Emer de Vattel

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Emer (Emerich) de Vattel (Couvet, 25 april 1714 - Neuchâtel, 28 december 1767) was een Zwitsers jurist en diplomaat, die in zijn bekendste boek Du Droit des Gens de systematiek van het moderne volkenrecht uiteenzet. Hij werd geboren in Neuchâtel (toentertijd deel van Pruisen). Vattel is één van de grondleggers van het rechtspositivisme in het volkenrecht, en is in zijn juridische denken beïnvloed door Christian Wolff, Hugo de Groot en Samuel von Pufendorf.

Zijn magnum opus, Du Droit des Gens (Engels: The Law of Nations or the Principles of Natural Law) uit 1758, was lange tijd het belangrijkste handboek op het gebied van internationaal recht. Vattel behandelt onder meer de spanning tussen politieke beginselen als de balance of power en rechtsnormen. Zijn boek was vooral populair in de Verenigde Staten, onder andere vanwege Vattels liberale opvattingen ten aanzien van soevereiniteit en het vertegenwoordigingsbeginsel, en werd zeker in het begin van de 19e eeuw veelvuldig geciteerd in zaken voor het Amerikaanse hooggerechtshof. Het werk werd o.a. gehanteerd door de Founding Fathers bij de opstelling van de Amerikaanse Constitutie in 1787.

Door dit werk verwierf De Vattel veel prestige, zodat hij aangesteld werd als raadsman aan het hof van koning Frederik August I van Saksen.