het festival, daar het niet zeker meer wist of het aan de financiële verplichtingen zou kunnen voldoen wanneer het het festival zou winnen. Dit mag vreemd klinken aangezien Luxemburg een van de rijkste staten ter wereld is, maar de Luxemburgse omroep die de publiekeomroepfunctie heeft, RTL Tele Letzebuerg is - ondanks dat het onderdeel is van de grootste commerciële televisiegroep van Europa, maar van zeer bescheiden omvang. Italië liet het na 1997 (na al enkele jaren te hebben overgeslagen) afweten. De reden hiervoor is nooit officieel aangegeven, maar de nieuwe regel dat alle landen het festival voortaan live moesten uitzenden en de beperkte reclamemogelijkheden zouden hierbij een rol kunnen hebben gespeeld. Daarbij is het songfestival bij het Italiaanse publiek vrij onbekend en verre van populair. Het is daarom voor de Italiaanse omroep RAI commercieel veel minder interessant dan het nationale San Remo-festival.

Overigens werd het afvalsysteem na enkele jaren tijdelijk (1997-2001) vervangen door een systeem waarbij de landen met het laagste puntengemiddelde over de laatste vijf jaar afvielen. In 1996 was er een interne voorronde waaraan alle landen die dat wensten mee mochten doen. Toen echter Duitsland, een van de grootste financiële ondersteuners van het festival, hierbij afviel werd besloten dat de vier landen die het meest bijdragen (naast Duitsland ook Spanje, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk) elk jaar mochten deelnemen, ongeacht hun resultaten. Deze regel werd overigens pas in 1999 van kracht en geldt nog steeds, maar kwam in het geding na het festival van 2005 toen deze landen de vier slechtste resultaten behaalden.

Vanaf 1997 ging het songfestival verder met zijn tijd mee. Beslisten hiervoor de jury's (bestaande uit een mix van vakmensen en mensen die juist niets met de muziekwereld te maken hadden) over de te geven punten, vanaf nu waren het de mensen thuis die door middel van televoting per telefoon, en later ook per sms, de winnaar konden aanduiden. In 1997 kon dit in slechts vijf landen, maar in 1998 deden bijna alle deelnemende landen hieraan mee, en sinds 2004 is televoting verplicht in alle landen.

2000-2009[bewerken]

De volgende landen debuteerden in het eerste decennium van de 21e eeuw:

In 2004 was er opnieuw een golf van nieuwe deelnemers en ook Monaco kwam na een lange afwezigheid weer terug. Om dit mogelijk te maken werd het reglement grondig herzien. Voortaan zou er een voorronde komen, enkele dagen voor het festival, waaruit de 10 beste liedjes zouden doorstoten naar de grote finale. De landen die het voorafgaande jaar bij de beste 10 waren geëindigd kregen gegarandeerde toegang tot de finale.

Het festival van 2004 werd gehouden op 12 en 15 mei in de Turkse stad Istanboel en gepresenteerd door Meltem Cumbul en Korhan Abay. Winnares was de Oekraïense zangeres Ruslana met Wild dances. Opvallend is dat sinds de winnaar bepaald wordt door televoting, het visuele aspect, of de act, meer dan ooit van belang lijkt te zijn. 2004 was wat dat aangaat geen uitzondering: het winnende nummer werd gebracht met een wervelende dansshow. Nederland en België eindigden op dit songfestival in de lagere regionen (respectievelijk 20e en 22e plaats op 24 deelnemers in de finale) en moesten derhalve in 2005 aan de voorronde deelnemen.

Het festival in 2005 vond plaats in Kiev op 19 en 21 mei. Het was meteen ook een jubileum, namelijk het 50ste Eurovisiesongfestival. Het evenement werd gewonnen door de Griekse Helena Paparizou met het nummer My number one. Wederom waren er nieuwe deelnemende landen (zie boven). Hongarije was na een afwezigheid van 7 jaar weer terug. Libanon zou eigenlijk het derde debuterende land zijn, met het hooggeprezen Franse liedje Quand tout s'enfuit met zangeres Aline Lahoud, maar Libanon wilde het liedje van Israël niet uitzenden omdat de Libanese omroep hier wettelijk niet toe gerechtigd is (zie ook: Libanon en het Eurovisiesongfestival). Volgens de reglementen echter moeten de deelnemende landen alle andere bijdragen uitzenden, zowel in de halve finale als in de finale. Ook Tsjechië zou voor het eerst deelnemen, maar liet reeds voor de diskwalificatie van Libanon verstek gaan. Daardoor was het aantal deelnemers uiteindelijk 39, een recordaantal.

Op 22 oktober 2005 was er een 2,5 uur durende jubileumuitzending 50 jaar Eurovisiesongfestival vanuit Kopenhagen, waarbij enkele ex-deelnemers waaronder Johnny Logan en Dana International optraden. De Zweedse groep ABBA won dit festival met hun lied Waterloo. Waterloo was in 1974 het winnende liedje van het Eurovisiesongfestival.

Ook in 2006 in Athene was er een debuterend land: Armenië. Dat land scoorde meteen een 8e plek en daarmee een direct ticket naar de finale van 2007. Winnaar werd de Finse band Lordi. Dit was de eerste keer dat Finland het festival won. Georgië zou dit jaar tevens een nieuwkomer zijn, maar de Georgische omroep gaf aan niet te kunnen voldoen aan de participatiekosten van € 50 000. Oostenrijk trok zich in 2006 terug omdat men het festival niet meer vindt passen bij de huidige Oostenrijkse muziekwereld. Voor meer over dit festival van 2006, zie: Eurovisiesongfestival 2006.

In 2007 deed Georgië wel mee. Ook Tsjechië (zie ook: Tsjechië en het Eurovisiesongfestival) debuteerde in 2007. In 2007 kwamen ook Oostenrijk en Hongarije terug op het podium in Helsinki. Voor 2008 toonde San Marino interesse om te debuteren. Italië wilde in 2008 na 10 jaar afwezigheid terugkeren. In 2007 won Servië het Eurovisiesongfestival. Op deze manier bleef de traditie van de 21e eeuw overeind: telkens won een land voor de eerste keer.

De editie van 2008 vond plaats in Belgrado, Servië. Voor het eerst in de geschiedenis werden er twee halve finales gehouden: de eerste op dinsdag 20 mei, de tweede op donderdag 22 mei. De finale werd gehouden op 24 mei en werd gewonnen door Rusland. Zanger Dima Bilan, die al eerder namens Rusland meedeed, won met het nummer Believe.

