Italië op het Eurovisiesongfestival

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Vlag van Italië Italië
Eerste deelname 1956
Aantal deelnames 40
Winst 2
Zender RAI
Statistieken
Hoogste positie 1ste (1964, 1990)
Laagste positie laatste (1966)
Portaal  Portaalicoon   Eurovisiesongfestival

Van 1998 tot en met 2010 deed Italië niet mee aan het Eurovisiesongfestival. Toch was Italië een deelnemer van het eerste uur (in 1956) en bracht het land een geheel eigen muziekstijl in het festival. Een officiële reden voor de Italiaanse terugtrekking is nooit gegeven. Vaak worden de zeer beperkte populariteit van het festival in Italië en de in 1997 ingevoerde verplichting het festival live uit te zenden als mogelijke redenen genoemd.

Italië is een van de grootste betalers aan de EBU; zodoende wordt Italië gerekend tot dé vijf grote Eurovisielanden.

Italië won het Eurovisiesongfestival slechts twee keer, wat in beginsel niet erg veel is voor het groot aantal deelnames die het land heeft gehad. De laatste overwinning was van Toto Cutugno met het liedje Insieme 1992 bij het Eurovisiesongfestival 1990. Bij het Eurovisiesongfestival 1964 won de zangeres Gigliola Cinquetti voor Italië met het liedje Non ho l'età, precies tien jaar later deed ze nog een keer mee en behaalde toen de tweede plaats.

In de beginjaren selecteerde Italië zijn kandidaat via het San Remo Festival, de moeder van het songfestival, maar na een paar jaar kozen ze op een andere manier, omdat het San Remo te veel grandeur had om slechts als een preselectieprogramma te dienen.

Na lang lobbyen is de EBU erin geslaagd om Italië in 2011 terug te krijgen op het songfestival. Hiermee was Italië het vierde land dat terugkeert in 2011. Italië kon als een van de Grote Vijf (met Spanje, Frankrijk, Duitsland en het Verenigd Koninkrijk) zonder voorronde meedoen aan de finale van het festival. Daarin eindigde Italië op een tweede plaats. Ook in 2012 deed Italië mee. Nina Zilli, bekend van het 2010 en 2012 San Remo festival, vertegenwoordigde Italië met het liedje L'amore è femmina. Het was één van de favorieten voor de zege maar kon deze favorietenrol niet waarmaken. Italië eindigde als negende. Ook in 2013 waren de Italianen van de partij, dit keer met de winnaar van het San Remo Festival, Marco Mengoni. Hij bracht het nummer L'essenziale volledig in het Italiaans en behaalde er de 7de plaats mee. In 2014 behaalde Emma Marrone met La mia città de 21ste plaats.

Italiaanse deelnames[bewerken]

Jaar Artiest Titel Finale Ptn Taal
Vlag van Zwitserland 1956 Franca Raimondi Aprite le finestra  ?  ? Italiaans
Tonina Torrielli Amami se vuoi  ?  ? Italiaans
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland 1957 Nunzio Gallo Corde della mia chitarra 6 7 Italiaans
Vlag van Nederland 1958 Domenico Modugno Nel blu dipinto di blu 3 13 Italiaans
Vlag van Frankrijk 1959 Domenico Modugno Piove 6 9 Italiaans
Vlag van Verenigd Koninkrijk 1960 Renato Rascel Romantica 8 5 Italiaans
Vlag van Frankrijk 1961 Betty Curtis Al di là 5 12 Italiaans
Vlag van Luxemburg 1962 Claudio Villa Addio, addio 9 3 Italiaans
Vlag van Verenigd Koninkrijk 1963 Emilio Pericoli Uno per tutte 3 37 Italiaans
Vlag van Denemarken 1964 Gigliola Cinquetti Non ho l'étà 1 49 Italiaans
Vlag van Italië 1965 Bobby Solo Se piangi, se ridi 5 15 Italiaans
Vlag van Luxemburg 1966 Domenico Modugno Dio come ti amo 17 0 Italiaans
Vlag van Oostenrijk 1967 Claudio Villa Non andare più lontano 11 4 Italiaans
Vlag van Verenigd Koninkrijk 1968 Sergio Endrigo Marianne 10 7 Italiaans
Vlag van Spanje 1969 Iva Zanicchi Due grosse lacrime bianche 13 5 Italiaans
Vlag van Nederland 1970 Gianni Morandi Occhi di ragazza 8 5 Italiaans
Vlag van Ierland 1971 Massimo Ranieri L'amore è un attimo 5 91 Italiaans
Vlag van Verenigd Koninkrijk 1972 Nicola di Bari I giorni dell'acrobaleno 6 92 Italiaans
Vlag van Luxemburg 1973 Massimo Ranieri Chi sarà con te 13 74 Italiaans
Vlag van Verenigd Koninkrijk 1974 Gigliola Cinquetti 2 18 Italiaans
Vlag van Zweden 1975 Wess & Dori Ghezzi Era 3 115 Italiaans
Vlag van Nederland 1976 Al Bano & Romina Power We'll live it all again 7 69 Italiaans en Engels
Vlag van Verenigd Koninkrijk 1977 Mia Martini Libera 13 33 Italiaans
Vlag van Frankrijk 1978 Ricchi e Poveri Questo amore 12 53 Italiaans
Vlag van Israël 1979 Matia Bazar Raggio di luna 15 27 Italiaans
Vlag van Nederland 1980 Alan Sorrenti Non so che darei 6 87 Italiaans
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland 1983 Riccardo Fogli Per Lucia 11 41 Italiaans
Vlag van Luxemburg 1984 Alice & Battiato I treni di Tozeur 5 70 Italiaans
Vlag van Zweden 1985 Al Bano & Romina Power Magic, oh magic 7 78 Italiaans
Vlag van België 1987 Umberto Tozzi & Raf Gente di mare 3 103 Italiaans
Vlag van Ierland 1988 Luca Barbarossa Ti scrivo 12 52 Italiaans
Vlag van Zwitserland 1989 Anna Oxa & Fausto Leali Avrei voluto 9 56 Italiaans
Vlag van Joegoslavië 1990 Toto Cutugno Insieme: 1992 1 149 Italiaans
Vlag van Italië 1991 Peppino di Capri Comme e' ddoce 'o mare 7 89 Napolitaans
Vlag van Zweden 1992 Mia Martini Rapsodia 4 111 Italiaans
Vlag van Ierland 1993 Enrico Ruggeri Sole d'Europa 12 45 Italiaans
Vlag van Ierland 1997 Jalisse Fiumi di parole 4 114 Italiaans
Vlag van Duitsland 2011 Raphael Gualazzi Madness of love 2 189 Italiaans en Engels
Vlag van Azerbeidzjan 2012 Nina Zilli L'amore è femmina (out of love) 9 101 Italiaans en Engels
Vlag van Zweden 2013 Marco Mengoni L'essenziale 7 126 Italiaans
Vlag van Denemarken 2014 Emma Marrone La mia città 21 33 Italiaans
Vlag van Oostenrijk 2015