Wit-Rusland op het Eurovisiesongfestival

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Vlag van Wit-Rusland Wit-Rusland
Eerste deelname 2004
Aantal deelnames 10
Winst 0
Zender BTRC
Statistieken
Hoogste positie 6de (2007)
Laagste positie 24ste (2010)
Portaal  Portaalicoon   Eurovisiesongfestival

Wit-Rusland doet sinds 2004 mee aan het Eurovisiesongfestival. In totaal heeft het land nu tien keer aan het liedjesfestijn deelgenomen.

Historie[bewerken]

In 2003 deed Wit-Rusland voor het eerst een gooi naar het songfestival. Het land meldde zich samen met Servië en Montenegro, Oekraïne en Albanië aan bij de EBU, maar doordat er te veel deelnemers waren, werd uiteindelijk alleen Oekraïne toegelaten. Vanaf 2004 werd er met een halve finale gewerkt en was het geen probleem meer voor nieuwe landen om toe te treden.

Het duo Aleksandra & Konstantin had in 2004 de eer om Wit-Rusland als eerste in de geschiedenis op het songfestival te vertegenwoordigen. Het nummer My Galileo werd echter in vrij onverstaanbaar Engels vertolkt. Het kreeg dan ook slechts 10 punten en haalde niet de finale. Wel leverde het Aleksandra het begin van de Alexandra Award op, een prijs die jaarlijks na afloop van het songfestival wordt uitgereikt aan de act met de slechtste uitspraak van het Engels.

In 2005 werd zangeres Angelica Agurbash, nadat zij de Wit-Russische kwalificatierondes had gewonnen, uitverkoren om voor Wit-Rusland naar het Eurovisiesongfestival in Kiev te gaan. Haar winnende lied Boys & Girls kreeg echter nogal wat kritiek te verduren. Er werd ernstig getwijfeld of het liedje Wit-Rusland door de halve finale van het songfestival zou kunnen loodsen. Agurbash kreeg daarom twee andere liedjes aangeboden: Show me your love honey, geschreven door Svika Pick, en Love me tonight, geschreven door de Griekse componist Nikos Terzis. Het was geen verrassing dat het nummer van Terzis uiteindelijk door de vakjury als inzending werd gekozen; Terzis had immers al eerder succes gehad met het schrijven van songfestivalliedjes. Zo was hij verantwoordelijk voor de inzendingen van Griekenland tijdens de songfestivals van 2001 en 2004. Griekenland eindigde hierbij beide keren als derde.

In de voorbereiding op het songfestival voerde Angelica Agurbash met Love me tonight intensief promotie in het buitenland, maar bij de halve finale bleek dat dat niet genoeg was om een plek in de finale te kunnen afdwingen. Met 67 punten eindigde ze op een 13de plaats. Wel won ze de Alexandra Award voor haar beroerde Engels.

In 2006 probeerde Wit-Rusland opnieuw een poging tot succes te doen. Ditmaal werd zangeres Polina Smolova in de strijd geworpen, die met het lied Mama naar Athene afreisde. Desondanks werd het songfestival opnieuw een fiasco voor de Wit-Russen, want Smolova kreeg in de halve finale slechts 10 puntjes en werd daarmee voorlaatste. Enige troost bood de Alexandra Award, die opnieuw naar Wit-Rusland ging. Hiermee is het land koploper.

In 2007 werd de Wit-Russische voorronde voor het Eurovisiesongfestival, Eurofest 2007, gewonnen door Dmitry Koldun. Hij mocht zijn land in Helsinki gaan vertegenwoordigen met Work your magic, wat geen verkeerde keus leek te zijn toen het lied in de weken voorafgaand aan het songfestival hier en daar ingedeeld werd bij de favorieten voor de eindzege. Het werd ook daadwerkelijk een succes; in de halve finale eindigde Koldun op de vierde plek, wat ruim voldoende was om Wit-Rusland voor het eerst in de geschiedenis naar de finale te laten gaan. Hierin werd een succesvolle zesde plaats bemachtigd. Het betekende zodoende het eerste grote succes voor de Wit-Russen.

De top 10-plek van 2007 gaf Wit-Rusland aanvankelijk het recht op directe plaatsing voor het songfestival van 2008, echter door verandering van de regels moest het land ook toen weer gewoon in de halve finale starten. Protesten van Wit-Rusland hiertegen haalden niets uit. Met Ruslan Alekhno strandde Wit-Rusland in de halve finale.

Een jaar later, in 2009 deed Petr Elfimov mee voor Wit-Rusland. Zijn Eyes that never lie kwam in de halve finale ook niet hoog genoeg om door te mogen naar de finale: het lied bleef steken op de 13e plaats.

In 2010 kwalificeerden de Wit-Russen zich voor de tweede maal voor de finale: 3+2 wist met het lied Butterflies de 9e plaats te bereiken in de halve finale. In de finale ging het echter slechter: het land werd voorlaatste met 18 punten, waarmee het nog net het Verenigd Koninkrijk wist voor te blijven.

In 2011 werd zangeres Anastasiya Vinnikova intern gekozen om voor Wit-Rusland naar het songfestival in Düsseldorf te gaan. Daar zou zij in eerste instantie het lied Born in Bielorussia gaan zingen, maar dit lied had te veel politieke inhoud, iets dat op het songfestival niet is toegestaan. Een paar dagen later werd een vervangend lied gepresenteerd, getiteld I love Belarus. Dit lied werd wel toegelaten. Vinnikova kon zich echter niet kwalificeren voor de finale. Een jaar later, in 2012, wist ook We are the heroes van Litesound de finale niet te halen.

In 2013 besloot Wit-Rusland Aljona Lanskaja naar Malmö te sturen. Met haar lied Solayoh stootte zij door naar de finale, waar ze de zestiende positie haalde.

Wit-Russische deelnames[bewerken]

Jaar Artiest Titel Finale Ptn Semi Ptn Taal
Vlag van Turkije 2004 Aleksandra & Konstantin My Galileo X X 19 10 Engels
Vlag van Oekraïne 2005 Anzhelika Agurbash Love me tonight X X 13 67 Engels
Vlag van Griekenland 2006 Polina Smolova Mama X X 22 10 Engels
Vlag van Finland 2007 Dmitry Koldun Work your magic 6 145 4 176 Engels
Vlag van Servië 2008 Roeslan Alechno Hasta la vista X X 17 27 Engels
Vlag van Rusland 2009 Petr Elfimov Eyes that never lie X X 13 25 Engels
Vlag van Noorwegen 2010 3+2 Butterflies 24 18 9 59 Engels
Vlag van Duitsland 2011 Anastasiya Vinnikova I love Belarus X X 14 45 Engels
Vlag van Azerbeidzjan 2012 Litesound We are the heroes X X 16 35 Engels
Vlag van Zweden 2013 Aljona Lanskaja Solayoh 16 48 7 64 Engels
Vlag van Denemarken 2014 TEO Cheesecake Engels