Angela Merkel

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Angela Merkel
Angela Dorothea Merkel
Angela Dorothea Merkel
Geboren 17 juli 1954
Hamburg, West-Duitsland
Politieke partij CDU
Partner Ulrich Merkel (1977–1982)
Joachim Sauer (1998-)
Beroep Politica
Natuurkundige
Religie Lutheranisme
Handtekening Handtekening
Bondskanselier van Duitsland
Huidige functie
Aangetreden 22 november 2005
President Horst Köhler (2005-2010)
Christian Wulff (2010-2012)
Joachim Gauck (2012-heden)
Voorganger Gerhard Schröder
Minister voor Leefomgeving, Natuurbescherming & Kern Veiligheid
Aangetreden 17 november 1994
Einde termijn 28 oktober 1998
Voorganger Klaus Töpfer
Opvolger Jürgen Trittin
Minister voor Vrouwen & Jeugd
Aangetreden 18 januari 1991
Einde termijn 17 november 1994
Voorganger Hannelore Rönsch
Opvolger Claudia Nolte
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Angela Dorothea Merkel, geboren als Angela Dorothea Kasner, (Hamburg, 17 juli 1954) is een Duitse christendemocratische politica. Sinds 22 november 2005 is ze bondskanselier van Duitsland en daarmee de eerste vrouwelijke regeringsleider van dat land. Ze is tevens enige tijd de invloedrijkste vrouw van de wereld geweest en werd omschreven als "de facto leider van de Europese Unie".[1] In oktober 2013 maakte Forbes bekend dat Angela Merkel na Paus Franciscus de machtigste persoon van Europa is.

Privéleven[bewerken]

Merkel is de dochter van de lutherse dominee Horst Kasner en lerares Herlind Kasner-Jentzsch. De familie verhuisde in het najaar 1954 van Hamburg in het vrije West-Duitsland naar het Brandenburgse Quitzow in de communistische DDR, waar de vader de leiding over een protestantse Luthers-Evangelische gemeente overnam. Kasner was er betrokken bij de Pastorale Raad van de Evangelisch-Lutherse Kerk die nauw samenwerkte met de SED-autoriteiten. Daardoor kreeg de familie Kasner onder andere het privilege van vrij reizen naar het Westen. Evenwel mocht moeder Herlind Kasner-Jentsch (geboren in de Vrije Stad Danzig) in de DDR geen positie van lerares vervullen.

In 1957 verhuisde de familie naar Templin in de Uckermark (noordoostelijke DDR), waar Angela samen met haar jongere broer Marcus en zuster Irene opgroeide. Begin jaren '70 werd ze, zoals de meeste jongeren in de DDR, lid van de communistische Freie Deutsche Jugend (FDJ). Van 1978 tot 1990 was zij secretaris van Cultuur van de FDJ; in deze functie was zij verantwoordelijk voor Agitprop en maakte bovendien scholingsreizen naar de Sovjet-Unie. Na de middelbare school studeerde ze van 1973 tot 1978 natuurkunde aan de Universiteit van Leipzig. In 1986 werd ze doctor in de natuurkunde.

In 1978 weigerde ze om actief voor de Stasi te werken, volgens andere informatie zou zij echter "IM (Informeller Mitarbeiter) Erika" zijn. In haar Stasi-dossier zijn haar DDR-kritische houding en haar sympathie voor het Poolse Solidarność opgenomen.

In 1977 trad Angela Kasner in het huwelijk met de natuurkundige Ulrich Merkel. Het huwelijk werd in 1982 burgerlijk gescheiden, maar zij behield de naam van haar ex-man. In de jaren '80 woonde Merkel enige malen gekraakt in Berlijn[2]. In december 1998 huwde zij de Berlijnse hoogleraar scheikunde Joachim Sauer. Angela Merkel heeft geen kinderen; Sauer heeft twee volwassen kinderen.

