Psychopathie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Esculaap Neem het voorbehoud bij medische informatie in acht.
Raadpleeg bij gezondheidsklachten een arts.

Psychopathie, psychopathische persoonlijkheidsstoornis en afgeleid hiervan psychopathologische persoonlijkheidsstructuur en sociopathie zijn benamingen en omschrijvingen die voorheen gegeven werden aan de persoonlijkheidsstructuur of -stoornis (indien voldoende kenmerken aanwezig) die tegenwoordig omschreven is als de antisociale persoonlijkheidsstoornis. Voornamelijk door de invoering van het Amerikaanse DSM- systeem is de term 'psychopathie' als diagnose verdwenen. De term psychopathie werd eerst vervangen door 'antisociale reactie' en nu wordt te allen tijde als officiële diagnose de antisociale persoonlijkheidsstoornis geconstateerd. Dit betreft een persoonlijkheidsstoornis waarbij de gewetensfunctie, die zich in baby- en peuterfase ontwikkelt, achterblijft in de ontwikkeling of geheel niet tot stand komt. Termen die met psycho- of sociopathie samenhangen worden slechts informeel of ter illustratie gebruikt voor mensen bij wie de persoonlijkheidsstoornis zich heeft ontwikkeld met criminele, vaak gewelddadige aspecten.

Historie[bewerken]

In 1941 publiceerde Hervey Cleckley het boek The Mask of Sanity, waarin hij zestien criteria voor de psychopathische persoonlijkheid gaf. Op basis hiervan ontwikkelde Robert Hare zijn Psychopathy Checklist (de huidige versie is de PCL-R). Hiermee wordt de persoonlijkheid beoordeeld aan de hand van agressief narcisme en een sociaal afwijkende levensstijl. Deze laatste groep criteria komt in grote lijnen overeen met die van de antisociale persoonlijkheidsstoornis. Door de invoering van het DSM-classificatiesysteem verdween de diagnose psychopathie grotendeels uit het vakjargon en werd ze vervangen door de 'antisociale persoonlijkheidsstoornis'.

In de media is na 1970 veel gepubliceerd over psychopathie, met betrekking tot fictieve personages als Hannibal Lecter en bestaande personen zoals Marc Dutroux, Jack the Ripper, et cetera. Hierdoor is in de maatschappij het idee gevoed dat de persoonlijkheidsstructuur die aan dit gedrag ten grondslag ligt, zeer vaak of altijd dit gedrag met zich meebrengt. Dit is niet altijd het geval en het is ook lang niet altijd zo als in deze specifieke gevallen.

Psychiatrische visies[bewerken]

Psychopathie wordt gezien als een handicap met als kenmerk dat men slecht kan afstemmen op de emoties van anderen. Deze verminderde of zelfs volledige afwezigheid van empathie is onder meer aangetoond bij onderzoek waarbij hersenactiviteit is gemeten in situaties waarbij psychopaten anderen een fout zien maken [1]. Gebieden in de hersenen zoals de cortex cingularis anterior, waar emotionele prikkels (zoals beloning en straf) worden verwerkt[2] lieten daarbij minder activiteit zien dan bij controleproefpersonen. Chronisch agressieve mannen vertonen een kleinere neurale respons in de dorsomediale prefrontale cortex op plaatjes met emotionele gezichtsuitdrukkingen, dan niet-agressieve mannen [3] Deze kenmerken kunnen wijzen op een gebrek aan empathie. Dit kan een belemmering vormen in het sociale contact met anderen en is vermoedelijk ook moeilijk te corrigeren.

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Literatuurverwijzing[bewerken]

  • Snakes In Suits: When Psychopaths Go To Work, Robert D. Hare & Paul Bubiak, ISBN 9780061147890
Bronnen, noten en/of referenties
  1. I.A. Brazil et al., Biol. Psychiatry, January, 2011
  2. Blair RJR (2007): The amygdala and ventromedial prefrontal cortex in morality and psychopathy. Trends Cogn Sci 11:387–392.
  3. Pardini, Dustin A, Phillips, Mary (Nov 2010): Neural responses to emotional and neutral facial expressions in chronically violent men. Journal of Psychiatry & Neuroscience