Bank Identifier Code

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De Bank Identifier Code, afgekort BIC, is een code die wordt gebruikt bij grensoverschrijdend betalingsverkeer om een bank te identificeren. Hij wordt, zoals de naam aangeeft, gebruikt om een bank te identificeren, en staat daarmee in tegenstelling tot het IBAN, dat een individuele bankrekening aangeeft.

Een andere, al wat oudere aanduiding voor hetzelfde begrip is SWIFT-adres. Deze naam verwijst naar de organisatie waar BIC's worden geregistreerd: SWIFT.

Structuur[bewerken]

De BIC heeft een lengte van acht of elf alfanumerieke tekens met de volgende structuur:

BBBBCCLLbbb
of
BBBBCCLL

Deze letters hebben de volgende betekenis:

code staat voor
BBBB Bankcode van vier letterposities, vrij te kiezen door de betreffende instelling zelf
CC Landcode van twee letterposities, volgens ISO 3166-1-norm
LL Plaatscode van twee alfanumerieke tekens
bbb Filiaal- of afdelingsnummer van drie alfanumerieke tekens

De eerste drie elementen zijn verplicht.

Het filiaal- of afdelingsnummer mag worden weggelaten; in standaardaanduidingen (waarbij verwijzing naar een filiaal of afdeling niet aan de orde is) wordt het vervangen door XXX.

Voorbeelden[bewerken]

Van de onderstaande bankcodes zijn er twee Belgisch (BE), twee Nederlands (NL). Deze twee Nederlandse banken gebruiken geen filiaalnummer, evenmin als de eerstgenoemde Belgische.

  • BACBBEBB
  • GEBABEBB36A
  • INGBNL2A
  • ABNANL2A

Code-informatie[bewerken]

Wie een rekening van een buitenlandse leverancier betaalt, zal de benodigde codes doorgaans op de factuur aantreffen. Een BIC is ook op te vragen; zie de externe link hieronder.

Trivia[bewerken]

  • In het IBAN is een bankcode opgenomen. Dat is echter niet de BIC. In Nederlandse IBAN's is de bankcode gelijk aan de eerste vier posities van de BIC.

Externe link[bewerken]