Chathameilanden
De Chathameilanden (Moriori: Rekohu, Maori: Wharekauri) zijn een tot Nieuw-Zeeland behorende eilandgroep die rond 800 km ten oosten van het Zuidereiland (Nieuw-Zeeland) ligt in de zuidelijke Grote Oceaan.
Beschrijving [bewerken]
De archipel bestaat uit een relatief groot eiland dat Chatham island heet en zuidelijk daarvan Pitt Island met daar omheen nog een half dozijn kleine eilanden waarvan Sout East Island en Mangere Island de grootste zijn.
De eilandengroep ligt op een uitgestrekte ondiepte ten oosten van het Zuidereiland die gedurende het Krijt nog droog lag.
Uit Europees gezichtspunt werden de eilanden in 1791 ontdekt door luitenant W. R. Broughton, die hen de naam van zijn schip Chatham gaf. De oorspronkelijke bewoning gaat daarentegen 800 tot 1000 jaar terug. De eilanden zijn het oorspronkelijke thuis van de inmiddels uitgestorven Moriori - een Polynesisch volk met gemeenschappelijke wortels met de Maori.
Er heerst een gematigd zeeklimaat, de gemiddelde zomertemperatuur is 18 °C en die van de winter 9 °C, met veel wind, bewolking en regen.
In 2006 woonden er 609 mensen, 93% op het hoofdeiland. De bevolking is nog voor 58% van Maorisch/Polynesische oorsprong. De mensen leven er van schapenteelt, visvangst, kweken van langoesten en toerisme (ca. 5000 bezoekers per jaar).
Op de eilanden komen een groot aantal endemische planten en dieren voor.
 |
Zie de categorie Chatham Islands van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden. |
