Ierland op het Eurovisiesongfestival

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Vlag van Ierland Ierland
Eerste deelname 1965
Aantal deelnames 48
Winst 7
Zender RTE
Statistieken
Hoogste positie 1ste (1970, 1980, 1987,
1992, 1993, 1994, 1996)
Laagste positie laatste (2007, 2013)
Portaal  Portaalicoon   Eurovisiesongfestival

Ierland doet sinds 1965 mee aan het Eurovisiesongfestival. Het land heeft tot nu toe 48 keer aan het liedjesfestijn deelgenomen.

De balans[bewerken]

Dana zorgde in 1970 voor de eerste Ierse overwinning met All kinds of everything

Qua aantal overwinningen is Ierland veruit het succesvolste land in de geschiedenis van het Eurovisiesongfestival. Het won het songfestival maar liefst zeven keer, meer dan elk ander land. Zweden, Luxemburg, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk volgen op afstand met elk vijf overwinningen. Ierland eindigde hiernaast ook nog viermaal op de tweede plaats.

De zeven Ierse zeges:

Johnny Logan is tot op heden de enige uitvoerende artiest die het Eurovisiesongfestival tweemaal wist te winnen. Als schrijver van het lied Why me zegevierde hij in 1992 zelfs nogmaals.

In de jaren negentig zette Ierland een absoluut unicum neer door in vijf jaar tijd viermaal het songfestival te winnen. Tussen 1992 en 1994 sleepten de Ieren drie overwinningen op rij in de wacht, iets wat geen enkel ander land tot nog toe is gelukt.

Tweemaal eindigde Ierland op de laatste plaats. Dit gebeurde voor het eerst in 2007 met de groep Dervish, en in 2013 nogmaals met Ryan Dolan.

Het songfestival op Ierse bodem[bewerken]

Het Gaiety Theatre in Dublin vormde het decor van het Eurovisiesongfestival 1971

Als gevolg van de zeven overwinningen heeft Ierland ook zeven keer het songfestival georganiseerd. Slechts het Verenigd Koninkrijk organiseerde het songfestival nog vaker, namelijk achtmaal.

De hoofdstad Dublin ontving het Eurovisiesongfestival zesmaal, vaker dan elke andere stad. Het Point Theatre vormde driemaal het decor, vaker dan elke andere locatie. In 1993 vond het songfestival plaats in het dorp Millstreet, in het zuiden van Ierland. Met circa 1500 inwoners is het de kleinste plaats waar ooit een songfestival werd georganiseerd.

Songfestivals zonder Ierland[bewerken]

Sinds het debuut van Ierland in 1965, heeft het land praktisch altijd meegedaan aan het Eurovisiesongfestival. Slechts tweemaal was Ierland sindsdien nog afwezig. In 1983 werd er van deelname afgezien vanwege financiële problemen en stakingen bij de nationale omroep RTÉ. In 2002 moest Ierland, conform de destijds geldende regels, gedwongen thuisblijven vanwege een te lage klassering in het jaar ervoor. Sinds in 2004 de halve finale werd ingevoerd, kan ieder land elk jaar deelnemen.

Punten[bewerken]

Vanwege de locatie ontvangt Ierland meestal veel punten uit het Verenigd Koninkrijk. In het verleden is echter gebleken dat ook Zwitserland, Noorwegen en Zweden vaak punten geven aan de Ierse inzendingen. Andersom geeft Ierland ook veel punten terug aan deze landen, vooral aan het Verenigd Koninkrijk.

Taal[bewerken]

Ierland, dat naast het Iers ook het Engels als hoofdtaal kent, heeft vrijwel altijd Engelstalige inzendingen naar het songfestival gestuurd. In de periode dat het voor de deelnemende landen verplicht was om in de eigen taal te zingen, hadden de Ieren hiermee jarenlang een taalvoordeel ten opzichte van andere deelnemende landen, aangezien het Engels een internationale taal is die vrijwel overal in Europa begrepen wordt. De enige inzending die niet in het Engels werd vertolkt, was het Ierse Ceol on ghrá van Sandie Jones uit 1972. Het werd geen succes; de 15de plaats bleef jarenlang het slechtste Ierse resultaat op het songfestival. Sinds in 1999 de vrije taalregel op het songfestival werd ingevoerd, kiezen de meeste landen ervoor om ook in het Engels te zingen, waarmee het taalvoordeel van Ierland is weggevallen.

Jaren 60 en 70[bewerken]

Debuut[bewerken]

Butch Moore met I'm walking the streets in the rain was in 1965 de eerste Ierse inzending voor het Eurovisiesongfestival

Het debuut van Ierland op het Eurovisiesongfestival kwam relatief laat. Waar vrijwel alle West-Europese landen al in de jaren vijftig debuteerden, waren de Ieren pas bij de tiende editie in 1965 voor het eerst van de partij. De eerste artiest die werd afgevaardigd, was de in Ierland bekende zanger Butch Moore, die bij de nationale voorronde als winnaar uit de bus was gekomen. Met zijn ballade I'm walking the streets in the rain eindigde hij in Napels op de zesde plaats en zorgde daarmee voor een verdienstelijk resultaat.

Bij de tweede deelname in 1966, en in de jaren direct daarna, bleef Ierland goed scoren; het land eindigde bij de eerste zes deelnames telkens in de top 10. In 1967 sleepte Sean Dunphy zelfs een tweede plaats in de wacht. Hij eindigde weliswaar op grote achterstand van de Britse winnares Sandie Shaw, maar zette Ierland op het Eurovisiesongfestival wel definitief op de kaart.

Dana[bewerken]

In 1970 stuurde Ierland de destijds 18-jarige zangeres Dana Scallon naar het songfestival, dat gehouden werd in Amsterdam. De afvaardiging was controversieel, aangezien Dana uit Noord-Ierland kwam. Het feit dat Ierland door een Noord-Ierse zangeres vertegenwoordigd werd, lag ten tijde van de politieke onrust in Noord-Ierland zeer gevoelig bij verschillende groepen. Desondanks trad Dana gewoon voor Ierland aan, en met succes. Haar lied All kinds of everything kreeg de meeste punten en versloeg bij de puntentelling zelfs de Britse topfavoriete Mary Hopkin. Het betekende de eerste Ierse overwinning op het Eurovisiesongfestival, en het lied groeide uit tot een wereldhit.

Als gevolg van de zege mocht Ierland in 1971 het songfestival organiseren. Het gastland werd vertegenwoordigd door Angela Farrell, maar kon het succes van een jaar eerder bij lange na niet evenaren: Farrell strandde op de elfde plaats. Een jaar later zond Ierland voor het eerst (en tot nog toe ook voor het laatst) een Ierstalig lied naar het songfestival, maar met een vijftiende plaats volgde wederom een zeer matig resultaat.

Tijdens het songfestival van 1973 ontstond er binnen de Ierse delegatie een conflict. Zangeres Maxi was namens de Ieren naar Luxemburg gestuurd, maar zij was het niet eens met tussentijdse veranderingen in het arrangement van haar lied Do I dream. De zangeres legde meerdere malen haar repetities stil en dreigde zich uiteindelijk terug te trekken. In alle haast werd zangeres Tina Reynolds hierop naar Luxemburg gehaald om Maxi te vervangen, maar uiteindelijk bleek dit niet nodig; Maxi trad alsnog aan en eindigde op de tiende plaats. Tina Reynolds kwam een jaar later voor Ierland uit, en werd zevende met het lied Cross your heart.

In 1975 eindigde Ierland wederom in de top 10: het duo The Swarbriggs, bestaande uit de broers Tommy en Jimmy Swarbrigg, sleepte met That's what friends are for een negende plaats in de wacht. In 1977 keerde de groep terug, maar nu als kwartet. Aangevuld met de zangeressen Nicola Kerr en Alma Carroll, en onder de naam The Swarbriggs Plus Two, schonken zij Ierland een groot succes door op de derde plaats te eindigen met It's nice to be in love again. Het verschil met de Franse winnares Marie Myriam bedroeg 15 punten.

In 1978 en 1979 presteerden de Ieren met tweemaal een vijfde plaats ook zeer goed.

Jaren 80[bewerken]

Johnny Logan won het Eurovisiesongfestival in 1980 voor de eerste keer met What's another year

Hoewel Ierland in 1982 voor het eerst sinds tien jaar niet in de top 10 belandde, en zich in 1983 zelfs helemaal terugtrok vanwege financiële problemen en stakingen bij de RTÉ, verliepen de jaren 80 voor de Ieren toch zeer succesvol op het Eurovisiesongfestival: het land eindigde zeven keer bij de beste tien. Noemenswaardige resultaten werden bereikt in 1981 met de meidengroep Sheeba (waar ook de in 1973 afgevaardigde Maxi deel van uitmaakte), en in 1986 met de Noord-Ierse band Luv Bug; beide kwamen terecht in de top vijf. Het decennium werd door Ierland echter vooral gekleurd met maar liefst twee songfestivaloverwinningen, en een tweede plaats in 1984. Deze wapenfeiten waren allen te danken aan één man: Johnny Logan.

Johnny Logan[bewerken]

Logan deed voor het eerst van zich spreken in 1980. Tien jaar na de eerste Ierse overwinning, zorgde hij voor een tweede Ierse songfestivalzege met het lied What's another year. Hij kreeg 143 punten, vijftien punten meer dan de Duitse zangeres Katja Ebstein. Logan, die na de puntentelling overmand raakte door emoties, kon tijdens de herhaling van zijn lied de hoge noten niet meer halen; in plaats daarvan snikte hij: I love you Ireland! Vier jaar later, in 1984, keerde Logan terug naar het songfestival, ditmaal als schrijver en componist van het door Linda Martin gezongen lied Terminal 3. Het eindigde op de tweede plaats, met slechts acht punten achterstand op het winnende Zweden. In 1987 stond Logan zelf weer achter de microfoon. Als voormalig winnaar werd hij door de Ieren ingezet om het songfestival nogmaals te winnen, en bracht in Brussel zijn zelfgeschreven lied Hold me now. Tot zijn eigen verrassing overtrof hij hiermee het succes van zijn eerdere inzendingen; Logan kreeg 172 punten en zegevierde, zeven jaar na zijn eerste overwinning, opnieuw. Ook ditmaal wist hij zijn emoties niet te bedwingen en riep hij tijdens zijn toegift: I still love you Ireland! Tot op heden is Johnny Logan de enige uitvoerende artiest die het Eurovisiesongfestival tweemaal heeft gewonnen. Het leverde hem in verschillende Europese landen de bijnaam Mister Eurovision op. Tijdens de in 2005 gehouden jubileumshow Congratulations: 50 Jaar Eurovisiesongfestival eindigde Hold me now op de derde plaats van populairste songfestivalliedjes aller tijden. What's another year eindigde op de twaalfde plaats.

Jaren 90[bewerken]

Nadat Ierland in 1989 de plank volledig had misgeslagen en niet verder was gekomen dan een teleurstellende 18de plaats, kwam het land in 1990 sterk terug dankzij Liam Reilly. Zijn lied Somewhere in Europe behaalde samen met Frankrijk een gedeelde tweede plaats, 17 punten achter Italië. Een jaar later was Reilly eveneens verantwoordelijk voor de Ierse inzending, als tekstschrijver en componist van het lied Could it be that I'm in love, uitgevoerd door Kim Jackson. Ditmaal bleek de tiende plaats het hoogst haalbare.

Driemaal winst[bewerken]

Niamh Kavanagh won het Eurovisiesongfestival in 1993 met In your eyes

In 1992 stuurden de Ieren wederom Linda Martin naar het Eurovisiesongfestival, die in 1984 al zeer succesvol was geweest. Ze trad in Stockholm aan met het lied Why me, dat net als haar eerdere inzending geschreven was door Johnny Logan. Het nummer viel zeer in de smaak bij de vakjury's en versloeg bij de puntentelling alle andere landen, waaronder de grote Britse favoriet Michael Ball. Het betekende voor Ierland de vierde songfestivaloverwinning, en de derde voor Johnny Logan, een unicum. Het lied werd een hit in diverse Europese landen.

In 1993 mocht zangeres Niamh Kavanagh op eigen bodem de Ierse eer verdedigen met het lied In your eyes. Hiermee was Ierland wederom één van de kanshebbers op de overwinning, en tijdens de bloedstollende puntentelling streed het samen met het Verenigd Koninkrijk om de eerste plaats. Pas bij de allerlaatste punten die werden gegeven, de 12 punten van Malta, werd duidelijk dat Kavanagh de winnares van de avond was. Het was de vierde keer in de geschiedenis van het songfestival dat een land tweemaal op rij zegevierde.

Het Eurovisiesongfestival kwam in 1994 voor het tweede jaar op rij naar Ierland. Het gastland werd vertegenwoordigd door pianist Paul Harrington en gitarist Charlie McGettigan, die samen de ballade Rock 'n' roll kids brachten. Aangezien het songfestival nooit eerder gewonnen was door een mannelijk duo, geloofden sommigen dat Ierland met deze inzending expres een derde overwinning op rij wilde voorkomen; de Ieren zouden het songfestival vanwege de hoge kosten niet nogmaals willen organiseren. Desondanks maakte het duo indruk; het lied werd dermate goed uitgevoerd, dat Europa er eigenlijk niet omheen kon. Met maar liefst 60 punten voorsprong op de nummer 2, sleepte Ierland wederom de overwinning binnen. Het was in totaal de zesde Ierse zege op het Eurovisiesongfestival, een recordaantal. Bovendien wist tot op heden geen enkel ander land het Eurovisiesongfestival driemaal achter elkaar op zijn naam te schrijven. Legendarisch tijdens deze editie was tevens de intervalact: Riverdance, dat een enorme populariteit verwierf en uitgroeide tot een wereldwijd succes.

In 1995 ontstonden er twijfels of de RTÉ wel over de financiën beschikte om het Eurovisiesongfestival voor een derde maal op rij te organiseren. De Britse omroep BBC bood hierop zijn hulp aan, en stelde een samenwerking voor waarbij het songfestival zou plaatsvinden in de Noord-Ierse hoofdstad Belfast. Uiteindelijk besloot Ierland het festival echter toch weer op zich te nemen, waarbij het van de EBU de garantie kreeg dat het, in het geval van een vierde overwinning op rij, niet nogmaals als gastheer zou hoeven fungeren. Tot opluchting van de RTÉ deed Eddie Friel, die namens Ierland aantrad met het lied Dreamin', wat stiekem van hem verwacht werd: het songfestival verliezen. Na drie Ierse gloriejaren, was het nu Noorwegen dat als winnaar uit de bus kwam, terwijl Ierland dankzij Friel niet verder kwam dan een zeer matige 14de plaats.

Eimear Quinn[bewerken]

Op het songfestival van 1996 in de Noorse hoofdstad Oslo kwam Ierland uit met de jonge zangeres Eimear Quinn. Haar lied The voice, een ballade met traditionele Keltische invloeden, was geschreven en gecomponeerd door Brendan Graham, die ook verantwoordelijk was geweest voor het winnende Rock 'n' roll kids in 1994. Tijdens de puntentelling werd al gauw duidelijk dat de Europese jury's onder de indruk waren van de inzending; Quinn kreeg verreweg de meeste punten, en dus won Ierland het songfestival voor de vierde keer in vijf jaar tijd, en voor de zevende keer in totaal; een historisch unicum. Het publiek was echter minder content met de zoveelste Ierse zege; bij het afsluiten van de show, had een deel van het publiek de zaal al verlaten. Er heerste veel kritiek op de jury's, die wederom voor Ierland hadden gekozen en een voorkeur leken te hebben voor enigszins oubollige ballades. De EBU zag ook in dat het imago van het songfestival opgepoetst diende te worden en pleitte voor een eigentijdsere aanpak. Het leidde uiteindelijk tot een forse herziening van het jureringssysteem, waarbij televoting werd geïntroduceerd.

Sinds 1996 hebben de Ieren het Eurovisiesongfestival niet meer weten te winnen. In 1997 sleepte Marc Roberts namens Ierland nog wel een tweede plaats in de wacht met Mysterious woman, echter op grote afstand van de winnaars Katrina & the Waves. In 1998 werd Dawn Martin negende.

2000 en verder[bewerken]

Na de millenniumwisseling kreeg Ierland het moeilijker op het Eurovisiesongfestival. Het tanende succes was vooral te wijten aan het feit dat er steeds meer deelnemende landen bijkwamen, en tegelijkertijd de vrije taalregel heringevoerd was en de televoting werd geïntroduceerd. In 2000 zorgde zanger Eamonn Toal nog wel voor een mooie zesde plaats met Millennium of love, maar hierna waren de gouden jaren voor Ierland definitief voorbij. Dat werd vooral gemarkeerd door Gary O'Shaughnessy, die in 2001 namens de Ieren naar Kopenhagen mocht, maar daar met slechts 6 punten onderuit ging en op de 21 plaats strandde. Nooit eerder had Ierland op het songfestival een dergelijke afgang meegemaakt, en het betekende bovendien dat de Ieren in 2002 niet aan het songfestival mee mochten doen.

In 2004 werd de halve finale op het Eurovisiesongfestival ingevoerd. Ierland deed hier in 2005 voor het eerst aan mee met broer en zus Donna & Joseph McCaul, maar presteerde teleurstellend; hun lied Love? kwalificeerde zich niet voor de finale. Een jaar later lukte Brian Kennedy dat wel. Hij wist in de finale zelfs op de tiende plaats te eindigen, en zette met zijn ballade Every song is a cry for love bovendien een mijlpaal neer: het was het duizendste liedje dat op het songfestival werd opgevoerd sinds de start van het liedjesfestijn in 1956.

Dustin the Turkey[bewerken]

Dustin the Turkey baarde opzien als de Ierse inzending in 2008

Kennedy's top 10-notering was goed genoeg voor Ierland om de halve finale in 2007 te mogen overslaan. De groep Dervish werd naar Helsinki gestuurd en trad direct in de finale aan met They can't stop the spring, een lied met traditionele invloeden. Het werd een deceptie: behalve vijf punten van Albanië had geen enkel land punten voor de inzending over, en Ierland strandde voor het eerst in de geschiedenis op de allerlaatste plaats. De ontgoocheling in Ierland was groot. Critici veroordeelden de televoting, die in hun ogen oneerlijk was, en riepen op om het songfestival definitief de rug toe te keren. Anderen legden de schuld bij het ouderwetse karakter van de Ierse inzendingen; vaak bleef het land trouw aan de ballade, de muziekstijl die de Ieren al veel glorie had bezorgd, maar intussen werd er vooral goed gescoord door landen met uptempo nummers, opvallende outfits en veel choreografie. Zo was het songfestival in 2006 gewonnen door Lordi, een stel monsters uit Finland, en in 2007 was de excentrieke travestiet Verka Serduchka uit Oekraïne op de tweede plaats beland. Het teleurgestelde Ierland besefte dat het roer om moest en koos in 2008 voor een ludieke vorm van protest. Als Europa kermis wilde, dan kon het kermis krijgen; het land liet zich in Belgrado vertegenwoordigen door de televisiepop Dustin the Turkey, een kalkoengier die al vele jaren populariteit genoot op de Ierse televisie. Zijn opzwepende nummer Irelande douze pointe was een regelrechte parodie op het Eurovisiesongfestival van die jaren, waarin het steeds meer draaide om een gelikte en spetterende show in plaats van de zang of de tekst. Reeds voorafgaand aan het songfestival groeide Dustin uit tot wereldnieuws; het was zeker de opvallendste act die ooit aan het liedjesfestijn had meegedaan. Ook het NOS Journaal berichtte over de Ierse inzending. Ondertussen ontstonden er verhitte discussies tussen voor- en tegenstanders van dergelijke, komisch bedoelde, acts op het Eurovisiesongfestival. Sommigen vreesden dat de aantrekkingskracht van het songfestival verloren zou gaan en zagen zelfs het voortbestaan ervan bedreigd worden. De EBU had ook zijn bedenkingen en overwoog al te uitbundige kermisinzendingen in het vervolg te verbieden. Desondanks stond Ierland met zijn kalkoengier in alle peilingen wel hoog genoteerd. Dustin werd gezien als één van de kanshebbers op de eindoverwinning, maar uiteindelijk bleek het tegendeel waar: in de halve finale bleven de Ieren steken op de 15e plek, niet genoeg om door te gaan naar de finale.

Jedward[bewerken]

Nadat Ierland de finale ook in 2009 aan zich voorbij had zien gaan, wist het in 2010 een oudgediende te strikken om naar Oslo af te reizen. Niamh Kavanagh, winnares in 1993, ging de uitdaging aan om Ierland weer eens een topresultaat te bezorgen. Ze trad aan met het lied It's for you, maar wist haar zege van 17 jaar eerder niet te herhalen: ze haalde slechts met de hakken over de sloot de finale, en eindigde daar als 23ste. In 2011 boekte Ierland veel meer succes met de identieke tweeling Jedward, die vooral opviel door hun rechtopstaande blonde kuiven. De energieke uitvoering van hun nummer Lipstick bracht hen naar de achtste plaats in de finale, het beste Ierse resultaat sinds elf jaar. Door dit succes mocht Jedward ook in 2012 naar het Eurovisiesongfestival. Opvallend, want het was nog niet eerder voorgekomen dat een artiest twee keer achter elkaar voor Ierland uitkwam. Ditmaal bracht de tweeling het nummer Waterline, maar het kreeg echter veel minder punten dan Lipstick en kwam niet verder dan de 19de plaats.

Ook in 2013 kwalificeerden de Ieren zich voor de finale, vertegenwoordigd door zanger Ryan Dolan met Only love survives. In de finale kreeg Dolan echter maar vijf punten en strandde daarmee op de laatste plaats. Het was de tweede keer in de geschiedenis dat Ierland als laatste eindigde. In 2014 werden Can-linn en Kasey Smith namens Ierland uitgeschakeld in de halve finale.

Ierse deelnames[bewerken]

Jaar Artiest Titel Finale Ptn Semi Ptn Taal
Vlag van Italië 1965 Butch Moore I'm walking the streets in the rain 6 11 Engels
Vlag van Luxemburg 1966 Dickie Rock Come back to stay 4 14 Engels
Vlag van Oostenrijk 1967 Sean Dunphy If I could choose 2 22 Engels
Vlag van Verenigd Koninkrijk 1968 Pat McGeegan Chance of a lifetime 4 18 Engels
Vlag van Spanje 1969 Muriel Day & The Lindsays The wages of love 7 10 Engels
Vlag van Nederland 1970 Dana All kinds of everything 1 32 Engels
Vlag van Ierland 1971 Angela Farrell One day love 11 79 Engels
Vlag van Verenigd Koninkrijk 1972 Sandie Jones Ceol on ghrá 15 72 Iers
Vlag van Luxemburg 1973 Maxi Do I dream? 10 80 Engels
Vlag van Verenigd Koninkrijk 1974 Tina Reynolds Cross your heart 7 11 Engels
Vlag van Zweden 1975 The Swarbriggs That's what friends are for 9 68 Engels
Vlag van Nederland 1976 Red Hurley When 10 54 Engels
Vlag van Verenigd Koninkrijk 1977 The Swarbriggs Plus Two It's nice to be in love again 3 119 Engels
Vlag van Frankrijk 1978 Colm Wilkinson Born to sing 5 86 Engels
Vlag van Israël 1979 Cathal Dunne Happy man 5 80 Engels
Vlag van Nederland 1980 Johnny Logan What's another year 1 143 Engels
Vlag van Ierland 1981 Sheeba Horoscopes 5 105 Engels
Vlag van Verenigd Koninkrijk 1982 The Duskeys Here today, gone tomorrow 11 49 Engels
Vlag van Luxemburg 1984 Linda Martin Terminal 3 2 137 Engels
Vlag van Zweden 1985 Maria Christian Wait until the weekend comes 6 91 Engels
Vlag van Noorwegen 1986 Luv Bug You can count on me 4 96 Engels
Vlag van België 1987 Johnny Logan Hold me now 1 172 Engels
Vlag van Ierland 1988 Jump the Gun Take him home 8 79 Engels
Vlag van Zwitserland 1989 Kiev Connolly & The Missing Passengers The real me 18 21 Engels
Vlag van Joegoslavië 1990 Liam Reilly Somewhere in Europe 2 132 Engels
Vlag van Italië 1991 Kim Jackson Could it be that I'm in love 10 47 Engels
Vlag van Zweden 1992 Linda Martin Why me 1 155 Engels
Vlag van Ierland 1993 Niamh Kavanagh In your eyes 1 187 Engels
Vlag van Ierland 1994 Paul Harrington & Charlie McGettigan Rock 'n' roll kids 1 226 Engels
Vlag van Ierland 1995 Eddie Friel Dreamin' 14 44 Engels
Vlag van Noorwegen 1996 Eimear Quinn The voice 1 162 Engels
Vlag van Ierland 1997 Marc Roberts Mysterious woman 2 157 Engels
Vlag van Verenigd Koninkrijk 1998 Dawn Martin Is always over now? 9 64 Engels
Vlag van Israël 1999 The Mullans When you need me 17 18 Engels
Vlag van Zweden 2000 Eamonn Toal Millennium of love 6 92 Engels
Vlag van Denemarken 2001 Gary O'Shaughnessy Without your love 21 6 Engels
Vlag van Letland 2003 Mickey Harte We've got the world 11 53 Engels
Vlag van Turkije 2004 Chris Doran If the world stops turning 23 7 X X Engels
Vlag van Oekraïne 2005 Donna & Joseph McCaul Love? X X 14 53 Engels
Vlag van Griekenland 2006 Brian Kennedy Every song is a cry for love 10 93 9 79 Engels
Vlag van Finland 2007 Dervish They can't stop the spring 24 5 X X Engels
Vlag van Servië 2008 Dustin the Turkey Irelande douze pointe X X 15 22 Engels
Vlag van Rusland 2009 Sinéad Mulvey & Black Daisy Et cetera X X 11 52 Engels
Vlag van Noorwegen 2010 Niamh Kavanagh It's for you 23 25 9 67 Engels
Vlag van Duitsland 2011 Jedward Lipstick 8 119 8 68 Engels
Vlag van Azerbeidzjan 2012 Jedward Waterline 19 46 6 92 Engels
Vlag van Zweden 2013 Ryan Dolan Only love survives 26 5 8 54 Engels
Vlag van Denemarken 2014 Can-Linn feat. Kasey Smith Heartbeat X X 12 35 Engels
Vlag van Oostenrijk 2015