Politiek[bewerken]

DDR[bewerken]

Angela Merkel naast Lothar de Maizière, 1990

Eind 1989 werd Angela Merkel zelf politiek actief: zij trad toe tot de DDR-burgerbeweging Demokratischer Aufbruch (DA) die in augustus 1990 in de Oost-Duitse CDU opgenomen werd. Nog voor de Duitse hereniging werd zij vice-woordvoerder van de laatste Oost-Duitse regering onder CDU-lid en DDR-minister-president Lothar de Maizière.

Bondsminister 1991-1998[bewerken]

Bij de eerste Bondsdagverkiezingen voor het gehele Duitsland van december 1990 werd Angela Merkel via een direct mandaat van Stralsund-Rügen in de Duitse Bondsdag gekozen. Dit meest noordoostelijke district zal zij steeds blijven vertegenwoordigen.

Direct haalde bondskanselier Helmut Kohl (CDU) haar in januari 1991 als minister voor Vrouwen- en Jeugdzaken in zijn kabinet. Al snel oogstte ze veel respect voor haar dossier- en vakkennis. Een pre zal ook zijn geweest dat ze in één persoon Oost-Duits, vrouw, protestants en jong was. Snel kreeg ze het etiket 'Kohls Mädchen', dat tot eind 1999 aan haar bleef kleven.

Na de verkiezingen van 1994 volgde ze Klaus Töpfer op als minister voor Milieu, Natuurbescherming en Reactorveiligheid.

In december 1991 werd ze ook tot een van de vicevoorzitters van de CDU verkozen. Van juni 1993 tot mei 2000 was zij eveneens CDU-voorzitter van de deelstaat Mecklenburg-Voor-Pommeren.

CDU-voorzitster[bewerken]

Angela Merkel op een internationale conferentie in 2004

De Bondsdagverkiezingen van 1998 gingen voor de CDU verloren. In november 1998 schoof partijvoorzitter Wolfgang Schäuble Merkel als secretaris-generaal van de CDU naar voren. Tijdens het schandaal dat de CDU trof inzake illegale partijfinanciering in de periode 1999-2002 distantieerde zij zich vroeg van haar beschermer Kohl. Op 22 december 1999 schreef ze in de Frankfurter Allgemeine Zeitung een open brief aan de eigen partij. Daarin stelde ze dat aan de, voor haar en voor de partij, "mooie tijd" met Kohl wegens zijn onduidelijke rol in het schandaal een einde gekomen is. Toen ook Wolfgang Schäuble in opspraak kwam en als partijvoorzitter terugtrad werd ze op 10 april 2000 met 96 procent van de stemmen tot nieuwe partijvoorzitter gekozen.

Enige onrust ontstond voor de verkiezingen van 2002, toen de CSU Edmund Stoiber als kanselierskandidaat naar voren schoof, nog voor de CDU zich op een eigen kandidaat vastgelegd had. Merkel wist dat ze binnen de partij nog niet voldoende steun had om het intern tegen Stoiber op te nemen en ook in de peilingen deed Stoiber het beter dan zij. Na een gemeenschappelijk ontbijt in Wolfratshausen ging zij met Stoibers kandidatuur akkoord. Nadat de rood-groene coalitie de verkiezingen krap won, manoeuvreerde Merkel Friedrich Merz uit de functie van fractievoorzitter en veroverde zo de politieke macht die nodig was om bij de volgende verkiezingen de kanselierskandidaat van de Union te worden.

De opeenvolgende overwinningen van de CDU bij verkiezingen in verschillende deelstaten versterkten haar positie aanzienlijk. De meerderheid van de deelstaten kwam in handen van de Union, waardoor deze alle wetten waarover in de bondsraad moet worden gestemd kon beïnvloeden of blokkeren. Verder werd haar persoonlijke kandidaat voor het ambt van bondspresident Horst Köhler in het voorjaar 2004 door de Bondsvergadering verkozen.

Op 22 mei 2005 verloor de SPD de deelstaatverkiezingen in Noordrijn-Westfalen. Onmiddellijk na deze harde klap verkondigde Gerhard Schröder om nieuwe verkiezingen voor de Bondsdag te laten komen. Op 30 mei droeg de CDU Merkel officieel als kanselierskandidaat voor. Als eerste vrouwelijke kanselierskandidaat in de geschiedenis, nam ze het bij de verkiezingen van september 2005 op tegen de zittende coalitie van SPD en Bündnis 90/Die Grünen met Schröder als kanselierskandidaat.

Bondskanselier sinds 2005[bewerken]

Angela Merkel in 2008 met de Russische president Dmitri Medvedev

Op 10 oktober 2005 werd bekendgemaakt dat Angela Merkel, als de coalitiebesprekingen met de SPD zouden slagen, de nieuwe bondskanselier van Duitsland zou worden. Op 11 november werden de onderhandelingen tussen Union en SPD met de ondertekening van de coalitieovereenkomst afgesloten, waarmee Duitsland pas voor de tweede keer in de geschiedenis een grote coalitie kreeg. Op 22 november werd Merkel door de bondsdag tot kanselier verkozen, als eerste vrouw in de geschiedenis van Duitsland. Zij volgde Gerhard Schröder op. Het kabinet-Merkel I regeerde tot 27 oktober 2009.

De Bondsdagverkiezingen van 2009 vielen voor kanselier Merkel goed uit. Ofschoon haar eigen partij iets verloor, won de FDP zo veel zetels dat Merkel een CDU/CSU-FDP-coalitie kon vormen, die zij al in 2005 prefereerde. Het kabinet-Merkel II werd geïnstalleerd op 28 oktober 2009. Als leider van de grootste economie in Europa, speelde Merkel een belangrijke rol binnen de Europese Unie bij de bestrijding van de kredietcrisis.

In december 2012 werd Merkel met een overweldigende meerderheid herkozen als partijvoorzitter van de CDU. Ze kreeg 97,94 procent van de stemmen, het hoogste stemmenpercentage sinds ze in 2000 partijleider werd. Tijdens het congres noemde Merkel haar regering met de liberale FDP 'de succesvolste regering sinds de Duitse hereniging.' "Wij hebben Duitsland uit de kredietcrisis geleid en Duitsland staat er nu beter voor," verklaarde ze.

Op 22 september 2013 nam Merkel namens de CDU/CSU wederom deel aan de Bondsdagverkiezingen. Haar partij behaalde het resultaat van meer dan 41 procent van de stemmen en werd daarmee opnieuw de grootste partij. Haar coalitiepartner FDP verloor echter zodanig, dat de zittende coalitie geen meerderheid behield. Merkel moest daarop, net als in haar eerste termijn als kanselier, weer in zee met de SPD. Eind november 2013 werd er een regeerakkoord bereikt, dat vervolgens op congressen van zowel het CDU als de SPD werd goedgekeurd. Op 17 december 2013 werd het nieuwe kabinet geïnstalleerd en begon Merkel aan haar derde termijn.

Verhouding met Verenigde Staten[bewerken]

De relatie tussen de EU en de Verenigde Staten kreeg op 23 oktober 2013 een deuk toen bleek dat Merkels mobiele telefoon jarenlang is afgetapt door de NSA.[3]

Standpunten[bewerken]

Binnen de CDU/CSU behoort de protestantse, Oost-Duitse vrouw tot de rechtervleugel van de Union. In februari 2003 steunde zij het Amerikaans-Britse ingrijpen in Irak. Merkel is een tegenstander van Turkse toetreding tot de Europese Unie, maar biedt dat land namens haar partij een geprivilegieerd partnerschap aan. Tijdens het Duitse voorzitterschap van de Europese Unie, de eerste helft van 2007, verklaarde zij zich voorstander van verdere ontwikkeling van de eerder in referenda gesneuvelde Europese Grondwet.

Wetenswaardig[bewerken]

Vanwege hun innige samenwerking werden Angela Merkel en toenmalig president van Frankrijk Nicolas Sarkozy in 2011 en 2012 in de media als Merkozy aangeduid.

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties