Duitsland op het Eurovisiesongfestival

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Vlag van Duitsland Duitsland
Eerste deelname 1956
Aantal deelnames 58
Winst 2
Zender ARD
Statistieken
Hoogste positie 1ste (1982, 2010)
Laagste positie laatste (1964, 1965, 1974,
1995, 2005)
Portaal  Portaalicoon   Eurovisiesongfestival

Duitsland is een stichtend lid van het Eurovisiesongfestival. Sinds de Duitse Hereniging in 1990 vertegenwoordigt de ARD geheel Duitsland.

De preselecties in Duitsland hebben verschillende namen gehad; de meeste gebruikte is Ein Lied für gevolgd door de stad waar dat jaar het songfestival gehouden werd. Duitsland behoort als één van de grootste netto-betalers van het Eurovisiesongfestival tot de groep van vijf grote Eurovisielanden.

Tot nu toe heeft Duitsland 58 keer deelgenomen aan het Eurovisiesongfestival, meer dan welk ander land ook. Sinds de oprichting van het liedjesfestijn ontbrak Duitsland slechts eenmaal, in 1996.

De jaren 50[bewerken]

In de jaren 50 eindigde Duitsland altijd in de top 10, maar er waren ook niet zoveel deelnemers als tegenwoordig. Margot Hielscher maakte in 1957 gebruik van een telefoon tijdens het zingen.

De jaren 60[bewerken]

Ondanks enkele goede resultaten heeft West-Duitsland ook geen potten gebroken in de jaren zestig. Er werd veel verwacht van Zwei kleine Italiener, maar het liedje werd slechts zesde. Daarna werd het wel een Europese hit en een evergreen.

De jaren 70[bewerken]

Er brak een gouden tijd aan voor de Duitsers met drie keer een derde plaats op rij. Twee keer door Katja Ebstein en één keer door Mary Roos. In 1975 eindigde Joy Fleming voorlaatste, maar haar liedje groeide uit tot een evergreen in Duitsland. Na het slechte resultaat van de Les Humphries Singers werd in 1977 geen preselectie georganiseerd, maar werd Silver Convention rechtstreeks gekozen. Nadat België en West-Duitsland hun keuze gemaakt hadden veranderde de EBU de regel dat de liedjes opnieuw in de eigen taal gezongen moesten worden. Aangezien de Belgen en Duitsers al gekozen hadden, werd voor hen een uitzondering gemaakt, wat voor beide landen een goed resultaat opleverde (België zevende, West-Duitsland achtste). de jaren zeventig werden afgesloten met een zesde en vierde plaats.

De jaren 80[bewerken]

In 1980 keerde Katja Ebstein terug naar het songfestival, in 1970 haalde ze de hoogste positie voor haar vaderland tot dan toe, die werd de volgende 2 jaar geëvenaard (1 keer door haarzelf), nu 10 jaar later overtreft ze die plaats en eindigt ze tweede in Den Haag met Theater. Eén jaar later evenaart Lena Valaitis die plaats met Johnny Blue en nog een jaar later was het eindelijk prijs met Nicole die met Ein bißchen Frieden van Ralph Siegel de overwinning behaalt. Dit liedje werd een hit in heel Europa. Ze zong het lied na haar overwinning in verscheidene talen, waaronder het Nederlands. In 1984 was er een klein dipje in het Duitse succes met een dertiende plaats voor Mary Roos, maar het jaar daarna behaalde Wind een tweede plaats, die de groep 2 jaar later nog eens zou overdoen. De laatste 2 inzendingen van de jaren 80 scoorden niet zo bijster goed met slechts twee veertiende plaatsen.

De jaren 90[bewerken]

Met enkel een negende plaats in 1990 stelden de eerste jaren van de jaren 90 niet veel voor. In 1994 behaalde Ralph Siegel weer een ereplaats als schrijver van het lied Wir geben ne Party voor het meidentrio Mekado, dat derde werd. Eén jaar later behaalden ze met het intern geselecteerde echtpaar Stone & Stone hun slechtste plaats uit de geschiedenis tot dan toe, 23ste. Met de Oost-Europese landen erbij kon niet elk land ieder jaar deelnemen en in 1996 moest iedereen behalve winnaar Noorwegen langs een voorselectie. Daar bleef Duitsland net zoals andere oudgedienden Denemarken en Israël uiteindelijk steken en zo zou 1996 het enige festival ooit worden zonder Duitsland. De comeback in 1997 leverde een 18de plaats op, maar het jaar daarna zouden ze weer in de top 10 eindigen met Guildo Horn, die een liedje van Stefan Raab zong, genaamd Guildo hat Euch lieb. Dit liedje was eigenlijk meer een comedy-act waarbij Guildo onder andere het publiek betrok en in decorstukken klom. 1999 zou het jaar van de blinde zangeres Corinna May worden. Met haar liedje Hör den Kindern einfach zu won ze de Countdown Grand Prix, maar later lekte uit dat het liedje al uitgebracht was door een andere artiest, en mocht de nummer twee gaan. De Duits-Turkse groep Sürpriz zong Reise nach Jerusalem in het Duits, Engels, Turks en uiteindelijk in de festivalfinale in Jeruzalem ook een stukje in het Hebreeuws. Het legde de groep geen windeieren, want ze eindigden derde. Ook hier was Ralph Siegel weer de componist.

2000 en verder[bewerken]

Stefan Raab wilde het 2 jaar na Guildo Horn zelf proberen en hij werd vijfde met het eveneens komisch bedoelde rapnummer Wadde hadde dudde da. In 2001 zong Michelle Wer Liebe lebt gedeeltelijk in het Engels, naar een achtste plaats. Corinna May kreeg eerherstel en won in 2002 met I can't live without music de Countdown Grand Prix. Dit nummer was eveneens geschreven door Ralph Siegel, en zou oorspronkelijk zijn bedoeld voor zangeres Nicole, die echter bedankte voor de eer. Een jaar later behaalde Lou met opnieuw een compositie van Siegel een twaalfde plaats. Dit zou voorlopig de laatste Siegel-compositie voor Duitsland zijn. Ralph Siegel heeft 14 keer de Duitse bijdrage geschreven en daarnaast schreef hij enkele liedjes voor Luxemburg en Zwitserland. Siegel is daarmee recordleverancier van songfestivalcomposities.

De ARD gooide in 2004 het roer om en ging in zee met jongerenzender VIVA. Het stelde hierbij als regel voor de preselectie Germany 12 Points in, dat alleen artiesten met een recentelijk verkoopsucces mochten meedoen. Zanger Max Mutzke won met 92% van de stemmen deze voorronde, met een door Stefan Raab geschreven nummer, dat in Istanboel achtste werd.

In 2005 werd een soortgelijke selectie opgezet. Ralph Siegel deed hieraan opnieuw mee met de groep Under One Flag en het liedje Miracle of Love. Dit moest het echter afleggen tegen Gracia, die uiteindelijk Duitsland mocht vertegenwoordigen met het nummer Run and hide. Gracia werd laatste op dit songfestival.

Germany 12 Points werd na 2 jaar afgevoerd als voorronde en in 2006 vond Die Deutsche Vorentscheidung 2006 - 50 Jahre Grand Prix plaats. Texas Lightning, Thomas Anders en oud songfestivalwinnares Vicky Leandros waren de drie deelnemers, en Texas Lightning won met het countrynummer No no never. Dat Europa opnieuw niet warm liep voor een Duitse inzending, werd duidelijk nadat Texas Lighting in Athene op een vijftiende plek strandde. In 2007 mocht Roger Cicero het voor Duitsland gaan proberen met het bigband-achtige nummer Frauen regier'n die Welt. Het was voor het eerst in jaren dat er weer eens een Duitstalig nummer werd ingezonden, maar desondanks werd het wederom geen succes: Cicero eindigde op de 19de plaats.

Duitsland krijgt tijdens de puntentelling iets vaker dan gemiddeld hoge punten van een aantal buurlanden, met name Nederland, Oostenrijk en vooral Zwitserland, doch in minder sterke mate dan hoe dat het geval is bij verschillende andere landen. Duitsland geeft zelf vaak hoge punten aan Turkije, maar daarnaast benadert de Duitse stemming gemiddeld genomen het meest de algemene smaak van Europa, dat wil zeggen dat Duitsland zijn hoogste punten vaak geeft aan de landen die uiteindelijk ook het hoogst eindigen.[bron?] Deels kan dit ook worden verklaard doordat het aantal televoters in Duitsland in absolute aantallen hoger is dan waar dan ook in Europa.

In 2010 won Duitsland voor de twee keer het festival. Zangeres Lena Meyer-Landrut gaf meteen te kennen haar titel te willen verdedigen, wat ze ook effectief mocht doen. Hierdoor werd Lena na Lys Assia in 1957 en Corry Brokken in 1958 de derde winnares die haar titel verdedigde. In Düsseldorf haalde ze uiteindelijk de tiende plaats met Taken by a stranger.

In 2012 werd Roman Lob 8ste met zijn lied Standing still. In 2013 geraakte Cascada met het liedje Glorious niet verder dan de 21ste plaats. In 2014 werd Elaiza 18de.

Puntengevers[bewerken]

Thomas Hermanns (hier tussen No Angels) gaf van 2005 tot 2008 namens Duitsland de punten door.

Sinds 1994 worden de punten per communicatiesatelliet doorgegeven. De woordvoerders worden vanaf dan ook in beeld gebracht. De personen die namens de Duitse jury's en televoters de punten hebben voorgelezen, zijn als volgt:

Dirigenten[bewerken]

Tot en met het songfestival van 1998 werden de liedjes met een live orkest ten gehore gebracht. De dirigenten bij de Duitse inzendingen waren:

Tot 1962 (met uitzondering van 1960 stuurde Duitsland geen eigen dirigent naar het Eurovisiesongfestival. Het orkest werd in die jaren geleid door de dirigent van het gastland. In 1960 dirigeerde de componist van Wyn Hoops Bonne nuit, ma chérie het Britse orkest. Ook tussen 1967 en 1978 (met uitzondering van 1972, 1976 en 1977), en later nog eens in 1986 en 1998, dirigeerde de componist van de Duitse inzending zijn eigen nummer. In 1977 en 1984 werd wederom geen Duitse dirigent naar het Songfestival gestuurd. In 1989 en 1997 werd geen gebruik gemaakt van het orkest en daarmee ook geen dirigent ingezet.

Duitse deelnames[bewerken]

Margot Hielscher in Hilversum, 1958
Conny Froboess in Luxemburg, 1962
Katja Ebstein in Den Haag, 1980
Roger Cicero in Helsinki, 2007
No Angels in Belgrado, 2008
Lena Meyer-Landrut in Oslo (winnares), 2010
Cascada in Malmö, 2013
Jaar Artiest Titel Finale Ptn Taal
Vlag van Zwitserland 1956 Freddy Quinn So geht das jede Nacht  ?  ? Duits
Walter Andreas Schwarz Im Wartesaal zum großen Glück  ?  ? Duits
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland 1957 Margot Hielscher Telefon, Telefon 4 8 Duits
Vlag van Nederland 1958 Margot Hielscher Für zwei Groschen Musik 7 5 Duits
Vlag van Frankrijk 1959 Alice & Ellen Kessler Heute Abend wollen wir tanzen geh'n 8 5 Duits
Vlag van Verenigd Koninkrijk 1960 Wyn Hoop Bonne nuit ma chérie 4 11 Duits
Vlag van Frankrijk 1961 Lale Andersen Einmal sehen wir uns wieder 13 3 Duits en Frans
Vlag van Luxemburg 1962 Conny Froboess Zwei kleine Italiener 6 9 Duits
Vlag van Verenigd Koninkrijk 1963 Heidi Brühl Marcel 9 5 Duits
Vlag van Denemarken 1964 Nora Nova Man gewöhnt sich so schnell an das Schöne 13 0 Duits
Vlag van Italië 1965 Ulla Wiesner Paradies, wo bist du 15 0 Duits
Vlag van Luxemburg 1966 Margot Eskens Die Zeiger der Uhr 10 7 Duits
Vlag van Oostenrijk 1967 Inge Brück Anouchka 8 7 Duits
Vlag van Verenigd Koninkrijk 1968 Wencke Myhre Ein Hoch der Liebe 6 11 Duits
Vlag van Spanje 1969 Siw Malmkvist Primaballerina 9 8 Duits
Vlag van Nederland 1970 Katja Ebstein Wunder gibt es immer wieder 3 12 Duits
Vlag van Ierland 1971 Katja Ebstein Diese Welt 3 100 Duits
Vlag van Verenigd Koninkrijk 1972 Mary Roos Nur die Liebe läßt uns leben 3 107 Duits
Vlag van Luxemburg 1973 Gitte Junger Tag 8 85 Duits
Vlag van Verenigd Koninkrijk 1974 Cindy & Bert Die Sommermelodie 14 3 Duits
Vlag van Zweden 1975 Joy Fleming Ein Lied kann eine Brücke sein 17 15 Duits en Engels
Vlag van Nederland 1976 Les Humphries Singers Sing sang song 15 12 Duits
Vlag van Verenigd Koninkrijk 1977 Silver Convention Telegram 8 55 Engels
Vlag van Frankrijk 1978 Ireen Sheer Feuer 6 84 Duits
Vlag van Israël 1979 Dschinghis Khan Dschinghis Khan 4 86 Duits
Vlag van Nederland 1980 Katja Ebstein Theater 2 128 Duits
Vlag van Ierland 1981 Lena Valaitis Johnny Blue 2 132 Duits
Vlag van Verenigd Koninkrijk 1982 Nicole Ein bißchen Frieden 1 161 Duits
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland 1983 Hoffmann & Hoffmann Rücksicht 5 94 Duits
Vlag van Luxemburg 1984 Mary Roos Aufrecht geh'n 13 34 Duits
Vlag van Zweden 1985 Wind Für alle 2 105 Duits
Vlag van Noorwegen 1986 Ingrid Peters Uber die Brücke geh'n 8 62 Duits
Vlag van België 1987 Wind Laß die Sonne in dein Herz 2 56 Duits
Vlag van Ierland 1988 Maxi & Chris Garden Lied für einen Freund 14 48 Duits
Vlag van Zwitserland 1989 Nino de Angelo Flieger 14 46 Duits
Vlag van Joegoslavië 1990 Chris Kempers & Daniel Kovac Frei zu leben 9 60 Duits
Vlag van Italië 1991 Atlantis 2000 Dieser Traum darf niemals sterben 18 10 Duits
Vlag van Zweden 1992 Wind Träume sind für alle da 16 27 Duits
Vlag van Ierland 1993 Münchener Freiheit Viel zu weit 18 18 Duits
Vlag van Ierland 1994 Mekado Wir geben 'ne Party 3 128 Duits
Vlag van Ierland 1995 Stone & Stone Verliebt in dich 23 1 Duits
Vlag van Ierland 1997 Bianca Shomburg Zeit 18 22 Duits
Vlag van Verenigd Koninkrijk 1998 Guildo Horn & Die Orthopädischen Strümpfe Guildo hat euch lieb! 7 86 Duits
Vlag van Israël 1999 Sürpriz Reise nach Jerusalem – Kudüs'e seyahat 3 140 Duits, Engels en Turks
Vlag van Zweden 2000 Stefan Raab Wadde hadde dudde da? 5 96 Duits
Vlag van Denemarken 2001 Michelle Wer Liebe lebt 8 66 Duits en Engels
Vlag van Estland 2002 Corinna May I can't live without music 21 17 Engels
Vlag van Letland 2003 Lou Let's get happy 11 53 Engels
Vlag van Turkije 2004 Max Can't wait until tonight 8 93 Engels en Turks
Vlag van Oekraïne 2005 Gracia Run & hide 24 4 Engels
Vlag van Griekenland 2006 Texas Lightning No no never 14 36 Engels
Vlag van Finland 2007 Roger Cicero Frauen regier'n die Welt 19 49 Duits en Engels
Vlag van Servië 2008 No Angels Disappear 23 14 Engels
Vlag van Rusland 2009 Alex Swings Oscar Sings Miss kiss kiss bang 20 35 Engels
Vlag van Noorwegen 2010 Lena Meyer-Landrut Satellite 1 246 Engels
Vlag van Duitsland 2011 Lena Meyer-Landrut Taken by a stranger 10 107 Engels
Vlag van Azerbeidzjan 2012 Roman Lob Standing still 8 110 Engels
Vlag van Zweden 2013 Cascada Glorious 21 18 Engels
Vlag van Denemarken 2014 Elaiza Is it right 18 39 Engels
Vlag van Oostenrijk 2015

Zie ook[bewerken]