Corporate governance

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Corporate governance (behoorlijk ondernemingsbestuur) is de Engelse term voor bestuur (governance) van een onderneming. Binnen de bedrijfskunde gebruikt men de term voor het aanduiden van hoe een onderneming goed, efficiënt en verantwoord geleid moet worden alsmede het afleggen van verantwoording over het gevoerde beleid richting belanghebbenden waaronder de eigenaren (aandeelhouders), werknemers, afnemers en de samenleving als geheel. Zie hiervoor ook het gebruik van de definitie in de code-Tabaksblat.

Een goed corporate governance-beleid vertaalt de belangen van de belanghebbenden naar beleid en over de uitkomsten en toekomstverwachting wordt gerapporteerd naar de raad van commissarissen en de aandeelhoudersvergadering. Met een goed beleid worden grote fraudezaken zoals het Enron-schandaal en de problemen bij Ahold voorkomen omdat niet een select gezelschap ongezien de middelen kan toewenden voor eigen gebruik vanuit hun functie en mandaat in de organisatie.

Regelgeving[bewerken]

Tegen de achtergrond van het Enron-schandaal werden op internationaal niveau en in tal van landen de afgelopen jaren regels en aanbevelingen inzake corporate governance opgesteld voor de bedrijven. In de wetgeving in de Verenigde Staten is de regelgeving vastgelegd in de Sarbanes-Oxley-wet, die bestuurders in geval van wanbeleid en het schenden van corporate governance regels persoonlijk aansprakelijk stellen.

Binnen de Europese Unie heeft de Commissie in mei 2003 een actieplan inzake Corporate Governance meegedeeld. Inhoud van dit plan is onder andere dat iedere lidstaat een referentiecode moet uitwerken waaraan de ondernemingen zich moeten houden. Indien de ondernemingen zich er niet aan houden, moeten zij uitleggen op welke punten zij hiervan afwijken en waarom. In Nederland heeft men de code-Tabaksblat opgesteld. In België werkt men met de "Code Daems" voor beursgenoteerde bedrijven en de "Code Buysse II" voor niet-beursgenoteerde bedrijven.

De Nederlandse Vereniging van Effectenbezitters (VEB) hamert structureel op de invoer van een goed corporate governance-beleid. Er zijn in Nederland slechts enkele ondernemingen die de voorschriften van de code Tabaksblat negeren. Een voorbeeld is luxaflex-fabrikant Hunter Douglas die zijn aandeelhouders nauwelijks inspraak geeft, onder meer door het houden van de aandeelhoudersvergaderingen op de Nederlandse Antillen[bron?]. Beurshandelsbedrijf Van der Moolen heeft een bestuur van slechts één persoon en een minimale raad van commissarissen.[bron?]

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]