Vladimir Poetin

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Vladimir Poetin
10e premier van Rusland
Huidige
Aangetreden  8 mei 2008
Voorganger	Viktor Zoebkov
Opvolger	-
2e president van Rusland
In functie 31 december 1999 - 7 mei 2008
Voorganger	Boris Jeltsin
Opvolger	Dmitri Medvedev
6e premier van Rusland
In functie 8 augustus 1999 - 7 mei 2000
President	Boris Jeltsin
Voorganger	Sergej Stepasjin
Geboren	7 oktober 1952 Leningrad, Sovjet-Unie
Politieke partij	Communistische Partij van de Sovjet-Unie (tot 1991) Onafhankelijk (vanaf 1991) Verenigd Rusland (geen lid)
Partner	Ljoedmila Poetina
Religie	Atheïst (de jure, voor 1992) Russisch-orthodox (sinds 1992)

Vladimir Vladimirovitsj Poetin, (Russisch: Владимир Владимирович Путин,  uitspraak (info·uitleg)) (Leningrad, 7 oktober 1952) is een Russische politicus en de voormalige president van Rusland. De afkorting van zijn naam (VVP) wordt wel gebruikt als zijn bijnaam en komt overeen met de Russische afkorting voor "Bruto binnenlands product" (VVP). Poetin wordt door zijn politieke tegenstanders als dictator gezien, vanwege zijn onderdrukking van de persvrijheid en zijn harde optreden tegen betogingen en opstanden tegen het regeringsbeleid. Bij de massa is hij echter populair omdat hij stabiliteit, welvaart en zelfrespect heeft gebracht. Zijn presidentiële termijn liep op 7 mei 2008 af. Hij werd opgevolgd door Dmitri Medvedev. Op 8 mei werd Poetin benoemd tot premier van Rusland.

Hoewel formeel gezien binnen het Russische bestuurssysteem de president boven de premier staat, lijkt in de praktijk Poetin als premier nog altijd de rol van werkelijke Russische leider te spelen. Zo treedt hij bij belangrijke gebeurtenissen meestal op als woordvoerder in plaats van Medvedev en krijgt Poetin op tv veel meer zendtijd dan voorgaande premiers.

Inhoud 1 Biografie 1.1 Politieke stijl 2 Persoonlijk 3 Carrière 4 Zie ook

[bewerken] Biografie

Poetin is geboren in Leningrad (nu Sint-Petersburg) in het gezin van Vladimir Spiridonovitsj Poetin en Maria Ivanovna. Zijn vader Vladimir diende in de Sovjet-Marine en daarna in de gevreesde geheime dienst NKVD onder Jozef Stalin; hij stond immers bekend als een fanatiek marxist-leninist. Grootvader Spiridon Poetin was de privékok van de Sovjet-leiders Vladimir Lenin en Jozef Stalin. Poetins moeder Maria was echter een vrome gelovige van de Russisch-Orthodoxe Kerk en zou haar kind ondanks haar officieel atheïstische echtgenoot in het geheim laten dopen. Het echtpaar Poetin had eind jaren '30 reeds twee zoontjes gekregen, waarvan er één overleed aan difterie en het andere door ondervoeding tijdens het Beleg van Leningrad in de Tweede Wereldoorlog.

De jonge Vladimir Poetin werkte voor de machtige KGB van 1975 tot 1991 en was werkzaam in Dresden, in de toenmalige DDR, waar hij verantwoordelijk was voor het verhoor en de internering van dissidenten alsmede voor westerse spionnen die de Sovjet-Unie wilden binnendringen. Later werd hij hoofd van de Federalnaja Sloezjba Bezopasnosti, kortweg FSB (de opvolger van de KGB), van juli 1998 tot augustus 1999.

Van augustus 1999 tot 31 december 1999 was hij eerste minister van de regering geleid door Boris Jeltsin. Als eerste minister won hij het respect van de Russische bevolking door zijn manier van handelen tijdens de invasie in Tsjetsjenië. Toen Jeltsin op 31 december 1999 aftrad werd Poetin de tweede president van de Russische Federatie.

Op 26 maart 2000 won hij de presidentsverkiezingen. Op 16 maart 2004 werd hij herkozen. Hij wordt, officieel partijloos, gesteund door de politieke partij Verenigd Rusland die momenteel een meerderheid heeft in de Staatsdoema. In september 2007 liet hij zich kiezen tot lijsttrekker van deze partij. Hij heeft aangegeven de functie van premier te willen vervullen, mits Verenigd Rusland een grote overwinning boekt bij de Russische parlementsverkiezingen van december 2007 en er een president komt waarmee hij goed zegt te kunnen samenwerken. Eerder in september stelde hij Viktor Zoebkov, die aangegeven heeft niet uit te sluiten president te willen worden, aan als premier.

[bewerken] Politieke stijl

Zijn politiek combineert twee volgens sommige critici tegenstrijdige lijnen: enerzijds is Poetin voorstander van liberalisering van de economie, en er wordt ook veel in deze richting gedaan (invoeren van privé-eigendom op de landbouwgronden, belastingverlagingen, reduceren van bureaucratische druk op de kleine en middelgrote bedrijven e.d.); anderzijds wordt hij beschuldigd van het vertonen van autoritaire neigingen ("problemen" met vrije pers, de zaken omtrent Aleksandr Litvinenko, Michail Chodorkovski, en andere) en van een grote toename van corruptie onder zijn bewind sinds 2000. Bovendien worden de nationaliseringen van grote olie- en gasondernemingen en de staatsovernames van ondernemingen van zichzelf verrijkende oligarchen door critici wederom communistisch en dictatoriaal genoemd. Betogingen en demonstraties tegen de regering worden door de oproerpolitie tegengewerkt waardoor het democratisch gehalte van Rusland in binnen- en buitenland in twijfel wordt getrokken.

In 2005 proclameerde Poetin enige punten uit zijn politieke visie over de toekomst en het verleden van Rusland in de Doema, het Russische parlement.

De ineenstorting van de Sovjet-Unie was de grootste geopolitieke ramp van de 20e eeuw. (...) [1991] was een werkelijk drama dat tientallen miljoenen Russen buiten de Russische Federatie achterliet. (...) Wij zijn een vrij Volk en onze plaats in de huidige wereld zal alleen worden bepaald door onze sterkte en ons succes. (...) Op het moment dat wij zwakte laten zien of gebrek aan ruggegraat, zullen onze verliezen wezenlijk groter worden.[1]

[bewerken] Persoonlijk

Poetin begon op de sportschool 13-jarige leeftijd met sambo, maar werd al snel een fervent judoka, hetgeen hij nog steeds beoefent. Hij won enkele wedstrijden in Leningrad, w.o. zijn eerste senioren kampioenschap in 1976. Hij had les van Anatoly Rakhlin, de voormalige bondscoach en huidige vice-voorzitter van de Russische Judo Federatie. Poetin is niet de eerste wereldleider die judo beoefent, maar wel de eerste die dat op hoog niveau doet: momenteel heeft hij de zwarte band (6de Dan). Verder tennist en skiet hij graag.

Poetin is nog altijd getrouwd met Ljoedmila Poetina, een luchtvaartstewardess en lerares Duits. Ze hebben twee dochters, Jekaterina (Katja) (1985) en Maria (Dresden, 1986). Poetin zou volgens roddels in februari 2008 in alle stilte van zijn vrouw gescheiden zijn, maar dit bleek niet waar. Twee maanden later pakte de Russische krant Moskovski Korrespondent uit met een relatie tussen Poetin en turnster Alina Kabajeva. Poetin ontkende een nakend huwelijk en de krant werd tijdelijk uit de rekken gehaald. Later erkende de krant dat ze het verhaal had verzonnen.

Hij is sinds 1992 lid van de Russisch-orthodoxe Kerk; de KGB liet voor dat jaar slechts atheïstische personeelsleden toe.

Hij spreekt vloeiend Duits en redelijk Engels.

[bewerken] Carrière

Poetin volgde zijn opleiding aan de Universiteit van Leningrad, en verkreeg in 1975 zijn diploma met een proefschrift over de politiek van de Verenigde Staten in Afrika. Hetzelfde jaar stapte hij de KGB in, waar hij in de buitenlandse inlichtingendienst terecht kwam. Van 1985 tot 1990 woonde hij in de stad Dresden in de voormalige DDR. Daar werkte hij bij een onderdeel welke belast was met het verzamelen van politieke en militaire inlichtingen. Na het opdoeken van de KGB-dependance en -gevangenissen in de DDR eind 1990 keerde hij terug naar Leningrad.

[bewerken] Zie ook

• De regering van Poetin
• Igor Poetin, oom van Vladimir. De grootvader van Poetin was een beroemde kok en kookte achtereenvolgens voor de beruchte Raspoetin en voor de Sovjet-leiders Lenin en Stalin.

Partijleiders van de Sovjet-Unie en staatshoofden van Rusland
Sovjet-Unie: Vladimir Lenin · Leon Trotski · Jozef Stalin · Nikita Chroesjtsjov · Leonid Brezjnev · Joeri Andropov · Konstantin Tsjernenko · Michail Gorbatsjov Russische Federatie (van na 1991): Boris Jeltsin · Vladimir Poetin · Dmitri Medvedev

Persoonsgegevens
NAAM	Poetin, Vladimir
KORTE OMSCHRIJVING	2e president van Rusland
GEBOORTEDATUM	7 oktober 1952