Voor de editie van 2009 in Moskou werd opnieuw een jury ingevoerd, die voor de helft van het totale aantal punten gaat meetellen (de andere helft blijft het resultaat van televoting). Winnaar werd Alexander Rybak met Fairytale met 387 punten, de hoogste score tot nog toe.

Vanaf 2010[bewerken]

Tijdens de editie van 2010 werd het optreden van Spanje verstoord door Jimmy Jump, een Spanjaard die erom bekend staat grote publieke evenementen te verstoren. Bij het songfestival ging hij tussen de dansers zitten en deed mee met de act. Al snel werd hij van het podium verwijderd. Als gevolg hiervan werd aan het einde van de reeks liedjes een herkansing voor de Spaanse inzending toegestaan. Jump kreeg voor deze verstoring een boete van 15.000 Noorse kronen. De uiteindelijke winnaar van het Eurovisiesongfestival 2010 was Lena voor Duitsland.

In 2011 keerde Italië terug na 13 jaar afwezigheid. Ook Hongarije, Oostenrijk en San Marino keerden terug. Er deden 43 landen mee, een evenaring van het record uit 2008. Voor de eerste keer werd gebruikgemaakt van een vertigoshot, tijdens de opening.

In 2012 deden 42 landen mee. Polen en Armenië waren afwezig, maar Montenegro was er voor het eerst sinds 2009 weer bij. De inzending van Zweden, Loreens Euphoria, won deze editie. Voor het eerst werd het vertigoshot tijdens een optreden gebruikt (dat van Israël).

In 2013 deden 39 landen mee. Deze editie werd gewonnen door Denemarken met het nummer Only teardrops van Emmelie de Forest. In 2014 deden 37 landen mee en was het Oostenrijk dat met Conchita Wurst en diens Rise like a phoenix de overwinning binnenhaalde.

Aantal liedjes[bewerken]

Behalve bij het eerste festival, toen slechts zeven landen deelnamen, dingt per land één liedje mee. Vanwege een groeiend aantal potentiële deelnemers is sinds 1993 gezocht naar verschillende manieren om het aantal deelnemers te beperken, zodat ook de landen uit het voormalige Oostblok, die zich vanaf dat jaar aanmeldden, mee konden doen zonder dat het programma te lang werd. Een liedje mag niet langer duren dan drie minuten.

Uitvoerende(n)[bewerken]

Het huidige reglement geeft aan dat per land maximaal zes uitvoerders op het podium mogen staan. Die moeten uiterlijk op 31 december van het jaar van deelname minimaal 16 jaar oud zijn. Er is geen restrictie voor wat betreft hun nationaliteit, zodat bijvoorbeeld de Canadese Céline Dion Zwitserland kon vertegenwoordigen. Ook enkele kleinere landen, zoals Monaco en Luxemburg, namen vaak hun toevlucht tot buitenlandse artiesten. In de periode van 1973 tot en met 1976 en vanaf 1999 is het toegestaan in elke willekeurige taal te zingen. Veel landen kiezen sindsdien voor het Engels omdat men vindt dat men in deze taal het publiek beter kan bereiken.

Artiesten die meer dan eenmaal deelnamen zijn onder meer Lys Assia (Zwitserland), Fud Leclerc (België), Louis Neefs (België), Peter, Sue & Marc (Zwitserland), Sandra Reemer (Nederland), Maggie MacNeal (Nederland), Anne-Marie David (Luxemburg / Frankrijk), Corry Brokken (Nederland), Edsilia Rombley (Nederland), Carola (Zweden), Jahn Teigen (Noorwegen), Domenico Modugno (Italië), Hot Eyes (Denemarken), Elena Paparizou (Griekenland), Ireen Sheer (Duitsland / Luxemburg), Katja Ebstein (Duitsland), Lena Meyer-Landrut (Duitsland), Kirsti Sparboe (Noorwegen), Romuald (Luxemburg / Monaco), Tommy Seebach (Denemarken), Udo Jürgens (Oostenrijk), Şebnem Paker (Turkije), Wind (Duitsland), Chiara Siracusa (Malta), Karolina Gočeva (VJR Macedonië), Ich Troje (Polen), Anna Vissi (Griekenland / Cyprus), Evridiki (Cyprus), Elpida (Griekenland/Cyprus), Cliff Richard (Verenigd Koninkrijk), Selma Björnsdóttir (IJsland), Charlotte Perrelli (Zweden), Dima Bilan (Rusland), Gigliola Cinquetti (Italië), Feminnem (Bosnië-Herzegovina / Kroatië), The Swarbriggs (Ierland), Johnny Logan (Ierland), Linda Martin (Ierland), Sakis Rouvas (Griekenland), Niamh Kavanagh (Ierland), Jedward (Ierland), Valentina Monetta (San Marino) en Vicky Leandros (Luxemburg).

Landen die mogen deelnemen[bewerken]

Reeds deelgenomen[bewerken]


Nog nooit deelgenomen[bewerken]

Voormalige landen die hebben deelgenomen[bewerken]

  • Vlag van Joegoslavië Joegoslavië: t/m 1992 deelgenomen (daarna onafhankelijke deelnames van Slovenië, Kroatië, Bosnië en Herzegovina, Macedonië, en Servië en Montenegro)
  • Vlag van Servië en Montenegro Servië en Montenegro: in 2004 en 2005 deelgenomen (sinds 2007 beide als onafhankelijke staten)

Jury[bewerken]

Een internationaal proces[bewerken]

De winnaar van het festival wordt bepaald door het geven van punten door ieder deelnemend land (sinds 1975 is dit 1 t/m 8, 10 en 12) aan hun tien favoriete liedjes. In alle landen geschiedt dit verplicht door middel van 50% televoting en 50% vakjury's. Iedere kijker kan telefonisch op het liedje van zijn of haar voorkeur stemmen. Deelnemende landen mogen niet op zichzelf stemmen. De kritiek hierop is dat de stemmen van kleine landen net zo zwaar wegen als van grote landen terwijl er minder mensen hebben gestemd. De presentatoren roepen de juryvoorzitter van elk land via een satellietverbinding op. Deze geeft de punten door. Tot en met 2003 herhaalden de presentatoren de punten in het Frans en Engels, via de vaste structuur land, aantal punten. Dat gebeurde eerst in de taal waarin de punten werden gegeven en vervolgens opnieuw in de andere taal. In 2004 en 2005 herhaalden de presentatoren de punten alleen in de andere taal dan waarin de punten zijn gegeven. Vanaf 2006 verschijnen de punten 1 tot en met 7 op het score-overzicht. De punten 8, 10 en 12 worden door de woordvoerder van de jury gegeven. De presentator herhaalt de punten in de andere taal dan waarin de punten worden gegeven.

Landnamen[bewerken]

Bij het noemen van de punten hanteert men een internationale Engelse of Franse naam voor het land. Sinds 1997 is het verplicht om Nederland in het Engels als 'The Netherlands' aan te duiden. Dit om verwarring tussen 'Poland' en 'Holland' te voorkomen. Macedonië moet vanwege een meningsverschil met Griekenland aangeduid worden met zijn volledige naam, de "Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië" (Former Yugoslav Republic of Macedonia).

Nul punten[bewerken]

Omdat ieder land een aantal punten doorgeeft, gebeurt het slechts zelden dat een land geheel zonder punten blijft. Indien dit wel gebeurt, wordt dit aangeduid met de term nul points, een samentrekking van het Franse nul en het Engelse points, de twee talen van de EBU. De volgende landen behaalden onder andere nul points:

  • In 1978 bleef Jahn Teigen puntloos voor Noorwegen.
  • Oostenrijk kreeg zowel in 1988 als in 1991 geen enkel punt.
  • In 2003 kreeg het duo Jemini voor het Verenigd Koninkrijk "nil points", wat voor consternatie in eigen land zorgde. Het duo overwoog als 'Nil Points' verder te gaan.
  • In 1962 kregen De Spelbrekers geen punt voor Nederland; een jaar later bleef Annie Palmen met lege handen zitten.
  • De Belg Fud Leclerc kreeg geen punten voor zijn inzending in 1962. Ook Lize Marke kreeg in 1965 niets voor haar Belgische inzending.
  • In 1962 bleven naast België en Nederland de punten ook uit voor Oostenrijk en Spanje.
  • Piero Esteriore & The Musicstars konden in de halve finale van 2004 in Istanboel geen punten bemachtigen voor Zwitserland.
  • Gipsy.cz kon in de eerste halve finale van 2009 in Moskou geen punten bemachtigen voor Tsjechië.

Er zijn in totaal 34 liedjes geweest die geen punten hebben gekregen. Noorwegen overkwam dit vier keer en is daarmee recordhouder. Noorwegen houdt overigens ook het record aan laatste plaatsen (11 keer, met 2012 als laatste maal).

Organisatie[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Lijst van gaststeden van het Eurovisiesongfestival voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

De eer van het organiseren van het Eurovisiesongfestival gaat naar de winnaar van het voorgaande jaar. Uitzondering hierop waren de festivals van 1957, 1960, 1963, 1972, 1974 en 1980.

Het festival wordt eind mei (maar in vroeger jaren ook wel begin mei of in maart of april) op zaterdagavond om 21.00 uur Midden-Europese Tijd live uitgezonden. Bij landen met West-Europese Tijd is dit dan om 20.00 uur en in landen met Oost-Europese Tijd om 22.00 uur. Het festival van 2012 in Azerbeidzjan werd door het lokale tijdsverschil van 3 uur met de Midden-Europese tijd daar daadwerkelijk uitgezonden op zondagnacht vanaf 0.00 uur waarbij de puntentelling en de winnaar pas ver na 3 uur plaatselijke tijd bekend werden.

Soms wordt gesuggereerd dat sommige landen kansloze deelnemers sturen omdat de kosten van het songfestival voor de organiserende omroep te hoog zouden zijn. Vele popgroepen en -zangers begonnen hun carrière met deelname aan het songfestival.

Prijzen[bewerken]

Naast het winnen van het Eurovisiesongfestival zijn er sinds 2002 nog de Marcel Bezençon Awards te winnen, vernoemd naar de bedenker van het festival.

  • Press Award - bepaald door de geaccrediteerde media en pers.
  • Artistic Award - bepaald door de commentators van de deelnemende landen (tot en met 2009 door de oud-deelnemers van het festival)
  • Composer Award - bepaald door de componisten en tekstschrijvers van de liedjes van het betreffende jaar

Op internet worden diverse officieuze prijzen uitgereikt. De bekendste zijn de Barbara Dex Award (voor slechtste kleding) en de Alexandra Award (voor slechtste uitspraak).

Winnaars[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Lijst van Eurovisiesongfestivalwinnaars voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Het Eurovisiesongfestival is zeven keer gewonnen door Ierland, dat daarmee recordhouder is. Als de tweede en derde plaatsen meegerekend worden, zou het Verenigd Koninkrijk tot nu toe het succesvolst zijn geweest: 15 keer behaalde dit land de tweede plaats; het won vijf keer. Ook Frankrijk, Luxemburg en Zweden wonnen vijf keer; Nederland won vier keer.

België won het festival in 1986, met J'aime la vie van Sandra Kim. Nederland won vier keer met; Net als toen door Corry Brokken (1957), Een beetje door Teddy Scholten (1959), De troubadour door Lenny Kuhr (1969, gedeelde winst) en Ding-a-dong door Teach-In (1975). Aan het winnende liedje van Dana in 1970, All kinds of everything, werkte het orkest o.l.v. Dolf van der Linden mee, en in 1985 wonnen de Noorse Bobbysocks met La det swinge, een Eddy Ouwens-productie met een choreografie van Donald Jones. In 2001 won de groep Tanel Padar, Dave Benton & 2XL het liedjesfestival met "Everybody". Benton is een geboren Arubaan en zorgde hiermee toch voor Nederlands succes. Tevens was Estland de eerste Oost-Europese winnaar.

Van de landen die al meer dan 25 jaar meedoen wachten Portugal, Cyprus, Malta en IJsland nog altijd op hun eerste overwinning.

De succesvolste artiest is Johnny Logan. Deze won maar liefst drie maal het songfestival voor Ierland, waarvan twee keer als vertolker. De eveneens Ierse Brendan Graham en de Noorse Rolf Løvland componeerden beiden twee winnende liedjes. De Nederlander Willy van Hemert schreef twee keer een winnende tekst.

Aantal overwinningen en georganiseerde festivals[bewerken]

Aantal overwinningen per land
Plaats Land Overwinningen Organisaties
1 Vlag van Ierland Ierland 7 (1970, 1980, 1987, 1992, 1993, 1994, 1996) 7
2 Vlag van Frankrijk Frankrijk 5 (1958, 1960, 1962, 1969, 1977) 3
Vlag van Luxemburg Luxemburg 5 (1961, 1965, 1972, 1973, 1983) 4
Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk 5 (1967, 1969, 1976, 1981, 1997) 8
Vlag van Zweden Zweden 5 (1974, 1984, 1991, 1999, 2012) 5
6 Vlag van Nederland Nederland 4 (1957, 1959, 1969, 1975) 4
7 Vlag van Denemarken Denemarken 3 (1963, 2000, 2013) 3
Vlag van Israël Israël 3 (1978, 1979, 1998) 2
Vlag van Noorwegen Noorwegen 3 (1985, 1995, 2009) 3
10 Vlag van Duitsland Duitsland 2 (1982, 2010) 3
Vlag van Italië Italië 2 (1964, 1990) 2
Vlag van Oostenrijk Oostenrijk 2 (1966, 2014) 1
Vlag van Spanje Spanje 2 (1968, 1969) 2
Vlag van Zwitserland Zwitserland 2 (1956, 1988) 2
15 Vlag van Azerbeidzjan Azerbeidzjan 1 (2011) 1
Vlag van België België 1 (1986) 1
Vlag van Estland Estland 1 (2001) 1
Vlag van Finland Finland 1 (2006) 1
Vlag van Griekenland Griekenland 1 (2005) 1
Vlag van Joegoslavië Joegoslavië 1 (1989) 1
Vlag van Letland Letland 1 (2002) 1
Vlag van Monaco Monaco 1 (1971) 0
Vlag van Oekraïne Oekraïne 1 (2004) 1
Vlag van Rusland Rusland 1 (2008) 1
Vlag van Servië Servië 1 (2007) 1
Vlag van Turkije Turkije 1 (2003) 1

Deelnemende landen[bewerken]

Jaar Debuterende landen Terugtrekkende landen Terugkerende landen
1956 Vlag van België België, Vlag van Frankrijk Frankrijk, Vlag van Duitsland Duitsland, Vlag van Italië Italië, Vlag van Luxemburg Luxemburg, Vlag van Nederland Nederland, Vlag van Zwitserland Zwitserland
1957 Vlag van Denemarken Denemarken, Vlag van Oostenrijk Oostenrijk, Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
1958 Vlag van Zweden Zweden Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
1959 Vlag van Monaco Monaco Vlag van Luxemburg Luxemburg Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
1960 Vlag van Noorwegen Noorwegen Vlag van Luxemburg Luxemburg
1961 Vlag van Finland Finland, Vlag van Joegoslavië Joegoslavië, Vlag van Spanje Spanje
1962
1963
1964 Vlag van Portugal Portugal Vlag van Zweden Zweden
1965 Vlag van Ierland Ierland Vlag van Zweden Zweden
1966
1967 Vlag van Denemarken Denemarken
1968
1969 Vlag van Oostenrijk Oostenrijk
1970 Vlag van Finland Finland, Vlag van Noorwegen Noorwegen, Vlag van Portugal Portugal, Vlag van Zweden Zweden
1971 Vlag van Malta Malta Vlag van Finland Finland, Vlag van Noorwegen Noorwegen, Vlag van Oostenrijk Oostenrijk, Vlag van Portugal Portugal, Vlag van Zweden Zweden
1972
1973 Vlag van Israël Israël Vlag van Malta Malta, Vlag van Oostenrijk Oostenrijk
1974 Vlag van Griekenland Griekenland Vlag van Frankrijk Frankrijk
1975 Vlag van Turkije Turkije Vlag van Griekenland Griekenland Vlag van Frankrijk Frankrijk, Vlag van Malta Malta
1976 Vlag van Malta Malta, Vlag van Turkije Turkije, Vlag van Zweden Zweden Vlag van Griekenland Griekenland, Vlag van Oostenrijk Oostenrijk
1977 Vlag van Joegoslavië Joegoslavië Vlag van Zweden Zweden
1978 Vlag van Denemarken Denemarken, Vlag van Turkije Turkije
1979 Vlag van Turkije Turkije
1980 Vlag van Marokko Marokko Vlag van Israël Israël, Vlag van Monaco Monaco
1981 Vlag van Cyprus Cyprus Vlag van Italië Italië, Vlag van Marokko Marokko Vlag van Israël Israël, Vlag van Joegoslavië Joegoslavië
1982 Vlag van Frankrijk Frankrijk, Vlag van Griekenland Griekenland
1983 Vlag van Ierland Ierland Vlag van Frankrijk Frankrijk, Vlag van Italië Italië, Vlag van Griekenland Griekenland
1984 Vlag van Israël Israël Vlag van Ierland Ierland
1985 Vlag van Joegoslavië Joegoslavië, Vlag van Nederland Nederland Vlag van Griekenland Griekenland, Vlag van Israël Israël
1986 Vlag van IJsland IJsland Vlag van Griekenland Griekenland, Vlag van Italië Italië Vlag van Joegoslavië Joegoslavië, Vlag van Nederland Nederland
1987 Vlag van Griekenland Griekenland, Vlag van Italië Italië
1988 Vlag van Cyprus Cyprus
1989 Vlag van Cyprus Cyprus
1990
1991 Vlag van Nederland Nederland Vlag van Malta Malta
1992 Vlag van Nederland Nederland
1993 Vlag van Bosnië en Herzegovina Bosnië en Herzegovina, Vlag van Kroatië Kroatië, Vlag van Slovenië Slovenië Vlag van Joegoslavië Joegoslavië
1994 Vlag van Estland Estland, Vlag van Hongarije Hongarije, Vlag van Litouwen Litouwen, Vlag van Polen Polen, Vlag van Roemenië Roemenië, Vlag van Rusland Rusland, Vlag van Slowakije Slowakije Vlag van België België, Vlag van Denemarken Denemarken, Vlag van Israël Israël, Vlag van Italië Italië, Vlag van Luxemburg Luxemburg, Vlag van Slovenië Slovenië, Vlag van Turkije Turkije
1995 Vlag van Estland Estland, Vlag van Finland Finland, Vlag van Litouwen Litouwen, Vlag van Nederland Nederland, Vlag van Roemenië Roemenië, Vlag van Slowakije Slowakije, Vlag van Zwitserland Zwitserland Vlag van België België, Vlag van Denemarken Denemarken, Vlag van Israël Israël, Vlag van Slovenië Slovenië, Vlag van Turkije Turkije
1996 Vlag van Denemarken Denemarken, Vlag van Duitsland Duitsland, Vlag van Hongarije Hongarije, Vlag van Rusland Rusland Vlag van Estland Estland, Vlag van Finland Finland, Vlag van Nederland Nederland, Vlag van Slowakije Slowakije, Vlag van Zwitserland Zwitserland
1997 Vlag van België België, Vlag van Finland Finland, Vlag van Israël Israël, Vlag van Slowakije Slowakije Vlag van Denemarken Denemarken, Vlag van Duitsland Duitsland, Vlag van Hongarije Hongarije, Vlag van Italië Italië, Vlag van Rusland Rusland
1998 Vlag van Macedonië Macedonië Vlag van Bosnië en Herzegovina Bosnië en Herzegovina, Vlag van Denemarken Denemarken, Vlag van IJsland IJsland, Vlag van Italië Italië, Vlag van Oostenrijk Oostenrijk, Vlag van Rusland Rusland Vlag van België België, Vlag van Finland Finland, Vlag van Israël Israël, Vlag van Slowakije Slowakije
1999 Vlag van Finland Finland, Vlag van Griekenland Griekenland, Vlag van Hongarije Hongarije, Vlag van Macedonië Macedonië, Vlag van Roemenië Roemenië, Vlag van Rusland Rusland, Vlag van Slowakije Slowakije, Vlag van Zwitserland Zwitserland Vlag van Bosnië en Herzegovina Bosnië en Herzegovina, Vlag van Denemarken Denemarken, Vlag van IJsland IJsland, Vlag van Litouwen Litouwen, Vlag van Oostenrijk Oostenrijk
2000 Vlag van Letland Letland Vlag van Bosnië en Herzegovina Bosnië en Herzegovina, Vlag van Litouwen Litouwen, Vlag van Polen Polen, Vlag van Portugal Portugal, Vlag van Slovenië Slovenië Vlag van Finland Finland, Vlag van Macedonië Macedonië, Vlag van Roemenië Roemenië, Vlag van Rusland Rusland, Vlag van Zwitserland Zwitserland
2001 Vlag van België België, Vlag van Cyprus Cyprus, Vlag van Finland Finland, Vlag van Macedonië Macedonië, Vlag van Oostenrijk Oostenrijk, Vlag van Roemenië Roemenië, Vlag van Zwitserland Zwitserland Vlag van Bosnië en Herzegovina Bosnië en Herzegovina, Vlag van Griekenland Griekenland, Vlag van Litouwen Litouwen, Vlag van Polen Polen, Vlag van Portugal Portugal, Vlag van Slovenië Slovenië
2002 Vlag van Ierland Ierland, Vlag van IJsland IJsland, Vlag van Nederland Nederland, Vlag van Noorwegen Noorwegen, Vlag van Polen Polen, Vlag van Portugal Portugal Vlag van België België, Vlag van Cyprus Cyprus, Vlag van Finland Finland, Vlag van Macedonië Macedonië, Vlag van Oostenrijk Oostenrijk, Vlag van Roemenië Roemenië, Vlag van Zwitserland Zwitserland
2003 Vlag van Oekraïne Oekraïne Vlag van Denemarken Denemarken, Vlag van Finland Finland, Vlag van Litouwen Litouwen, Vlag van Macedonië Macedonië, Vlag van Zwitserland Zwitserland Vlag van Ierland Ierland, Vlag van IJsland IJsland, Vlag van Nederland Nederland, Vlag van Noorwegen Noorwegen, Vlag van Polen Polen, Vlag van Portugal Portugal
2004 Vlag van Albanië Albanië, Vlag van Andorra Andorra, Vlag van Servië en Montenegro Servië en Montenegro, Vlag van Wit-Rusland Wit-Rusland Vlag van Denemarken Denemarken, Vlag van Finland Finland, Vlag van Litouwen Litouwen, Vlag van Macedonië Macedonië, Vlag van Monaco Monaco, Vlag van Zwitserland Zwitserland
2005 Vlag van Bulgarije Bulgarije, Vlag van Moldavië Moldavië Vlag van Hongarije Hongarije
2006 Vlag van Armenië Armenië Vlag van Hongarije Hongarije, Vlag van Oostenrijk Oostenrijk, Vlag van Servië en Montenegro Servië en Montenegro
2007 Vlag van Georgië Georgië, Vlag van Montenegro Montenegro, Vlag van Servië Servië, Vlag van Tsjechië Tsjechië Vlag van Monaco Monaco Vlag van Hongarije Hongarije, Vlag van Oostenrijk Oostenrijk
2008 Vlag van Azerbeidzjan Azerbeidzjan, Vlag van San Marino San Marino Vlag van Oostenrijk Oostenrijk
2009 Vlag van Georgië Georgië, Vlag van San Marino San Marino Vlag van Slowakije Slowakije
2010 Vlag van Andorra Andorra, Vlag van Hongarije Hongarije, Vlag van Montenegro Montenegro, Vlag van Tsjechië Tsjechië Vlag van Georgië Georgië
2011 Vlag van Hongarije Hongarije, Vlag van Italië Italië, Vlag van Oostenrijk Oostenrijk, Vlag van San Marino San Marino
2012 Vlag van Armenië Armenië, Vlag van Polen Polen Vlag van Montenegro Montenegro
2013 Vlag van Bosnië en Herzegovina Bosnië en Herzegovina, Vlag van Portugal Portugal, Vlag van Slowakije Slowakije, Vlag van Turkije Turkije Vlag van Armenië Armenië
2014 Vlag van Bulgarije Bulgarije, Vlag van Cyprus Cyprus, Vlag van Kroatië Kroatië, Vlag van Servië Servië Vlag van Polen Polen, Vlag van Portugal Portugal
2015 Vlag van Oekraïne Oekraïne Vlag van Bosnië en Herzegovina Bosnië en Herzegovina, Vlag van Cyprus Cyprus, Vlag van Servië Servië

Edities[bewerken]

Jaar Winnend land Taal Artiest Lied Landen Finale Plaats
1956 Vlag van Zwitserland Zwitserland Frans Lys Assia Refrain 7 24 mei 1956 Vlag van Zwitserland Lugano
1957 Vlag van Nederland Nederland Nederlands Corry Brokken Net als toen 10 3 maart 1957 Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland Frankfurt am Main
1958 Vlag van Frankrijk Frankrijk Frans André Claveau Dors, mon amour 10 12 maart 1958 Vlag van Nederland Hilversum
1959 Vlag van Nederland Nederland Nederlands Teddy Scholten 'n Beetje 11 11 maart 1959 Vlag van Frankrijk Cannes
1960 Vlag van Frankrijk Frankrijk Frans Jacqueline Boyer Tom Pillibi 13 29 maart 1960 Vlag van Verenigd Koninkrijk Londen
1961 Vlag van Luxemburg Luxemburg Frans Jean-Claude Pascal Nous les amoureux 16 18 maart 1961 Vlag van Frankrijk Cannes
1962 Vlag van Frankrijk Frankrijk Frans Isabelle Aubret Un premier amour 16 18 maart 1962 Vlag van Luxemburg Luxemburg
1963 Vlag van Denemarken Denemarken Deens Grethe & Jørgen Ingmann Dansevise 16 23 maart 1963 Vlag van Verenigd Koninkrijk Londen
1964 Vlag van Italië Italië Italiaans Gigliola Cinquetti Non ho l'étà 16 21 maart 1964 Vlag van Denemarken Kopenhagen
1965 Vlag van Luxemburg Luxemburg Frans France Gall Poupée de cire, poupée de son 18 20 maart 1965 Vlag van Italië Napels
1966 Vlag van Oostenrijk Oostenrijk Duits Udo Jürgens Merci chérie 18 5 maart 1966 Vlag van Luxemburg Luxemburg
1967 Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk Engels Sandie Shaw Puppet on a string 17 8 april 1967 Vlag van Oostenrijk Wenen
1968 Vlag van Spanje Spanje Spaans Massiel La la la 17 6 april 1968 Vlag van Verenigd Koninkrijk Londen
1969 Vlag van Frankrijk Frankrijk
Vlag van Nederland Nederland
Vlag van Spanje Spanje
Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
Frans
Nederlands
Spaans
Engels
Frida Boccara
Lenny Kuhr
Salomé
Lulu
Un jour, un enfant
De troubadour
Vivo cantando
Boom bang-a-bang
16 29 maart 1969 Vlag van Spanje Madrid
1970 Vlag van Ierland Ierland Engels Dana All kinds of everything 12 21 maart 1970 Vlag van Nederland Amsterdam
1971 Vlag van Monaco Monaco Frans Séverine Un banc, un arbre, une rue 18 3 april 1971 Vlag van Ierland Dublin
1972 Vlag van Luxemburg Luxemburg Frans Vicky Leandros Après toi 18 25 maart 1972 Vlag van Verenigd Koninkrijk Edinburgh
1973 Vlag van Luxemburg Luxemburg Frans Anne-Marie David Tu te reconnaîtras 17 7 april 1973 Vlag van Luxemburg Luxemburg
1974 Vlag van Zweden Zweden Engels ABBA Waterloo 17 6 april 1974 Vlag van Verenigd Koninkrijk Brighton
1975 Vlag van Nederland Nederland Engels Teach-In Ding-a-dong 19 22 maart 1975 Vlag van Zweden Stockholm
1976 Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk Engels Brotherhood of Man Save your kisses for me 18 3 april 1976 Vlag van Nederland Den Haag
1977 Vlag van Frankrijk Frankrijk Frans Marie Myriam L'oiseau et l'enfant 18 7 mei 1977 Vlag van Verenigd Koninkrijk Londen
1978 Vlag van Israël Israël Hebreeuws Izhar Cohen & The Alphabeta A-ba-ni-bi 20 22 april 1978 Vlag van Frankrijk Parijs
1979 Vlag van Israël Israël Hebreeuws Gali Atari & Milk and Honey Hallelujah 19 31 maart 1979 Vlag van Israël Jeruzalem
1980 Vlag van Ierland Ierland Engels Johnny Logan What's another year 19 19 april 1980 Vlag van Nederland Den Haag
1981 Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk Engels Bucks Fizz Making your mind up 20 4 april 1981 Vlag van Ierland Dublin
1982 Vlag van Duitsland Duitsland Duits Nicole Ein bißchen Frieden 18 24 april 1982 Vlag van Verenigd Koninkrijk Harrogate
1983 Vlag van Luxemburg Luxemburg Frans Corinne Hermès Si la vie est cadeaux 20 23 april 1983 Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland München
1984 Vlag van Zweden Zweden Zweeds Herreys Diggi-loo diggi-ley 19 5 mei 1984 Vlag van Luxemburg Luxemburg
1985 Vlag van Noorwegen Noorwegen Noors Bobbysocks La det swinge 19 4 mei 1985 Vlag van Zweden Göteborg
1986 Vlag van België België Frans Sandra Kim J'aime la vie 20 3 mei 1986 Vlag van Noorwegen Bergen
1987 Vlag van Ierland Ierland Engels Johnny Logan Hold me now 22 9 mei 1987 Vlag van België Brussel
1988 Vlag van Zwitserland Zwitserland Frans Céline Dion Ne partez pas sans moi 21 30 april 1988 Vlag van Ierland Dublin
1989 Vlag van Joegoslavië Joegoslavië Kroatisch Riva Rock me 22 6 mei 1989 Vlag van Zwitserland Lausanne
1990 Vlag van Italië Italië Italiaans Toto Cutugno Insieme:1992 22 5 mei 1990 Vlag van Joegoslavië Zagreb
1991 Vlag van Zweden Zweden Zweeds Carola Fångad av en stormvind 22 4 mei 1991 Vlag van Italië Rome
1992 Vlag van Ierland Ierland Engels Linda Martin Why me? 23 9 mei 1992 Vlag van Zweden Malmö
1993 Vlag van Ierland Ierland Engels Niamh Kavanagh In your eyes 25 15 mei 1993 Vlag van Ierland Millstreet
1994 Vlag van Ierland Ierland Engels Paul Harrington & Charlie McGettigan Rock 'n' roll kids 25 30 april 1994 Vlag van Ierland Dublin
1995 Vlag van Noorwegen Noorwegen Noors Secret Garden Nocturne 23 13 mei 1995 Vlag van Ierland Dublin
1996 Vlag van Ierland Ierland Engels Eimear Quinn The voice 23 18 mei 1996 Vlag van Noorwegen Oslo
1997 Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk Engels Katrina & the Waves Love shine a light 25 3 mei 1997 Vlag van Ierland Dublin
1998 Vlag van Israël Israël Hebreeuws Dana International Diva 25 9 mei 1998 Vlag van Verenigd Koninkrijk Birmingham
1999 Vlag van Zweden Zweden Engels Charlotte Nilsson Take me to your heaven 23 29 mei 1999 Vlag van Israël Jeruzalem
2000 Vlag van Denemarken Denemarken Engels Olsen Brothers Fly on the wings of love 24 13 mei 2000 Vlag van Zweden Stockholm
2001 Vlag van Estland Estland Engels Tanel Padar & Dave Benton & 2XL Everybody 23 12 mei 2001 Vlag van Denemarken Kopenhagen
2002 Vlag van Letland Letland Engels Marie N I wanna 24 25 mei 2002 Vlag van Estland Tallinn
2003 Vlag van Turkije Turkije Engels Sertab Erener Everyway that I can 26 24 mei 2003 Vlag van Letland Riga
2004 Vlag van Oekraïne Oekraïne Engels en Oekraïens Ruslana Wild dances 36 15 mei 2004 Vlag van Turkije Istanboel
2005 Vlag van Griekenland Griekenland Engels Elena Paparizou My number one 39 21 mei 2005 Vlag van Oekraïne Kiev
2006 Vlag van Finland Finland Engels Lordi Hard rock hallelujah 37 20 mei 2006 Vlag van Griekenland Athene
2007 Vlag van Servië Servië Servisch Marija Šerifović Molitva 42 12 mei 2007 Vlag van Finland Helsinki
2008 Vlag van Rusland Rusland Engels Dima Bilan Believe 43 24 mei 2008 Vlag van Servië Belgrado
2009 Vlag van Noorwegen Noorwegen Engels Alexander Rybak Fairytale 42 16 mei 2009 Vlag van Rusland Moskou
2010 Vlag van Duitsland Duitsland Engels Lena Satellite 39 29 mei 2010 Vlag van Noorwegen Oslo
2011 Vlag van Azerbeidzjan Azerbeidzjan Engels Ell & Nikki Running scared 43 14 mei 2011 Vlag van Duitsland Düsseldorf
2012 Vlag van Zweden Zweden Engels Loreen Euphoria 42 26 mei 2012 Vlag van Azerbeidzjan Bakoe
2013 Vlag van Denemarken Denemarken Engels Emmelie de Forest Only teardrops 39 18 mei 2013 Vlag van Zweden Malmö
2014 Vlag van Oostenrijk Oostenrijk Engels Conchita Wurst Rise like a phoenix 37 10 mei 2014 Vlag van Denemarken Kopenhagen
2015 16 mei 2015 Vlag van Oostenrijk Wenen

Statistieken[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Voor een uitgebreide pagina over de statistieken, zie Statistieken van het Eurovisiesongfestival.

Hieronder volgt een lijst van toptiennoteringen van alle deelnemende landen. Landen in het grijs vermeld doen niet meer mee.

Nr. Land 1ste 2de 3de 4de 5de 6de 7de 8ste 9de 10de Totaal
1 Vlag van Ierland Ierland 7 4 1 3 3 3 2 2 2 4 31
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk 5 15 4 4 1 2 5 1 1 3 41
3 Vlag van Frankrijk Frankrijk 5 4 7 7 2 - 2 5 - 3 35
4 Vlag van Zweden Zweden 5 1 6 2 7 1 3 4 2 5 35
5 Vlag van Luxemburg Luxemburg 5 - 2 5 1 1 1 1 2 2 20
6 Vlag van Nederland Nederland 4 1 1 2 2 2 3 1 6 2 24
7 Vlag van Israël Israël 3 2 1 2 2 2 3 2 1 - 18
8 Vlag van Denemarken Denemarken 3 1 3 3 4 2 1 3 2 2 24
9 Vlag van Noorwegen Noorwegen 3 1 1 3 4 - 2 3 3 1 20
10 Vlag van Duitsland Duitsland 2 4 5 3 2 3 2 8 3 2 34
11 Vlag van Spanje Spanje 2 4 1 2 1 4 2 1 4 7 27
12 Vlag van Zwitserland Zwitserland 2 3 3 5 2 3 - 5 1 2 26
13 Vlag van Italië Italië 2 2 4 3 3 4 4 2 3 1 28
14 Vlag van Oostenrijk Oostenrijk 2 - - 1 4 2 2 2 3 5 21
15 Vlag van Rusland Rusland 1 3 2 - 1 - 1 - 1 1 9
16 Vlag van Oekraïne Oekraïne 1 2 1 1 - 1 1 - - 1 7
17 Vlag van België België 1 2 - 2 2 4 4 3 1 2 21
18 Vlag van Monaco Monaco 1 1 3 3 2 1 1 2 1 1 16
19 Vlag van Turkije Turkije 1 1 1 3 - - 2 - 1 1 10
20 Vlag van Azerbeidzjan Azerbeidzjan 1 1 1 1 1 - - 1 - - 6
21 Vlag van Griekenland Griekenland 1 - 3 - 2 1 3 4 3 1 18
22 Vlag van Estland Estland 1 - 1 1 1 3 - 1 - - 8
23 Vlag van Letland Letland 1 - 1 - 1 - - - - - 3
24 Vlag van Servië Servië 1 - 1 - - 1 - - - - 3
25 Vlag van Joegoslavië Joegoslavië 1 - - 3 - 1 3 2 1 - 11
26 Vlag van Finland Finland 1 - - - - 1 4 1 1 4 12
27 Vlag van Malta Malta - 2 2 - 1 1 - 3 2 2 13
28 Vlag van IJsland IJsland - 2 - 1 - - 1 1 - - 5
29 Vlag van Polen Polen - 1 - - - - 1 - - - 2
29 Vlag van Servië en Montenegro Servië en Montenegro - 1 - - - - 1 - - - 2
31 Vlag van Roemenië Roemenië - - 2 1 - - - - 1 1 5
32 Vlag van Bosnië en Herzegovina Bosnië en Herzegovina - - 1 - - 1 1 - 2 1 7
33 Vlag van Kroatië Kroatië - - - 2 1 1 - - 1 1 6
34 Vlag van Armenië Armenië - - - 2 - - 1 2 - 1 5
35 Vlag van Hongarije Hongarije - - - 1 1 - - - 1 1 4
36 Vlag van Cyprus Cyprus - - - - 3 2 1 - 3 - 9
37 Vlag van Albanië Albanië - - - - 1 - 1 - - - 2
38 Vlag van Bulgarije Bulgarije - - - - 1 - - - - - 1
39 Vlag van Portugal Portugal - - - - - 1 2 2 2 2 9
40 Vlag van Moldavië Moldavië - - - - - 1 - - - 1 2
41 Vlag van Litouwen Litouwen - - - - - 1 - - - - 1
41 Vlag van Wit-Rusland Wit-Rusland - - - - - 1 - - - - 1
43 Vlag van Slovenië Slovenië - - - - - - 2 - - 1 3
44 Vlag van Georgië Georgië - - - - - - - - 2 - 2
45 Vlag van Andorra Andorra - - - - - - - - - - 0
45 Vlag van Macedonië Macedonië - - - - - - - - - - 0
45 Vlag van Marokko Marokko - - - - - - - - - - 0
45 Vlag van Montenegro Montenegro - - - - - - - - - - 0
45 Vlag van San Marino San Marino - - - - - - - - - - 0
45 Vlag van Slowakije Slowakije - - - - - - - - - - 0
45 Vlag van Tsjechië Tsjechië - - - - - - - - - - 0
  • In 1956 wordt alleen de eerste plaats erbijgeteld

Officiële discografie[bewerken]

Sinds 2000 brengt de organisatie van het Eurovisiesongfestival een cd uit met alle inzendingen van het betreffende jaar. Met ingang van 2004 verschijnt er tevens een dvd met opnames van de televisie-uitzendingen van het Eurovisiesongfestival.

Cd's[bewerken]

  • 2000: Eurovision Song Contest 2000 Stockholm Ariola/BMG - 7765872 (24 tracks)
  • 2001: Eurovision Song Contest Copenhagen 2001 Ariola/BMG (23 tracks)
  • 2002: Eurovision Song Contest Estonia 2002 Ariola/BMG (24 tracks)
  • 2003: Eurovision Song Contest Riga 2003 EMI - 5843942 (26 tracks)
  • 2004: Eurovision Song Contest Istanbul 2004 EMI - 5770012 (36 tracks, 2 cd's)
  • 2005: Eurovision Song Contest Kiev 2005 EMI - 3120022 (39 tracks, 2 cd's)
  • 2006: Eurovision Song Contest Athens 2006 EMI - 3653692 (37 tracks, 2 cd's)
  • 2007: Eurovision Song Contest Helsinki 2007 EMI - 94639454 (42 tracks, 2 cd's)
  • 2008: Eurovision Song Contest Belgrado 2008 EMI - 921699726 (43 tracks, 2 cd's)
  • 2009: Eurovision Song Contest Moskou 2009 EMI - 969968020 (42 tracks, 2 cd's)
  • 2010: Eurovision Song Contest Oslo 2010 EMI - 964171722 (39 tracks, 2 cd's)
  • 2011: Eurovision Song Contest Düsseldorf 2011 EMI - 0970562 (43 tracks, 2 cd's)
  • 2012: Eurovision Song Contest Baku 2012 (42 tracks; 2 cd's)
  • 2013: Eurovision Song Contest Malmö 2013 (39 tracks; 2 cd's)

Dvd's[bewerken]

  • 2004: Eurovision Song Contest Istanbul 2004 (36 clips, 2 dvd's)
  • 2005: Eurovision Song Contest Kiev 2005 (39 clips, 2 dvd's)
  • 2006: Eurovision Song Contest Athens 2006 (37 clips, 2 dvd's)
  • 2007: Eurovision Song Contest Helsinki 2007 (42 clips, 2 dvd's)
  • 2008: Eurovision Song Contest Belgrado 2008 (43 clips, 3 dvd's)
  • 2009: Eurovision Song Contest Moskou 2009 (42 clips, 3 dvd's)
  • 2010: Eurovision Song Contest Oslo 2010 (39 clips, 3 dvd's)
  • 2011: Eurovision Song Contest Düsseldorf 2011 (43 clips, 3 dvd's)
  • 2012: Eurovision Song Contest Baku 2012 (42 clips, 3 dvd's)
  • 2013: Eurovision Song Contest Malmö 2013 (42 clips, 3 dvd's)

Belgische inzendingen[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie België op het Eurovisiesongfestival voor een overzicht.

België doet net als Nederland vanaf het eerste jaar mee, en moest alleen in 1994, 1997 en 2001 verstek laten gaan, vanwege slechte resultaten in de voorafgaande jaren. De Belgische inzending wordt elk jaar afwisselend aangeduid of gekozen door de Vlaamse omroep (VRT) en de Franstalige omroep (RTBF). In 2007 was het de beurt aan de laatste. Waar de RTBF al eens zorgde voor een Belgische winst dankzij Sandra Kim, is het beste resultaat behaald door de Nederlandstalige omroep een gedeelde zesde plaats, namelijk door Bob Benny (1959) met het liedje Hou toch van mij. In 2003 kende België een groot succes door met Sanomi van Urban Trad op de tweede plaats te eindigen na Sertab. Daardoor mocht België in 2004 rechtstreeks in de finale, maar daar scoorde Xandee heel zwak. De daarop volgende vijf jaar wist België zich niet te plaatsen voor de finale, met als absolute dieptepunt van het decennium de voorlaatste plaats in de halve finale met één punt in 2009. In 2010 wist Tom Dice de ban te breken. België wist zich voor het eerst via de halve finale te plaatsen voor de grote finale. Tom Dice werd 6de in Oslo en dit was terwijl een Vlaamse overwinning - zoals eerder al aangehaald was de andere beste Vlaamse plaats in 1959 ook de zesde plaats, al namen er toen veel minder landen deel aan het Eurovisiesongfestival. In 2013 kon voor het eerst een Waalse kandidaat, Roberto Bellarosa, doorstoten naar de finale.

Nederlandse inzendingen[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Nederland op het Eurovisiesongfestival voor een overzicht.

Nederland doet sinds 1956 mee aan het songfestival. In 1985 en 1991 besloot de NOS niet mee te doen aan het festival, omdat dit plaatsvond op 4 mei, de dag van de Dodenherdenking. Vanwege slechte resultaten in het voorafgaande jaar was Nederland er in 1995 en 2002 ook niet bij. De Nederlandse inzending wordt traditioneel gekozen in het Nationaal Songfestival.

In 1986 werd het Eurovisiesongfestival uitgezonden door Veronica, toen nog een publieke omroep.[2] Het Nationaal Songfestival werd dat jaar wel door de NOS verzorgd.

In 2000 besloot de NOS de uitzending van het Songfestival om 22.00 uur te staken na de ontploffing van een vuurwerkopslagplaats in Enschede. Hierdoor kon het Nederlandse publiek ook niet aan de televoting meedoen. In 2009 besloot de NOS te stoppen met het uitzenden. De TROS nam het over.

In 2013 was Nederland voor het eerst in negen jaar weer vertegenwoordigd in de finale dankzij Anouk, die in de eerste halve finale de 6de plaats behaalde. In de finale eindigde ze op de 9de plaats.

In 2014 haalde Nederland opnieuw de finale dankzij Ilse DeLange en Waylon als The Common Linnets en werden 2de. In hun halve finale werden ze eerste met 150 punten.

Nationaal Songfestival[bewerken]

De Nederlandse voorronde voor het Eurovisiesongfestival is getiteld het Nationaal Songfestival. In 1956 werd deze voorronde voor het eerst gehouden. In de loop der jaren werd er voor vele verschillende formats gekozen om de Nederlandse inzending te bepalen.

Junior Eurovisiesongfestival[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Junior Eurovisiesongfestival voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Sinds 2003 wordt er ook een Eurovisiesongfestival voor kinderen gehouden; het Junior Eurovisiesongfestival. Denemarken organiseerde in 2000 en 2001 De unges melodi grand prix, dat uitgroeide tot het Melodi Grand Prix Nordic; een Scandinavisch songfestival voor kinderen. De EBU zag opnamen van de show en besloot er een officieel festival van te maken.

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties