Politieke Partij LDPR

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Politieke Partij LDPR
Afbeelding gewenst
Functiehouders
Partijleider Vladimir Zjirinovski
Mandaten
Staatsdoema
Regionale parlementen
Algemene gegevens
Opgericht 1991
Actief in Rusland
Hoofdkantoor Moskou
Aantal leden 220.768
Richting Extreemrechts
Ideologie (ultra)Nationalisme, panslavisme, rechts populisme[1], neokolonialisme
Website www.ldpr.ru
Portaal  Portaalicoon   Politiek

De Politieke Partij LDPR (Russisch: Политическая партия ЛДПР) is een extreemrechtse Russische politieke partij. De partij wordt sinds haar formering geleid door politicus Vladimir Zjirinovski, die bekendstaat om zijn demagogische uitspraken. De naam van de partij is in tegenstelling met de ideologie. De leider van de partij wordt vaak omschreven als een clown[2].

Volgens de LDPR zelf zijn haar belangrijkste politieke tegenstanders de liberale partij Jabloko en de communistische KPRF. De partij werd opgericht door de KGB, in toen nog de Sovjet-Unie.

Geschiedenis[bewerken]

De partij werd gesticht in 1989 als de Liberaal-Democratische Partij van de Sovjet-Unie en werd in 1992 hernoemd tot de huidige naam. Begin jaren '90 werd de partij beschuldigd van het ontvangen van geld van de regering van president Jeltsin.

In 2004 werd de partij onderdeel van de regering Poetin. Leider Zjirinovski heeft zijn aanhang vooral te danken aan zijn demagogische uitspraken, waarbij vooral het nationalisme wordt benadrukt. Hij staat ook bekend om zijn seksisme.

De partij haalde 11,6% van de stemmen bij de parlementsverkiezingen van 2003, waardoor ze de derde partij in de doema werd met 36 van de 450 zetels. De presidentsverkiezingen, waarbij Oleg Malysjkin naar voren werd geschoven als kandidaat, leverden slechts 2% van de stemmen op.

Banden met maffia[bewerken]

Volgens een Spaanse openbaar aanklager, José Grinda Gonzalez, is de LDPR een van de partijen in Rusland die samenwerken met de maffia en is de partij door de KGB en SVR gecreëerd met dit doel. Dit blijkt uit diplomatieke telegrammen die Wikileaks in 2010 openbaar maakte. Gonzalez doet al jaren onderzoek naar de Russische maffia in Spanje. Volgens hem huist de LDPR zware criminelen.[3]

Ideologie[bewerken]

De benamingen "liberaal" en "democratisch" zijn zeker niet in letterlijke zin toepasbaar op de partij. De partij beschouwt zichzelf als een centrumpartij gericht op democratische hervormingen, maar wordt met name in de westerse media vaak afgeschilderd als een radicaal-nationalistische en imperialistische partij. Dit komt onder meer tot uiting in het willen bevoordelen van de Russen ten opzichte van andere volken binnen Rusland. Daarnaast zijn ook antisemitische[4] en extreemrechtse uitlatingen onder het mom van "Patriottisme" gedaan door vertegenwoordigers van de partij. Vooral het "wereld-zionisme" wordt vaak aangehaald.

Gedachtegoed[bewerken]

Tot de belangrijkste voorstellen van de LDPR behoren:

  • het herenigen van de 15 voormalige Sovjetrepublieken onder een door Rusland gedomineerde uniestaat, met een sterk presidentschap, 15 benoemde gouverneurs en 1 officiële taal (Russisch);
  • de annexatie van Polen, Alaska en Finland in overeenstemming met de historische grenzen van het Russische Rijk;
  • het hervormen en consolideren van het wettelijk systeem van Rusland;
  • de doodstraf voor personen die zijn veroordeeld voor terrorisme, moord met voorbedachten rade en andere zware misdrijven;
  • het afschaffen van "niet-traditionele" en "fanatische" religieuze sekten binnen Rusland;
  • staatseigendom van de strategische sectoren van de economie; met name natuurlijke hulpbronnen, alcohol, tabak en landbouw;
  • lagere belastingen voor binnenlandse producenten;
  • het recht om te werken;
  • radicale hervorming van het sociale verzekeringssysteem;
  • staatsondersteuning voor wetenschapsintensieve technologieën en de landbouw;
  • de afschaffing van overheidscorruptie;
  • Russische economische soevereiniteit en protectionisme;
  • staatsbestuur over alle landbouwgronden

Verkiezingsresultaten[bewerken]

Parlementsverkiezingen[bewerken]

Jaar Procent van de
uitgebrachte stemmen
Zetels
1993 22,9 70
1995 22,3 51
1999 5,98 17
2003 11,45 36
2007 8,14 40
2011 11,67 56

Presidentsverkiezingen[bewerken]

Jaar Kandidaat Stemmen  % Plaats
1991 Vladimir Zjirinovski 7.395.335 17,2 3/6
1996 (1ste ronde) Vladimir Zjirinovski 4.311.479 5,8 5/11
2000 Vladimir Zjirinovski 2.026.509 2,7 5/11
2004 Oleg Malysjkin 1.405.326 2,0 5/6
2008 Vladimir Zjirinovski 6.988,510 9,5 3/4
2012 Vladimir Zjirinovski 4.458.103 6,22 4/5

Prominente leden en voormalige[bewerken]

Het ging in 2007 steeds slechter met de LDPR: Malysjkin en Kerimov werden in april 2007 door Zjirinovski uit de partij gezet in de Staatsdoema vanwege hun weigering om zich kandidaat te stellen voor de regionale verkiezingen van 11 maart 2007. Onduidelijk is of ze ook de partij hebben verlaten. In de Staatsdoema vormen beide personen nu onafhankelijke afgevaardigden.[5] Een voormalige vicevoorzitter van de LDPR, Aleksej Mitrofanov, stapte in augustus over naar Rechtvaardig Rusland en partijfinancier Kerimov stapte in april 2007 over naar Verenigd Rusland. Een andere belangrijke partijfinancier, Michail Goetsjeriev, de voormalige baas van Roessneft, vluchtte in 2007 het land uit naar Turkije vanwege beschuldigingen van belastingontduiking. In de opiniepeilingen is de partij in 2007 gedaald tot ongeveer 7%; op de rand van de kiesdrempel van de Staatsdoema.[6]

De van de moord op Aleksandr Litvinenko verdachte voormalige KGB-agent Andrej Loegovoj werd voor de LDPR verkozen tot afgevaardigde van de Staatsdoema bij de Russische parlementsverkiezingen van 2007.

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties