Fungicide
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Fungiciden zijn chemische bestrijdingsmiddelen die gebruikt worden om plantenziekten veroorzaakt door schimmels (fungi) te bestrijden.
Inhoud |
[bewerk] Indeling
De middelen worden ingedeeld in diverse chemische groepen. Praktisch gezien onderscheidt men twee groepen, systemische en niet-systemische middelen:
[bewerk] Niet-systemische middelen
Deze fungiciden worden niet opgenomen door de plant. Na het spuiten zit de werkzame stof op het blad van de plant waardoor schimmels niet kunnen kiemen. Niet-systemische middelen werken vooral preventief: ze voorkomen een aantasting, maar kunnen een aantasting niet genezen. Chemische groepen:
- koperverbindingen
- zwavelverbindignen
- captan en verwante verbindingen
- dithiocarbamaten (o.m. thiram, ziram, maneb, mancozeb)
[bewerk] Systemische middelen
Deze fungiciden worden opgenomen door de plant waardoor ook moeilijke bereikbare plantendelen en jong uitgroeiend blad beschermd wordt. Schimmels worden tegen systemische fungicden vrij makkelijk resistent. Chemische groepen:
- benzimidazoolfungiciden
- triazoolverbindingen
- pyrimidinen
[bewerk] Milieu-effecten
Fungiciden hebben meestal geen grote acute giftigheid en de moderne middelen worden vrij makkelijk afgebroken. Toch zijn van diverse fungiciden bekend dat ze vervelende neveneffecten hebben op lange termijn. Een aantal, inmiddels verboden, fungiciden (captafol) waren kankerverwekkend of carcinogeen. Vele middelen zijn bovendien irriterend voor de huid.
Tot begin jaren tachtig werden ook wel kwikverbindingen gebruikt, maar vanwege de persistentie (de slechte afbreekbaarheid) zijn die middelen verboden.
[bewerk] Voorbeeld
Een voorbeeld van een fungicide is:
