Derrick May (musicus)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Derrick May (musicus)
Afbeelding gewenst
Algemene informatie
Bijnaam The innovator
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Werk
Beroep(en) DJ
Bekende instrumenten
TR-909
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Derrick May (Detroit, 6 april 1963) is een Amerikaanse producer en internationaal diskjockey. Hij wordt gezien als een van de pioniers op het gebied van techno. In de jaren tachtig maakte hij enkele toonaangevende technoplaten. Een verwevenheid met de Underground dance scene zal altijd blijven. Een bekende anekdote is dat Derrick May weigerde tegen platenbaas Trevor Horn om op te treden bij het populaire televisie format " Top of the pops ".Zijn eclectische persoonlijkheid komt naar boven in zijn muziek en in zijn dj-kunsten. Als draaitafelpionier wordt hem onder meer toegedicht de techniek van het backspinnen te hebben uitgevonden. Dit heeft hem in de loop van de jaren wereldwijd vele trouwe volgelingen opgeleverd, die zijn sets nauwlettend analyseren. Het unieke aan zijn dj-kunsten is het energie niveau, het gebruik van Isolaters/faders op de Pioneer Djm1000 mixer en zijn unieke platen keus. Deze mixer heeft Derrick May samen Francoise Kervorkian ontwikkeld voor Pioneer. Ondanks een DJ carriere van meer dan 25 jaar zitten in elke set altijd nieuwe, ungereleasde, vergeten of classic tracks.

May werd muzikaal actief toen hij op de middelbare school zat. Samen met zijn schoolvrienden Kevin Saunderson en Juan Atkins vormde hij The Belville Three. Zij traden onder deze noemer eenmalig op op het Awakeningsfestival 2010. Alle drie waren ze fan van de muziek van Kraftwerk en Depeche Mode en in hun vrije tijd produceerden ze zelf hun elektronische muziek. Ze stonden daarmee aan de wieg van de technomuziek in Amerika. In 1986 richtte hij het label Transmat op. In 1987 maakte hij zijn naam met de single Strings of life van Rhythim is Rhythim. Deze track wordt gezien als een van de invloedrijkste platen op het gebied van techno[1].

Er volgden daarna meer clubhits onder verschillende projectnamen en in samenwerking met verschillende andere producers. Enkele succesjes waren Nude photo (Rhythim is Rhythim, 1988), Automanikk (coproductie met A Guy Called Gerald) en Use me (R-Tyme, 1993). Veel werk werd in 1996 verzameld op het album Innovator. Ook zijn remixes, onder het pseudoniem Mayday, waren populair. Bekend zijn vooral Good life van Inner City, Wild Times van De Lite ft. Osca Child en Pump me van Yvette. Tevens heeft hij "The Race" van Yello geremixt. Ook populair was zijn bewerking van de obscure ambientplaat Sueño Latino uit 1989. Deze remix deed hij samen met Carl Craig.

Vanaf 1993 bracht hij nauwelijks meer platen uit, naar eigen zeggen omdat hij ontgoocheld was in de richting die techno was uitgegaan. Een andere versie is dat hij het creatieve momentum heeft gehad en het de beurt vond aan andere artiesten. Wel deed hij soms een bijdrage aan producties van anderen. Eind jaren 80 vormen Derrick May, Juan Atkins, Kevin Saunderson en Eddy Fowkles een dj-collectief onder de noemer Deepspace Crew. Begin jaren 90 woont Derrick May ander half jaar in Amsterdam, waar hij bevriend wordt met collega DJ Dimitri. Hier draaide hij vaak in clubs zoals de RoXy, de Waaghals, Rechter en op Theater op het Leidseplein. Derrick bleef zeer populair als dj op technofeesten en bracht hij nog de nodige mixen uit.

In 2004 kwam zijn oude hit Strings of life weer onder de aandacht door een bewerking van het Britse houseproject Soul Central. Hoewel het nummer een hit was, zorgde het nummer onder technoliefhebbers voor de nodige wrevel[2]. Ook Derrick May zelf[3] was niet blij met de remake. Omdat hij niet bij machte was de release tegen te houden, gaf hij toch toestemming, zodat hij ook zelf nog aanspraak kon maken op een aandeel van de royalty's.

In 2009 lanceerde Derrick May zijn label Transmat opnieuw. De eerste release was van de Canadese producer Greg Gow met "The Pelgrimage EP". Deze plaat breekt met de traditionele analoge sound van het Transmat label. Vooral The Bridge heeft een progressive detroit sound die kenmerkend is voor de DJ -sets van Derrick May. De tweede release is van de tot dan toe onbekende DVS1 uit Montreal. Deze plaat heet "Love under pressure EP" en wordt uitgebracht in 2010. Ondanks dat zijn eerste release in 2010 op Ben Klock zijn Klockworks label is, is Derrick May de ware ontdekker van DVS1. Derrick May draaide The Pressure al 2 jaar voordat die uitkwam op Transmat. Deze plaat werd eveneens goed ontvangen en werd een Berghain classic. De laatste release is van Greg Gow genaamd "The twilight Soul EP" In 2011. Deze plaat is vrij anoniem gebleven. Ondanks enkele Japanse CD only releases wordt het daarna angstvallig stil rondom het label Transmat.

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties