Eurovisiesongfestival 1978

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Eurovisiesongfestival 1978
1978 Concours Eurovision de la Chanson
Gastland Vlag van Frankrijk Frankrijk
Locatie Palais des Congrès, Parijs
Omroep TF1
Datum 22 april 1978
Presentator Denise Fabre
Léon Zitrone
Winnaar
Land Vlag van Israël Israël
Lied A-ba-ni-bi
Artiest Izhar Cohen & The Alpha Beta
Tekst Ehud Manor
Componist Nurit Hirsch
Andere gegevens
Stemgegevens Elk land verdeelt 12, 10, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2 en 1 punten
Aantal landen 20
Nul punten Vlag van Noorwegen Noorwegen
Intervalact Stéphane Grappelli
Oscar Peterson
Yehudi Menuhin
Chronologie
◄ 1977 1979 ►

Het Eurovisiesongfestival 1978 was het drieëntwintigste Eurovisiesongfestival en vond plaats op 22 april 1978 in Parijs, Frankrijk. Het programma werd gepresenteerd door Denise Fabre en Léon Zitrone. Van de 20 deelnemende landen won Israël met het nummer "Abanibi", uitgevoerd door Izhar Cohen & The Alpha Beta. Dit lied kreeg 157 punten, 13,5% van het totaal aantal punten. Met 125 punten werd België tweede, gevolgd door Frankrijk op de derde plaats met 119 punten.

Interludium[bewerken]

De interludia kwamen voor rekening van Stéphane Grappelli en Oscar Peterson, Yehudi Menuhin, Kenny Clarke en Nils Henning Ørsted Pedersen.

Puntentelling[bewerken]

Stemstructuur[bewerken]

Net als in 1977 werden in de nationale jury punten toegekend aan elk liedje. Het liedje met het meest aantal stemmen, kreeg twaalf punten. De tweede keus kreeg tien punten en de derde plaats tot en met tiende plaats kregen acht tot en met één punten. Stemmen op het eigen land is niet toegestaan.[1]

Score bijhouden[bewerken]

De score werd bijgehouden op een scorebord dat in de zaal hing. De deelnemende landen stonden in het Frans op het bord. Achter elk land stond het totaal aantal punten De gegeven punten werden gelijk bij het totaal van het land opgeteld. De presentatoren stonden op het podium. Nadat een land alle punten had gegeven, knipperde de score van de koploper op het scorebord.

Stemmen[bewerken]

De jury's werden in volgorde van optreden opgebeld. Het geven van de punten gebeurde op volgorde van deelname, in plaats van in oplopende volgorde. De vertegenwoordiger van het land noemde het land en het aantal punten in het Engels of Frans. Eén van de presentatoren herhaalde het land en de punten in de taal (Frans of Engels) waarin ze gegeven werden. Daarbij werd zowel in het Engels als het Frans points gebruikt. Tijdens de uitzending toonde de regie, tussen het opbellen door, drie beelden in het scherm: linksboven het scorebord met daarnaast een vak met de presentatoren en onderin een breed beeld van de green room.

Beslissing[bewerken]

België en Israël waren beide koploper, waarbij Israël de koppositie niet meer afstond. Met nog drie jury's te gaan gaf Luxemburg de doorslag: Israël stond na hun stemmen op 149 en België op 110. Ondanks dat Israël zelf nog moest stemmen, was het verschil van 39 punten niet meer te overbruggen.

Afgekapte uitzending[bewerken]

Naarmate de puntentelling vorderde kreeg men in Jordanië in de gaten dat Israël het songfestival zou winnen, daarom brak men de uitzending af en zei men later dat er een storing was en dat België gewonnen had.[1]

Resultaat[bewerken]

Plaats Land Artiest Titel Punten
1 Vlag van Israël Israël Izhar Cohen & The Alphabeta A-ba-ni-bi 157
2 Vlag van België België Jean Vallée L'amour ça fait chanter la vie 125
3 Vlag van Frankrijk Frankrijk Joël Prévost Il y aura toujours des violons 119
4 Vlag van Monaco Monaco Caline & Olivier Toussaint Les jardins de Monaco 107
5 Vlag van Ierland Ierland Colm Wilkinson Born to sing 86
6 Vlag van Duitsland Duitsland Ireen Sheer Feuer 84
7 Vlag van Luxemburg Luxemburg Baccara Parlez-vous français? 73
8 Vlag van Griekenland 1828-1978 Griekenland Tania Tsanaklidou Charlie Chaplin 66
9 Vlag van Historische vlag van Spanje Spanje José Vélez Bailemos un vals 65
Vlag van Zwitserland Zwitserland Carole Vinci Vivre 65
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk Co-Co The bad old days 61
12 Vlag van Italië Italië Ricchi e Poveri Questo amore 53
13 Vlag van Nederland Nederland Harmony 't Is O.K. 37
14 Vlag van Zweden Zweden Björn Skifs Det blir alltid värre framåt natten 26
15 Vlag van Oostenrijk Oostenrijk Springtime Mrs. Caroline Robinson 14
16 Vlag van Denemarken Denemarken Mabel Boom-boom 13
17 Vlag van Portugal Portugal Gemini Dai-li-dou 5
18 Vlag van Finland Finland Seija Simola Anna rakkaudelle tilaisuus 2
Vlag van Turkije Turkije Nilüfer & Nazar Sevince 2
20 Vlag van Noorwegen Noorwegen Jahn Teigen Mil etter mil 0

Oude bekenden[bewerken]

Jean Vallée was er in 1970 ook al eens bij. Ireen Sheer deed 4 jaar geleden nog voor Luxemburg mee. Norbert Niedermayer van de Oostenrijkse groep Springtime zong in 1972 in de groep Milestones.

Nationale keuzes[bewerken]

In Ierland deed Maxi (Eurovisiesongfestival 1973) mee als lid van de groep Sheeba. Anita Skorgan trad in 1977 nog voor Noorwegen aan, nu was het de beurt aan haar man Jahn Teigen. In Portugal trad Tonicha (Eurovisiesongfestival 1971) met 4 liedjes aan, haar beste plaats was 4de. Noëlle Cordier (Eurovisiesongfestival 1967) was 4de in de Franse preselectie. Pierra Martell ([[ESF '74) was gedeeld laatste in Zwitserland. Jacques Hustin had België in 1974 al vertegenwoordigd maar kon nu niet winnen. Ook nog uit '74 waren Cindy & Bert die het opnieuw probeerden in Duitsland, net als Peter, Sue & Marc die in '71 en '76 al voor Zwitserland aantraden. Na 12 jaar afwezigheid nam Denemarken opnieuw deel, ex-winnares Grethe Ingmann waagde opnieuw haar kans maar werd slechts 5de. In Luxemburg deden Gitte Haenning (Eurovisiesongfestival 1973|ESF'73]]) en Liliane Saint-Pierre mee, zij zou België later nog vertegenwoordigen. Gidi Gov van de groep Poogy (ESF'74) probeerde het nu solo, maar werd voorlaatste.

Terugkerende landen[bewerken]

Kaart[bewerken]

██ Deelnemende landen

██ Landen die al meegedaan hebben maar niet meedoen

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties