Telefoontap

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een telefoontap (ook afluisteren of afluisteren van telefoongesprekken genoemd) is het monitoren van telefoon- en/of internetconversaties door een derde partij, en gebeurt meestal in het geheim. Dit wil zeggen dat de converserende partijen niet op de hoogte zijn van het aftappen. Voor het legaal aftappen door politie of andere overheidsinstanties is in Nederland toestemming van de rechter-commissaris vereist. Dit is een van de bijzondere opsporingsmethoden.

In Nederland worden aanzienlijk meer telefoontaps geplaatst dan in vergelijkbare landen. In de tweede helft van 2007 werden er per dag in Nederland haast 1700 telefoons afgeluisterd, terwijl in de Verenigde Staten in 2007 'slechts' 2200 taps werden geplaatst. In een half jaar werden in Nederland haast 12500 taps geplaatst.[1] In het programma Buitenhof van 22 november 2009 verklaarde de voorzitter van het College van procureurs-generaal, Harm Brouwer, dat het in Nederland in 2008 om 26.000 taps ging, tegenover 2200 in de Verenigde Staten. Op 12 september 2009 schreef Vrij Nederland dat minister van Justitie Hirsch Ballin een week daarvoor aan de Kamer vertelde dat er 26.425 telefoontaps waren gepleegd in 2009. In 2012 werden 25.487 telefoontaps en bijna 17.000 internettaps geplaatst[2]

Vormen van aftappen[bewerken]

Passief[bewerken]

Met het passief aftappen wordt alleen gepoogd de verzonden informatie te onderscheppen en hiervan kennis te nemen.

Actief[bewerken]

Actief aftappen betekent verzonden informatie te onderscheppen en hiervan kennis te nemen, maar tevens deze informatie te manipuleren.

Zie ook[bewerken]

Bronnen[bewerken]

  1. Nederland 'kampioen' eigen burgers aftappen, Webwereld, 29 mei 2008
  2. http://www.nrc.nl/nieuws/2013/07/19/forse-stijging-internettaps-door-overheid/?utm_source=email&utm_campaign=nieuwsbrief-20130719&utm_content=Binnenland&utm_term=artikel2